All Chapters of ภรรยาลับพ่อค้าสกุลหลี่: Chapter 21 - Chapter 30

ตวนอ๋องเฉินฟาหยางเคยปรึกษากับท่านหมอแล้วได้ความว่าการที่คุณหนูเสวียนตัวน้อยความทรงจำดีเกินกว่าวัย อาจมีสาเหตุมาจากสมุนไพรหลายชนิดที่พระชายาเสวียนดื่มในยามตั้งครรภ์เพื่อป้องกันมิให้เกิดอาการตกเลือด กอปรกับหยูกยาอีกมากมายที่เสวียนหนิงอันดื่มในวัยเด็ก เพื่อรักษาอาการหนาวง่ายด้วยอีกประการ“บางเรื่องข้าก็อยากลืม หากจำไม่ได้ว่าในวัยเด็กติดท่านอามากเพียงใด ข้าอาจไม่ยึดติดจนเลยเถิด หลงรักเขาอย่างไร้เหตุผล…” เสวียนหนิงอันตระหนักได้ว่าตนเผลอพูดความในใจก็รีบหุบปากฉับ มิยอมมองตาของซุนหยาอีก “เครื่องเรือนพวกนี้สะอาดดีแล้ว ท่านป้าต้องการลงโทษข้าด้วยวิธีอื่นอีกหรือไม่”“ไม่มีเจ้าค่ะ อีกราวครึ่งชั่วยามนายท่านจะกลับบ้าน มาถึงแล้วมักล้างหน้าล้างมือก่อนดื่มน้ำชาและกินขนมในห้องหนังสือ จากนั้นค่อยเริ่มตรวจบัญชี หากฮูหยินน้อยต้องการดูแลนายท่าน ช่วงเวลานี้เหมาะสมที่สุดเจ้าค่ะ”“ท่านอาคงยังไม่อยากมองหน้าข้า แต่วันนี้นึกได้แล้วว่าควรทำอย่างไร”สามวันที่ผ่านมาเสวียนหนิงอันยืนรออยู่หน้าเรือนใหญ่เพื่อกล่าวคำขอโทษ ทว่าหลี่จินหมิงมิใจอ่อนง่ายอย่างที่เคยแล้ว เขาหรี่ตามองนางครู่เดียวก็ส่ายหน้าและเดินออกจากบ้านไป เมื

หลี่จินหมิงเห็นนางยิ้มเช่นนี้ในวันปักปิ่น วันที่เขาออกจากงานอย่างเสียมารยาทเพื่อบรรเทาความพลุ่งพล่านในหอหยวนเซียว“ลุกขึ้นได้หรือไม่”“ได้เจ้าค่ะ”ทว่าท่าทางทุลักทุเลของสาวงามทำให้หลี่จินหมิงทนมองไม่ได้ พอนางลุกขึ้นแล้วออกเดินได้ก้าวหนึ่งก็เซเล็กน้อย เขาจึงสอดแขนอุ้มนางกลับเข้าห้องหนังสือทันที“รบกวนท่านอาแล้ว” นางนั่งตั่งไม้ตัวโปรดของเขา หัวใจยังเต้นแรงไม่หายจากการถูกอุ้ม มิแน่ใจว่าเป็นเพราะกลัวความสูงหรือว่าเหตุผลอื่นใดแน่ “แต่คราวหลัง…”“อย่าพูดว่าคราวหลังไม่ต้องอุ้ม หากเจ้าเจ็บจนเดินลำบากอีกข้าก็ต้องอุ้มอยู่ดี”“มิใช่เช่นนั้นเจ้าค่ะ ข้าแค่จะบอกว่าประคองก็ได้เจ้าค่ะ” เสวียนหนิงอันจำคำสอนของซุนหยาได้อย่างแม่นยำ ว่าควรมีมารยาเล็กน้อยหรือพูดง่าย ๆ ก็คือเป็นตัวของตัวเองบ้าง มิใช่ทำแข็งกร้าวประกาศให้โลกรู้ว่าตนมิได้คิดใช้เสน่ห์ล่อลวงเขา การออดอ้อนสำออยแต่พองามจึงจะดี“เจ็บมากหรือไม่”“พอทนได้เจ้าค่ะ” เสวียนหนิงอันสูดปากเมื่อเขาสัมผัสกับหน้าผากนูนของนางเบา ๆ ไม่แสร้งเข้มแข็งหรือทำตัวประเภทเจ็บแล้วไม่พูดอีก นางถึงกับปล่อยน้ำตาร่วงออกมาสองหยดเพื่อให้ดูน่าสงสารยิ่งขึ้น“อย่าร้อง เดี๋ยวอาจะไ

เสวียนหนิงอันพูดกับตนเองเสมอว่าเคยชินกับการนอนตามลำพังโดยไม่มีสาวใช้แล้ว แรกเริ่มนางมีกำยานผ่อนคลายอารมณ์เป็นตัวช่วย แต่เมื่อถูกเขาดุจึงเลิกใช้ไป โชคยังดีที่ซุนหยาเข้าใจและนำชาดอกหอมหมื่นลี้มาให้ดื่มก่อนนอนในระหว่างค่อย ๆ ปรับตัว การนอนหลับไม่สนิทจึงมิใช่ปัญหาอีกทว่าคืนที่ผ่านมานางกลับกระสับกระส่าย นอนไม่หลับแทบทั้งคืน เช้ามาจึงยืนเอามือปิดปากหาวหวอดเรื่อย ๆ อยู่หน้าเรือนใหญ่ รอพบเขาก่อนกลับไปเอนหลังที่เรือนของตน แต่ยืนรอจนเกือบหนึ่งเค่อแล้วก็ยังไม่ปรากฏเงาของบุรุษที่นางเฝ้ารอ เสวียนหนิงอันจึงถามสาวใช้ที่เดินสวนออกมาจากเรือนว่ามีเรื่องอันใดที่นางพลาดไปหรือไม่‘นายท่านนอนมิค่อยหลับจึงตื่นสายเจ้าค่ะ’เมื่อได้ความเช่นนี้แล้วเสวียนหนิงอันก็ได้แต่ยืนรอ พร้อมกับนึกถึงเรื่องที่รบกวนจิตใจตลอดทั้งคืนเขาให้ซุนหยามาตามนางไปพบที่เรือนใหญ่ แต่นางกลับปฏิเสธพร้อมกับอธิบายถึงสาเหตุอย่างกระอักกระอ่วนใจยิ่ง‘ช้าเร็วอย่างไรฮูหยินน้อยก็ต้องเข้าไปปรนนิบัตินายท่านที่เรือนใหญ่นะเจ้าคะ’‘เรื่องนั้นทราบแล้ว แต่ข้ายังไม่พร้อมจะเข้าไปในเรือนใหญ่ มิใช่เพราะอิจฉาจ้าวฮูหยิน แต่ข้าเพียงแค่รู้สึกว่าเรือนใหญ่คือพื้

“ท่านอาดื่มชานะเจ้าคะ เดี๋ยวข้าจะไปฝนหมึกรอ” นางมิอยากสนทนากับคนปากหวานแล้ว“ไม่ดี ข้าอยากให้เจ้ากินขนมเป็นเพื่อนมากกว่า… เจ้าอ้าปาก” เสวียนหนิงอันอ้าปากงับขนมเปี๊ยะชิ้นเล็กอย่างประดักประเดิด นางกัดไปเพียงครึ่งคำ เขาก็กินต่อราวกับการทำเช่นนั้นเป็นเรื่องธรรมดา“ท่านอาไม่ควรกินขนมที่ข้ากัดแล้ว” เสวียนหนิงอันหนักอกหนักใจ ลนลานไร้หนทางตอบโต้ ส่วนเขากลับถามนางด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริงยิ่ง“เหตุใดจึงกินไม่ได้ ในเมื่อเราสองคนนับได้ว่าเป็นสามีภรรยากันแล้ว ในอีกเก้าเดือนข้างหน้า หากเจ้าไม่เปลี่ยนใจคิดตีจาก หลังจากเข้าพิธีมงคลอย่างถูกต้องตามประเพณี ข้ากินขนมต่อเจ้า หรือเจ้ากินต่อข้าล้วนไม่ใช่เรื่องสำคัญ”หลี่จินหมิงอยากให้เวลานางได้ตัดสินใจว่ารู้สึกเพียงลุ่มหลงหรือรักใคร่ ส่วนตัวเขาก็ปล่อยตามสบาย ไม่ฝืนความรู้สึกหรือสัญชาตญาณของบุรุษ ชื่นชมสาวงามตรงหน้าอย่างมีความสุข แต่ดูเหมือนว่าวันนี้จะมีบางเรื่องที่เขาพูดผิดไป“หนิงเอ๋อร์ทำหน้าเศร้าอีกแล้ว เป็นอันใดไปเล่า”“ข้าไม่เข้าใจว่าเหตุใดท่านอาจึงพูดเรื่องเปลี่ยนใจคิดตีจาก หรือว่าการกระทำของข้ายังไม่ชัดเจนพอ... ต้องทำอย่างไรท่านอาจึงจะเชื่อว่าข้าจริงใจต

สิบวันผ่านไปเรื่องราวไม่ต่างจากที่หลี่จินหมิงคาดเอาไว้จริง ๆ บิดาที่มีเส้นสายอยู่มากได้ขอให้ทางการตรวจสอบโดยเร็ว หลังจากเกิดเรื่องไม่กี่วันก็ได้ความว่าร้านค้าผ้าไหมในฝั่งตะวันตกที่เปิดมานานกว่าสามสิบปีถูกวางเพลิง ต้นเพลิงมาจากห้องเก็บผ้าไหมหายาก ราคาแพงลิบลิ่วจนไม่สามารถนำมาตั้งหน้าร้านได้‘ย่อมต้องเป็นคนในที่รู้ทางหนีทีไล่เป็นอย่างดี’‘หรือว่าท่านมีศัตรู ได้ทำให้ผู้ใดไม่พอใจหรือไม่’คำสันนิษฐานของรองผู้ว่าการนครหลวงซึ่งเป็นสหายในวัยเยาว์ทำให้หลี่จินหมิงกังวลจนมิอยากกินอาหาร เขาบอกให้สหายค้นหาความจริงต่อไป ส่วนตนเองก็จะสืบหาหลักฐานอีกแรงด้วยเหตุนี้เองหลี่จินหมิงจึงเข้าร้านค้าผ้าไหมฝั่งตะวันออกที่มิได้ประสบกับเหตุเพลิงไหม้ตั้งแต่ปลายยามเหม่า หลังจากจัดการเรื่องงานในร้านได้สองชั่วยามก็จะเดินทางไปยังตลาดฝั่งตะวันตก สอบถามข้อมูลจากคนในพื้นที่ด้วยตนเอง ยามเว่ยเป็นต้นไปจะอยู่ในห้องหนังสือเพื่อค้นหาเรื่องเล็กน้อยอันใดก็ตามที่อาจเป็นสาเหตุของการถูกวางเพลิง“ท่านอารับขนมสักหน่อยนะเจ้าคะ”“วางไว้ก่อน มือไม่ว่าง”น้ำเสียงของหลี่จินหมิงเคร่งเครียด ดวงตาจ้องมองสมุดบัญชีของร้านค้าผ้าไหมฝั่งตะวันต