Semua Bab ภรรยาลับพ่อค้าสกุลหลี่: Bab 41 - Bab 50

“ช่างพูดช่างจาเช่นนี้ ข้าจะใจร้ายกับเจ้าได้อย่างไร เอาเถิด ช่วงบ่ายนายท่านคงให้ข้าช่วยตรวจสินค้า เจ้าก็คอยรินชาอยู่ข้าง ๆ ก็แล้วกัน แต่จงจำไว้ว่าอย่าทำเรื่องไม่งามหรือรบกวนนายท่าน เข้าใจหรือไม่”หม่าเฉาเซินไม่เข้าใจตนเองว่าเหตุใดหลายครั้งจึงคล้อยตามคำพูดของนางได้ง่ายนัก สาวใช้เสี่ยวอันผู้นี้หน้าไม่งดงาม มีไฝเม็ดโตบนใบหน้า แต่ยามชักชวนให้สนทนาช่างลื่นไหลน่าฟังจนต้องตอบโต้และเผลอทำตามใจนางอยู่เรื่อย ๆ“โธ่! ท่านลุงเจ้าคะ หากข้าไม่ได้รับคำสั่งมาว่าให้พยายามสักหน่อย คงไม่ต้องทำตัวน่าชังถึงเพียงนี้”เสวียนหนิงอันแสร้งทำหน้าตาโศกสลด น้ำตาพลันรื้นขอบตา มองดูน่าสงสารจนหม่าเฉาเซินหลงกลเป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่ทราบได้“เจ้ารับคำสั่งผู้ใดมาหรือ?”“ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่เห็นว่านายท่านไม่ยุ่งเกี่ยวกับสตรีใดจึงกังวลว่าจะไร้ทายาทสืบสกุล ข้าเองหน้าตาขี้เหร่ทนมองไม่ได้ แต่ร่างกายแข็งแรงพร้อมตั้งครรภ์ หากทำสำเร็จแล้วก็คงกลับไปเป็นสาวใช้ตามเดิม ไม่ได้หวังสูงอย่างที่ผู้ใดกล่าวหา… ท่านลุง การที่ข้าพยายามทำให้เขาสนใจ อาจทำให้ท่านคิดไปได้ว่าข้ามิใช่สตรีที่ดี แต่ความจริงแล้วข้าก็แค่อยากตอบแทนฮูหยินผู้เฒ่าหลี่ก็เท่า

“ฉิบหาย! แล้วนางเป็นอย่างไรบ้าง!” หลี่จินหมิงผุดลุกอย่างรวดเร็ว ความห่วงใยแล่นพล่าน ควบคุมสติของตนได้ลำบากยิ่ง“ฮูหยินน้อยส่งสัญญาณให้ข้าตามเจียอีและคนในบ้านไปยังที่ว่าการ แล้วค่อยให้มาแจ้งข่าวนายท่านขอรับ!”ฉงหลินรายงานพลางหอบพลาง เนื่องจากระยะทางจากที่บ้านมายังร้านน้ำชาใช้เวลาถึงสองเค่อ แม้อากาศภายนอกค่อนข้างเย็น ทว่าเหงื่อกลับซึมตามไรผมและหน้าผาก มองปราดเดียวก็รู้ว่าวิ่งมาตลอดทาง มิได้เดินเอ้อระเหยสบายอารมณ์แต่อย่างใด“ยังดีที่เจียอีไปอยู่เป็นเพื่อนนาง อย่างน้อยก็จะได้ไม่ตกใจมาก”“เอ่อ นายท่านขอรับ ฮูหยินน้อยไม่ได้ดูตกใจเลยนะขอรับ นางทรุดตัวนั่งฟูมฟายร้องไห้ขอความเห็นใจไม่หยุด ทีแรกข้าน้อยก็กังวลแต่พอเห็นรอยยิ้มและคำสั่งที่แฝงมายามแสร้งโอดครวญจึงเบาใจลงมากขอรับ”“ถึงกระนั้นข้าก็ยังห่วงนาง ไม่ได้การแล้ว ข้าต้องรีบไปยังที่ว่าการ!”หลี่จินหมิงออกจากร้านและตรงไปยังรถม้าที่จอดรออยู่ ฉงหลินเห็นเช่นนั้นก็กวักมือเรียกจางหยวนให้ตามนายท่านไปติด ๆ“เสวียนหนิงอันไม่เคยได้รับความลำบาก หากไปถึงศาลคงมิพ้นถูกจำคุก ในคุกอากาศเย็น นางร่างกายไม่แข็งแรงย่อมต้องป่วยไข้” หลี่จินหมิงพึมพำอย่างเคร่งเครียด

ผู้ใดก็ตามที่เคยพบเจอกับเรื่องเลวร้ายในชีวิตนานหลายปี ย่อมไม่กล้าเฉียดใกล้สถานที่ที่ทำให้ระลึกถึงโทษทัณฑ์ที่เคยได้รับ เว้นเพียงคนโง่เขลาเบาปัญญา หรือไม่ก็ไร้สติที่ยอมกลับเข้ามาวนเวียนชิดใกล้ แต่หลังจากไตร่ตรองดูแล้วพบว่าการเผชิญหน้ากับสิ่งที่น่าหวาดหวั่นคือทางเลือกที่ถูกต้องที่สุด เขาจึงไม่อาจหลีกเลี่ยงการเดินเข้าที่ว่าการนครหลวงที่กักขังสาวใช้ผู้ไร้มลทินฝ่ามือใหญ่เย็นเฉียบและชื้นเหงื่อทั้ง ๆ ที่อากาศหนาวจัดบ่งบอกถึงความกังวลใจ แต่กระนั้นก็ยังพร่ำบอกกับตนเองว่าทำถูกต้องแล้ว หากชักช้าไปกว่านี้คนบริสุทธิ์อาจต้องตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากเฉกเช่นที่เขาเคยประสบมา“ในเมื่อพูดความจริงแล้วจะกลัวไปไย หากเขาไม่เชื่ออย่างมากก็แค่ถูกโบยแล้วโยนเข้าคุก ชีวิตคนเรามันก็เท่านั้นกระมัง”เขาพึมพำกับตนเองพลางนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อหลายวันก่อน ทั้งเรื่องที่ผ้าไหมล้ำค่าถูกขโมยและยามที่ร้านค้าถูกวางเพลิง เขาล้วนเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างทว่าพูดออกมาไม่ได้ และสาเหตุที่ทำให้ต้องปิดปากเงียบนั่นก็เพราะกลัวว่าเรื่องที่เคยก่อไว้อาจถูกเปิดเผย หากนายท่านพบว่าเขาเคยทำเรื่องไม่ดี มิแน่ว่าอาจถูกไล่ออก ซึ่งพอมาคิดดูตอน

เสวียนหนิงอันนั่งจิบน้ำชาอย่างไร้กังวลอยู่จริง ๆ!“ท่านอา!” สาวงามในวัยสิบหกปียิ้มสดใสราวกับไม่ได้ถูกเจ้าหน้าที่จับกุมมาในข้อหาลักขโมย ทั้งยังรีบลุกทักทายอย่างมีมารยาท ควงแขนของเขาให้ไปนั่งเก้าอี้ราวกับว่าที่นี่คือบ้านของตน“เจียอีไปนำน้ำชากาใหม่มาเถิด ที่ดื่มอยู่ไม่ค่อยร้อนแล้ว”“เจ้าค่ะ คุณหนูเสวียนรอสักครู่นะเจ้าคะ”เจียอีเรียกขานฮูหยินน้อยตามที่ได้รับคำสั่ง ยามอยู่นอกบ้านห้ามบอกผู้ใดว่านางคือภรรยาของนายท่านหลี่จินหมิง หากผู้ใดถามก็ให้กล่าวว่านางเป็นเพียงญาติห่าง ๆ ที่มาทำธุระในเมืองหลวงและบิดาฝากไว้กับท่านอาเพราะมีเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการหลี่จินหมิงมองตามสาวใช้ที่เดินออกจากห้องไปกระซิบกระซาบกับพ่อครัวใบ้ ก่อนหันกลับมาถามภรรยาลับที่หย่อนตัวนั่งข้าง ๆ ทำหน้าตาประจบเอาใจ“คุณหนูเสวียน? นี่มันเรื่องอันใดกัน เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ในห้องรับรองแขกนี่ได้ ใบหน้าก็ไม่มีไฝตำหนิให้รำคาญตาแล้ว เจ้าเปิดเผยตนเองเช่นนี้ผู้คนมิสงสัยแย่หรือ”“ท่านอาถามเยอะแยะ ให้ข้าตอบข้อใดก่อนดีเจ้าคะ”เสวียนหนิงอันหยอกเย้าหมายให้เขาอารมณ์ดี แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลจึงรีบเฉลยออกไปตามความจริง“ข้ากำชับคนในบ้านเสมอว่ามิใ

หม่าเฉาเซินแม้ชิงชังสตรีที่สามารถเอาผิดกับเขาได้ แต่พอเห็นใบหน้าสวรรค์ประทานก็พลันมือไม้อ่อน พูดจาตะกุกตะกักฟังไม่เป็นคำ จากที่ตั้งใจจะตวาดลั่นว่าถูกใส่ความก็เปลี่ยนไปออดอ้อนขอความเห็นใจจากนางแทน“ท่านลุงจำข้าไม่ได้จริง ๆ หรือเจ้าคะ” เสวียนหนิงอันหันไปฉีกยิ้มเสแสร้ง “ท่านลุงเพิ่งจะขอให้ข้าเป็นพยานเรื่องหูตาฝ้าฟาง เปลี่ยนดำเป็นขาว จากที่กลืนไข่มุกก็เปลี่ยนเป็นกินขนมเมื่อครู่นี้เอง หรือถ้ายังจำไม่ได้ ให้ข้าเติมไฝราคี ผัดแป้งให้หน้าหมองคล้ำกว่านี้สักหน่อยดีหรือไม่เจ้าคะ”“นังหนูเสี่ยวอัน!” หม่าเฉาเซินเบิกตากว้าง ตกใจจนพูดต่อมิได้“ท่านลุงหม่าจะตะโกนไปไย คนในศาลก็มีเพียงเท่านี้ จริงสิเจ้าคะ ที่ข้าพูดว่าท่านอาจเข้าใจผิดนั่นเป็นการโกหกเพื่อเอาตัวรอด ส่งสัญญาณให้ฉงหลินได้รู้ว่าต้องกลับไปที่บ้านเพื่อให้คนนำหลักฐานมาแสดง ว่าข้าน่ะบริสุทธิ์ ส่วนท่านคือคนที่ยักยอกของในร้านขายเครื่องหอม ขโมยไข่มุกและเครื่องประดับ ทำความผิดจนติดเป็นสันดานนานหลายปี สมควรแก่เวลาที่ต้องได้รับโทษแล้ว”“อย่ามาปากพล่อยใส่ข้า! เรื่องทั้งหมดข้าล้วนถูกเจ้าใส่ร้าย…”“พอได้แล้ว!”หลี่จินหมิงขัดหลงจู๊ชราเสียงดัง “หลักฐานบ่งชั