Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

ตลอดการเดินทางไปยังตลาดฝั่งตะวันตกหลี่จินหมิงคิดไม่ตกว่าเรื่องที่ภรรยาลับทำเหมาะสมอยู่หรือไม่ ใช่อยู่ว่าเขาเป็นฝ่ายยั่วยุก่อน แต่นางก็ควรสงวนท่าทีให้มากกว่านี้มิใช่หรือ อย่างน้อยที่สุดก็ควรทำเพียงทาบจมูกน่าหยิกนั่นบนแก้มของเขา มิใช่จุมพิตแผ่วเบาจนทำให้เขาก้าวขาไม่ออกโชคยังดียามพูดคุยธุระสำคัญกับร้านค้าข้างเคียงที่ถูกเพลิงไหม้เขายังพอสงบใจได้บ้าง เจรจากันอยู่ไม่นานก็ได้ข้อสรุปที่น่าพึงพอใจ ทุกอย่างราบรื่นและเป็นไปอย่างที่เขาต้องการ จนนึกอยากให้รางวัลเจ้าตัวเล็กด้วยการไม่ถือโทษที่นางทำใจกล้าจนเกินควรนึกไม่ถึงว่ากลับมาบ้านจะได้เห็นภาพที่ไม่สมควรยิ่งกว่า“ว่าอย่างไรเล่า! เป็นใบ้ไปแล้วหรือ!”“ท่านอา… ท่านหันไปก่อน”เสวียนหนิงอันละล่ำละลักอย่างน่าเวทนา ฝืนความปวดแสบปวดร้อนสวมเสื้อตัวในอย่างยากลำบากหลี่จินหมิงหูแดงหน้าแดงเพราะมิอาจละสายตาจากผิวขาวราวกับไข่มุกนั่นได้ ทั้งยังอึดอัดที่ความเป็นชายตื่นตัวจนน่ารำคาญไปหมด “เจ้ามันเกินเยียวยาแล้วจริง ๆ นี่มิใช่คิดเข้าหาข้าผ่านประตูเชื่อมในยามค่ำมืด วางแผนปีนเตียง…”“ท่านอา! ข้าถูกตัวอะไรกัดก็ไม่รู้ อย่าเพิ่งชวนทะเลาะได้หรือไม่!”“ข้ออ้าง! อยู่ดี

“ข้าจัดการเอง” หลี่จินหมิงตรงไปยังชั้นหนังสือ หยิบเอากล่องขนาดเล็กที่บรรจุขวดยาสำหรับบรรเทาอาการแสบร้อน โดยมิลืมย้ำอีกครั้งว่าให้หญิงสูงวัยร่างอวบกลับไปพักผ่อนซุนหยาห่วงฮูหยินน้อยแต่มิกล้าขัดใจนายท่านจึงได้แต่เดินกลับห้องพักของตนไปอย่างเงียบ ๆ แล้วค่อยสวดมนต์ภาวนาให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีหลังจากได้ของที่ต้องการครบถ้วนดีแล้วหลี่จินหมิงก็วิ่งฝ่าความหนาวไปยังเรือนหลังเล็กที่สุดในบ้านสกุลหลี่ ยังมิทันผลักประตูออกก็ได้ยินเสียงขู่ตะคอกปนกับเสียงสะอื้นไห้อย่างน่าเวทนา เมื่อเข้าไปในเรือนแล้วจึงเข้าใจว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นแน่“เจ้าใจร้าย! ข้าบอกให้ปล่อย เหตุใดจึงยังไม่ทำตามคำสั่ง!”“ฮือ ฮูหยินน้อยเจ้าคะ แต่เมื่อครู่ฮูหยินน้อยบอกเจียอีว่าห้ามแก้มัดมิใช่หรือเจ้าคะ ยังบอกด้วยว่าไม่ต้องเชื่อฟังหากถูกตะคอก หรือว่ามีการบีบน้ำตา…”“ข้าเปลี่ยนใจแล้ว เจ้าแก้มัดให้ข้าเถิดนะ ข้าขอร้อง ข้าสัญญาว่าจะไม่เกา เจ้าปล่อยข้าเถิดนะเจียอี” เมื่อสาวใช้ไม่ทำตามคำสั่งเสวียนหนิงอันก็ทิ้งตัวลงบนเตียง หันหน้าหนีอย่างไร้เรี่ยวแรงต่อสู้ นอนตะแคงและปล่อยให้น้ำตาไหลต่อไปเรื่อย ๆหลี่จินหมิงมองภาพตรงหน้าอย่างตื่นตะลึง หากไม่

การอยู่ตามลำพังกับสาวงามในขณะที่นางอยู่ในสภาพกึ่งเปลือยนับว่าเป็นการขุดหลุมฝังตนเองโดยแท้…หลี่จินหมิงผ่านร้อนผ่านหนาวมานานถึงสามสิบหกปี เจอสตรีที่ยั่วกำหนัดมานับไม่ถ้วน แต่ไม่มีคราใดเลยที่เขาจะตื่นตัวจนต้องข่มความปรารถนาดำมืดเป็นการใหญ่เช่นในคืนนี้เขาควรดูแลภรรยาลับที่ต้องเจ็บตัวเพราะความด่วนตัดสินใจและไม่รู้จักรับฟังความเห็นที่ไม่ตรงกัน มิใช่นั่งนิ่งตัวแข็งเพราะคำขอร้องที่นางกล่าวออกมาอย่างกระอักกระอ่วนใจยิ่ง“หากท่านอาไม่สะดวก รบกวนช่วยตามเจียอี…”“สะดวก ข้าแค่กลัวว่าเจ้าจะอาย”หลี่จินหมิงอ้างว่าเห็นใจนางทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้วเปลืองเวลาไปกับการตั้งสติเสียมาก เขาผละออกจากเตียงอย่างใจเย็น ดับเทียนในห้องจนเหลือเพียงเล่มเดียวที่ยังให้ความสว่างอยู่ไกล ๆ “ทำเช่นนี้หนิงเอ๋อร์อายน้อยลงหรือไม่ อาจะได้สวมเสื้อให้เจ้าสักที”“เอ่อ ท่านอาเจ้าคะ ข้าแค่จะขอให้ท่านแก้มัดสักครู่ มิใช่…”“ไม่ต้องเกรงใจ อีกอย่างเดี๋ยวมัดเดี๋ยวแก้ เดี๋ยวแก้เดี๋ยวมัดวุ่นวายกว่ามาก ข้าดับเทียนแล้วช่วยสวมให้เจ้าก็หมดปัญหา” หลี่จินหมิงกล่าวเช่นนั้นเพราะต้องการรักษาหน้าของตนเองคิดได้อย่างไรว่านางต้องการให้ช่วยสวมเสื้อ!“

“ไม่ต้องพูดแล้ว รีบเข้านอนเถิด”“ร้านขายพัดก็ทำเช่นเดียวกันเจ้าค่ะ ไม่ยอมให้ข้าจ่าย…”ทว่าเสวียนหนิงอันพูดมิทันจบก็ถูกปิดปากเสียแล้วความขุ่นเคืองทำให้หลี่จินหมิงควบคุมตนเองมิได้ เผลอไผลทาบจูบลงบนกลีบปากนิ่มอย่างมิทะนุถนอม ยิ่งนึกได้ว่าที่ผ่านมานางถูกบุรุษเกี้ยวพาราสีอย่างไรบ้าง หัวใจของเขาก็ยิ่งเต้นแรง หึงหวงหน่วงหนักเกินบรรยาย แต่ในเมื่อย้อนเวลากลับไปแก้ไขเรื่องเหล่านั้นไม่ได้ เขาจึงลงมือกับเจ้าตัวเล็กดุเดือดเสียยิ่งกว่าเดิม“ท่านอา…”นางเรียกเบา ๆ หลังจากได้รับอิสระ ทว่าหลี่จินหมิงกลับอาศัยช่วงจังหวะนั้นสอดลิ้นจูบรุกล้ำอย่างเอาแต่ใจ มิยอมเปิดโอกาสให้นางต่อรอง แต่สตรีเช่นเสวียนหนิงอันมีหรือจะยินยอมโดยง่าย นางดิ้นขลุกขลักเต็มแรงจนหลี่จินหมิงต้องพลิกตัวคร่อมร่างบอบบางด้วยท่าทีคุกคามยิ่งเสวียนหนิงอันถูกมัดมือจึงผลักไสเขามิถนัด ทำได้เพียงเบือนหน้าหนีเพื่อหลบเลี่ยงเรื่องที่มิได้เตรียมใจมาก่อน แต่เขากลับบีบแก้มนางไว้ บังคับสบประสานสายตา ก่อนก้มลงกัดปากนางแรง ๆ จนน้ำตาคลอ“ทีหลังจะพูดถึงบุรุษอื่น คิดถึงบุรุษอื่นต่อหน้าสามีอีกหรือไม่!”“ท่านอา…” เสวียนหนิงอันมิอยากเชื่อว่าคนตรงหน้าจะหึงเป็

“ข้าคงไม่เคืองมากถึงเพียงนั้นหากข้าวของในบ้านไม่สูญหาย ทุกสิ่งล้วนเป็นของชิ้นเล็ก หากให้ข้าค้นตัวนางก็จะผิดใจกับท่านแม่ ล่วงเกินสาวใช้คนโปรด ทุกวันนี้จึงทำได้เพียงจับตามอง รอวันที่จับได้คาหนังคาเขา จริงสิ! ในเมื่อท่านลุงมาทำงานในร้านซิงเยียนแล้ว อย่างไรคงต้องรบกวนช่วยดูพฤติกรรมของนางให้ข้าด้วย”“นายท่านโปรดวางใจ เฉาเซินอายุมากแล้วแต่หูตายังว่องไว หากมีเรื่องผิดปกติเกิดขึ้น ข้าจะรีบรายงานต่อนายท่านอย่างแน่นอนขอรับ” หม่าเฉาเซินสอบถามรายละเอียดของงานจากหลงจู๊จางหยวนที่เพิ่งเสร็จจากการสั่งงานลูกจ้างในร้าน คุยกันไม่นานก็เข้าใจว่ามีเรื่องอันใดต้องดูแล แต่ยังมิทันฝากฝังงานครบทุกอย่าง สาวใช้เจ้าปัญหาก็โผล่หน้ามากวนใจ“นายท่านเจ้าขา เหตุใดจึงให้พี่ฉงหลินตามข้าตลอดเลยล่ะเจ้าคะ”เสวียนหนิงอันในชุดสาวใช้ถามเสียงหวาน ตรงเข้าไปกอดแขนของนายท่านสกุลหลี่อย่างไม่รู้จักคำว่าอาย ทั้งหูตายังแพรวพราวจนฉงหลินและจางหยวนไม่กล้าสบสายตา ส่วนหลี่จินหมิงนั้นได้แต่อ้าปากค้างเพราะสิ่งที่นางทำไม่ได้อยู่ในแผนที่วางไว้“ใครอนุญาตให้ถูกตัวข้า!” หลี่จินหมิงแกะมือของนางออกอย่างไม่ทะนุถนอม แสดงสีหน้าไม่พอใจชัดเจน ซึ่งนั่น