All Chapters of ภรรยาลับพ่อค้าสกุลหลี่: Chapter 61 - Chapter 70

“กับผู้อื่นไม่มีกำลังวังชา แต่กับหนิงเอ๋อร์แล้วรู้สึกว่ามีล้นเหลือจนใช้ไม่หมด”“ท่านอา!” เสวียนหนิงอันลืมตัวเรียกสามีเสียงดัง“เรียกท่านอาครั้งที่สองแล้ว ต้องถูกทำโทษ!”เสวียนหนิงอันส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ไม่อยากโต้แย้งบุรุษที่อ้างว่าตนมิใช่คนเจ้าเล่ห์เพทุบาย อีกอย่างคือเถียงอันใดไปก็พ่ายแพ้ เพราะหลี่จินหมิงที่นางรู้จักในยามนี้มองอย่างไรก็มิใช่ท่านอาใจร้ายคนเดิม หูตาของเขาแพรวพราวราวกับหมาป่า ไหนจะฝ่ามืออุ่นร้อนที่ทำให้ภรรยาด้อยประสบการณ์เช่นนางไม่กล้าต่อกรนั่นอีกอยากทำอันใดก็ทำเถิด เสวียนหนิงอันผู้นี้ไม่กล้าเถียงแล้ว…หากสามีอายุมากภรรยาต้องออกแรงช่วยเหลือเป็นคำสอนที่ใช้ไม่ได้!บุรุษที่อายุมากกว่าเสวียนหนิงอันยี่สิบปีนอนยิ้มกริ่มไม่ยอมลุกออกจากเตียงทั้ง ๆ ที่เลยยามซื่อ[1]แล้ว ใบหน้าหล่อเหลาดูสดชื่นราวกับนอนหลับสักห้าชั่วยาม ทว่าความจริงเคี่ยวกรำนางจนฟ้าสาง ปวดร้าวทั่วสรรพางค์กาย ยังมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้ได้ก็ถือว่าเป็นเรื่องดี“ยังเจ็บอยู่หรือไม่”“สำคัญด้วยหรือเจ้าคะ ข้าพูดว่าเจ็บไม่ไหว ท่านพี่ก็ยังรังแกอยู่ดี”“หนิงเอ๋อร์ไหวแน่ ฟังจากเสียงหวาน ๆ พี่ก็รู้ทุกความต้องการของเจ้าแล้ว”

เมื่อเขาถามกึ่งขอร้องว่าให้อยู่ที่บ้านจนกว่าความปรารถนาจะเจือจางลงได้หรือไม่ เสวียนหนิงอันที่ยังรู้สึกผิดอยู่ในใจจึงรีบตอบรับคำอย่างรวดเร็ว ทั้งยังเป็นฝ่ายเสนอด้วยว่าให้ฉงหลินนำสมุดบัญชีที่จะให้นางช่วยดูกลับมาที่บ้านในช่วงเช้า งานของเขาจะได้ไม่หนักมากเกินไปนักทว่าเหตุผลที่ทำให้เสวียนหนิงอันยอมอยู่ที่บ้านมิใช่แค่กลัวว่าสามีจะทำงานมิได้ อาการปวดท้องคล้ายถูกมือที่มองไม่เห็นทุบเป็นระยะหลังจากนางร่วมรักกับเขาในร้านซิงเยียนต่างหาก ที่ทำให้เสวียนหนิงอันยอมทำบัญชีอยู่ที่บ้านมานานกว่าสิบวันแล้ว“ฮูหยินน้อยพักสักหน่อยเถิดนะเจ้าคะ นั่งหลังแข็งตั้งสองชั่วยามแล้ว เดี๋ยวนายท่านกลับมาก็ต้องปรนนิบัติดูแลอีก เจียอีเห็นแล้วเหนื่อยแทนเจ้าค่ะ”เจียอีนั่งเฝ้านายหญิงของตนไม่ยอมห่าง ช่วยหยิบจับของที่ต้องการอย่างคล่องแคล่ว“ปกติก็ไม่เคยรู้สึกเหนื่อยง่าย ๆ แต่หลายวันมานี้รู้สึกปวดท้องอยู่บ้าง ไม่แน่ว่าทั้งสองอาการเกี่ยวข้องกันหรือไม่” เสวียนหนิงอันพูดจบก็พลันนิ่วหน้า มือเล็กนวดท้องเบา ๆ“เพราะนายท่านไม่รู้จักพอ! เมื่อเช้าเจียอีมาหาได้ยินเสียงฮูหยินน้อยร้องว่าไม่ไหว แต่นายท่านก็ยังเอาแต่ใจ ไม่ยอมกลับเรือนของต

คนภายนอกต่างลงความเห็นว่าบุตรสาวของตวนอ๋องเลื่องชื่อมีชีวิตที่น่าอิจฉายิ่ง อยากได้สิ่งใดขอเพียงเอ่ยปากก็ย่อมได้ บิดามารดาตามใจแทบทุกอย่าง ทว่าบุคคลที่ใกล้ชิดย่อมทราบความจริงว่าคุณหนูเสวียนมีวัยเด็กที่ไม่น่าจดจำ การใช้สกุลของมารดาก็พอจะบอกได้แล้วว่ามีเรื่องไม่น่ากล่าวถึงเกิดขึ้นในอดีตบิดาของเสวียนหนิงอันเคยมีความคิดว่าจะให้นางเปลี่ยนไปใช้สกุลเฉิน แต่สุดท้ายกลับไม่ได้ทำตามที่ตั้งใจไว้ ยอมให้นางใช้สกุลเสวียนตามพระชายาเพราะต้องการเตือนสติของตนมิให้ทำเรื่องผิดพลาดอีกหากเป็นคุณหนูใหญ่สกุลอื่นอาจโวยวายที่มิได้ใช้สกุลของบิดา ทว่าเสวียนหนิงอันกลับไม่ใส่ใจ ไม่ว่าจะใช้สกุลใดนางก็ยังได้ชื่อว่าเป็นบุตรสาวของตวนอ๋องกับพระชายาคนงาม ทั้งยังรั้งตำแหน่งขนิษฐาองค์โปรดขององค์ชายรัชทายาทเหวินอวิ๋นฝู ว่ากันตามตรงแล้วเสวียนหนิงอันไม่เคยใส่ใจตำแหน่งสถานะอันใด เว้นแค่เพียงตำแหน่งฮูหยินธรรมดา ๆ ของพ่อค้าสกุลหลี่ที่นางเคยเรียกขานว่าท่านอาเมื่อครั้งยังเยาว์มาถึงวันนี้เสวียนหนิงอันสมใจทุกอย่างแล้ว สามีของนางไม่ทำหน้าเย็นชาเช่นหลายเดือนก่อน สายตาที่มองมาอบอุ่นเกินบรรยาย แต่คำว่ารักที่เขาพูดซ้ำ ๆ กลับร้ายกาจเสีย

หลี่จินหมิงทำให้ภรรยาล้มป่วย…เขาจำได้ว่าพริบตาแรกที่วิ่งมาถึงเรือนเล็ก เห็นซุนหยายืนรออยู่หน้าเรือนพลางซับน้ำตา แจ้งว่าเจียอีเข้าไปตามฮูหยินน้อยมากินข้าวในช่วงเช้า แต่กลับพบนางนอนหมดสติบนพื้นเย็นเฉียบกลางห้องนอน‘เจียอีปลุกฮูหยินน้อยอยู่นานเจ้าค่ะ ทั้งเช็ดหน้าพรมน้ำ นวดตามร่างกาย กว่าจะฟื้นขึ้นมาได้ก็เกือบหนึ่งเค่อ ความจริงข้าอยากตามท่านหมอด้วยตนเอง แต่ฮูหยินน้อยห้ามไว้เพราะนายท่านไม่อนุญาตให้เปิดเผยว่านางคือภรรยา ทั้งยังไม่ต้องการให้นายท่านเสื่อมเสียชื่อเสียงเรื่องแต่งงานก่อนพ้นช่วงเวลาไว้ทุกข์ สุดท้ายข้าจึงให้ติงหรงไปตามที่ร้าน แต่กว่านายท่านจะมาฮูหยินน้อยก็หมดสติถึงสามครั้งสามคราแล้วเจ้าค่ะ’หลี่จินหมิงปวดใจแทบคลั่ง เกลียดตนเองนักที่ถนัดเรื่องการคำนวณ มิทันได้ใช้สมองก็สรุปได้แล้วว่าเสวียนหนิงอันต้องรอหมออย่างทรมานเกือบสามชั่วยาม แต่กระนั้นนางก็ยังเป็นห่วงว่าชื่อเสียงของเขาจะถูกทำลายโชคดีที่หูเตี่ยนได้ยินเรื่องทุกอย่างและเสนอหนทางรวดเร็วที่สุดที่จะได้ตัวของหมอหยางโปมา ใช้เวลาไม่นานลูกจ้างหนุ่มก็พาบุรุษที่มีความสามารถในการรักษามาถึงบ้านสกุลหลี่ ทว่าการขี่ม้าท่ามกลางอากาศหนาว กอปรกั

“พี่โกหกเจ้าตั้งแต่เมื่อใดกัน” หลี่จินหมิงร้อนรน คิดว่านางพูดเช่นนั้นเพราะจับได้ว่าแท้จริงแล้วน้ำแกงที่ดื่มมิได้มีสรรพคุณบำรุงร่างกายตามที่กล่าวอ้าง“เรื่องไร้กำลังวังชาอย่างไรล่ะเจ้าคะ เชื่อถือได้เสียที่ใดกัน”“ที่แท้เจ้าหมายถึงเรื่องนี้” หลี่จินหมิงลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก “ความจริงพี่ไม่เคยคิดกล่าวคำเท็จกับเจ้า แต่พออยู่ชิดใกล้แล้วตระหนักได้ว่ารักมากจึงรู้สึกว่าไม่อยากรอ ทำตัวชั่วช้าเอ่ยคำลวงจนกระทั่งได้ครอบครอง…”“ท่านพี่อย่าพูดเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ เป็นข้าผิดเองที่อิดออดตั้งแต่แรก กลัวว่าจะทำได้ไม่ดี กลัวว่าท่านจะไม่รัก ความจริงข้าไม่เคยมั่นใจเลยว่าท่านจะรักตอบ จึงภาวนาขอแค่ว่าไม่เกลียดกันก็พอใจแล้ว”“หนิงเอ๋อร์ เหตุใดจึงคิดว่าพี่จะไม่รักเจ้าเล่า?”“ท่านชอบสตรีอ่อนหวานและอยู่ในโอวาท แต่ข้ากลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง นอกจากความงามที่เป็นสาเหตุสำคัญให้ท่านชื่นชอบแล้ว ข้าไม่มีสิ่งใดเหมือนพวกพี่สาวที่มาเยี่ยมเยียนท่านบ่อย ๆ” เสวียนหนิงอันมั่นใจในตนเองตั้งแต่ยังเล็ก ทว่ายามอยู่กับหลี่จินหมิงนั้นต่างออกไป“ข้าเป็นสตรีหัวแข็งชอบเอาชนะ เอาแต่ใจตนเองอยู่เสมอ ทั้งยังชอบวางแผนการร้ายกาจ แต่ข้าก็พย