Semua Bab ภรรยาลับพ่อค้าสกุลหลี่: Bab 121 - Bab 130

เสวียนหนิงอันชื่นชอบขนมหวานที่หูเตี่ยนหามาให้เป็นที่สุด นางถึงขั้นขอร้องให้เขาซื้อมาทุกวัน โดยไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วผู้ที่ลงแรงทั้งหมดคือสามีที่นางยังโกรธไม่หาย แต่พอได้กินขนมแล้วก็อารมณ์ดีมากพอที่จะตอบคำถามเขาสักหลายคำ‘นายท่านฝากมาบอกว่า วันวานยังไม่รัก ปัจจุบันรักไม่ลืมเลือน มีหนังสือสัญญาหรือไม่ ล้วนไม่สำคัญแล้ว วันนี้ฝากมาเพียงเท่านี้เจ้าคะ’‘ตอบเขาไปเถิดว่าบางเรื่องก็ต้องใช้เวลา ข้าหมายถึงเรื่องขนม… กว่าจะหาร้านถูกใจได้ไม่ง่ายเลยสักนิด’ไม่ว่านางจะตอบอย่างไรหลี่จินหมิงก็ล้วนยินดีที่ได้ฟัง เพราะนั่นยังดีกว่าช่วงสามวันที่นางโมโหจนไม่ยอมฟังเจียอีพูดให้จบประโยค ทั้งยังตอบกลับมาสั้น ๆ แค่คำเดียว‘กิจการในตลาดฝั่งตะวันตกไม่ต้องดูแลแล้ว หากเจ้ายอมกลับบ้านพี่ขอโอกาส…’‘บอกไปว่า ไม่กลับ!’น่าสงสารที่สุดก็คงไม่พ้นเจียอีที่ต้องทำหน้าที่ประสานรอยร้าวให้กับเจ้านายทั้งสอง นางท้อแท้วันละหลายหน แต่พอหลี่จินหมิงบอกว่าหากทำสำเร็จทุกคนก็จะได้กลับบ้านสกุลหลี่ อยู่พร้อมหน้ากับซุนหยาและพ่อครัวติงหรง นางก็พลันมีแรงฮึดสู้ขึ้นมา พึมพำด้วยว่าอยากให้ทุกอย่างกลับไปเป็นเช่นเดิมโดยเร็ว‘เจียอีว่าอีกไม่นานฮูหยิ

แต่กระนั้นเขาก็ยังต้องยืนยันอีกหลายประโยคว่าไม่มีส่วนผสมอันตราย หลี่จินหมิงจึงยอมมองเขาด้วยสายตาปกติดังเดิม“ข้าได้ยินเสี่ยวหยุนบ่นว่าท่านนอนไม่ค่อยหลับ อะแฮ่ม ข้าจึงนำยาสูตรพิเศษมาให้” หวงซิงซวี่ฉีกยิ้มอย่างคนรู้สึกผิด “ถือว่าข้าชดใช้เรื่องที่ทำให้ท่านสื่อสารกับนางผ่านสาวใช้ไม่ได้อีกก็แล้วกัน”นับตั้งแต่ทราบความจริงเรื่องขนม เสวียนหนิงอันก็สั่งห้ามมิให้สาวใช้คนโปรดพูดจาส่งความในใจอีก ทั้งยังขู่ด้วยว่าหากไม่อนุญาตให้เจียอีมานางก็จะไม่กินข้าว หลี่จินหมิงได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะเบา ๆ ก่อนโบกมือไล่เจียอีที่ทำหน้าคล้ายจะร้องไห้ ว่าให้ไปหาฮูหยินน้อยของนางได้ดังเดิม“ขอบใจเจ้ามาก ไว้คืนนี้จะลองดู”“จริงสิ ข้ามีเรื่องอยากจะถามสักหน่อย แม่นางเฟยฮวานั่นท่านคิดจะทำอย่างไรกับนางหรือ”“ไม่ทำอันใดทั้งนั้น หากนางอยากอยู่ก็ให้อยู่ในฐานะคนอาศัยธรรมดา ข้ารับผิดชอบเพียงแค่ลูกของนาง ไม่ใช่ตัวนาง” หลี่จินหมิงกล่าวออกมาโดยไม่ต้องคิดเสียด้วยซ้ำ“แล้วนางจะไม่ก่อเรื่องอีกหรือ”“นางขอย้ายไปอยู่ที่เรือนเก่า คิดว่าคงไม่กล้าก่อเรื่องแล้ว หากยังทำอีกข้าค่อยให้นางไปอยู่ที่อื่น ความจริงตอนที่เข้าใจผิดคิดว่าพวกนางทะเ

สาวงามที่ถูกเรียกถึงกับส่ายหน้า นับวันเจียอียิ่งโตยิ่งเอาแต่ใจ บางครั้งก็พูดยากจนน่าตี เช่นบอกให้เรียกว่าคุณหนูเสวียนก็ไม่ยอมเรียก ทั้ง ๆ ที่ตักเตือนหลายหนแล้วว่าที่นี่ไม่ใช่เรือนเล็กในบ้านสกุลหลี่ ควรระมัดระวังกิริยาให้มาก แต่นางก็ยังไม่ยอมรับฟัง ทั้งยังไม่ปรับปรุงตัว มาวันนี้คงต้องดุมากสักหน่อยจะได้รู้ความเสียบ้าง ว่าสิ่งใดควรทำหรือไม่ควรทำกันแน่ทว่าเสวียนหนิงอันยังมิทันได้สั่งสอนอย่างที่ตั้งใจไว้ สาวใช้คนโปรดก็รีบรายงานเรื่องสำคัญที่ทำให้นางถึงกับต้องเสียกิริยา“นายท่านหมดสติไปตั้งแต่เมื่อวาน ผ่านมาสิบสองชั่วยามแล้วยังไม่ฟื้นเลยเจ้าค่ะ!”เสวียนหนิงอันวิ่งออกจากจวนของบิดาทันที!เสียงตวาดดังลั่นทำให้หวงซิงซวี่สะดุ้งสุดตัว แต่กระนั้นก็ยังไม่น่ากลัวเท่ายามที่เห็นน้องสาวคนงามถลาร่างเข้ามายืนข้าง ๆ บุรุษที่ยังไม่ได้สติ บนใบหน้างามเผยความเกรี้ยวกราดอย่างไม่ปิดปัง“ท่านพี่เป็นอย่างไรบ้าง!”​ เสวียนหนิงอันเขย่าแขนสามีแรง ๆ ทว่าเขายังคงนอนนิ่งเฉยดังเดิม “ท่านทำอันใดกับเขา บอกข้ามาตามตรงเดี๋ยวนี้!”“หนิงเอ๋อร์ใจเย็นก่อน...”“ท่านจะพูดหรือไม่!” เสวียนหนิงอันเดินเร็ว ๆ ไปยังหวงซิงซวี่ สองตาจ้อง

หนึ่งปีผ่านไป...เสียงอ้อแอ้ของทารกน้อยวัยห้าเดือนทำให้หลี่จินหมิงอดหัวเราะไม่ได้ บุตรชายของเขาเลี้ยงง่ายที่สุด แทบไม่เคยร้องไห้ให้บิดาหรือมารดาต้องเหนื่อยปลอบใจ ต่างจากบุตรสาวที่ส่งเสียงร้องบ่อยกว่ามาก แต่อุ้มไม่นานก็หลับไป นิสัยคล้ายคลึงกับมารดาผู้ให้กำเนิดไม่ผิดเพี้ยนหลี่จินหมิงมองภรรยาที่เอนตัวพักหลังในช่วงบ่ายด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก พลางนึกถึงเรื่องเมื่อปีก่อนที่เขาต้องง้อนางอยู่เกือบเดือน พอเข้าใจกันดีกลับมีอีกเรื่องที่ทำให้เขากินไม่ได้นอนไม่หลับ นั่นคือเรื่องที่ภรรยาตั้งครรภ์ แต่กระนั้นนางก็หมั่นปลอบใจเขาจนคลายความวิตก ทั้งยังเปลี่ยนเรื่องได้อย่างฉลาด ว่าคนที่อาการน่ากังวลกว่ามากก็คือตัวเขาที่ปวดศีรษะเป็นประจำยามนั้นหมอหลวงสกุลหวงงานเข้าจนแทบไม่ได้พักผ่อน สามีของเฟยฮวาอาการบาดเจ็บกำเริบจากการฝืนเดินทางจึงต้องให้การดูแลอย่างใกล้ชิด หลังจากทำความสะอาดบาดแผลในช่วงเช้า หวงซิงซวี่ก็ต้องมาตรวจดูเขาอย่างละเอียดว่าป่วยเป็นโรคอันใด ยังมีเรื่องที่ต้องเดินทางตรวจคนไข้ประจำ รวมทั้งต้องเตรียมตัวเดินทางไปยังนอกเมืองเพื่อควบคุมสถานการณ์โรคระบาด เสวียนหนิงอันจึงเสนอแกมบังคับว่าให

“ไม่จริงจัง? แต่เจ้าก็บอกว่าชอบมิใช่หรือ” หลี่จินหมิงเห็นนางเอียงอายเช่นนั้นก็ไม่รู้สึกว่าอยากดื่มสุราหรือกินกับแกล้มแล้วอยากกินภรรยามากกว่า…“พอถูไถไปได้ แต่ก็ไม่ดีเหมือนแต่ก่อน”“ลืมไปได้อย่างไรว่าภรรยาของพี่ยังสาวและร้อนแรง… วันนี้คงต้องดูแลเจ้าเต็มที่ ให้สมกับที่ละเลยมานานสักหน่อยแล้ว” หลี่จินหมิงมอบจูบวาบหวามให้กับภรรยาที่น่ารักไม่แปรเปลี่ยน มือใหญ่ลูบไล้บั้นท้ายจนนางต้องร้องห้ามเสียงสั่น“ท่านพี่ทำงานหนัก กลับมาบ้านยังช่วยดูแลลูก ๆ จนแทบไม่ได้หยุดพัก บางอย่างบางเรื่องยังไม่ต้องรีบร้อนก็ได้เจ้าค่ะ”“ร้างรามาเป็นปี กำลังวังชาพี่มีอยู่ล้นเหลือ หนิงเอ๋อร์ไม่ต้องกลัวว่าพี่จะเหนื่อย” หลี่จินหมิงเห็นนางยิ้มเจื่อนราวกับกำลังหาทางหลีกเลี่ยงจึงรีบสอบถามให้เข้าใจ “ยามอยู่เรือนใหญ่เจ้าอ้างว่ากลัวลูกตื่นกลางดึก วันใดที่พี่อยู่บ้านเจ้าก็อ้างว่าไม่ไว้ใจแม่นม ยามนี้ได้คนคุ้นหน้ากันมาช่วยเหลือดูแล หนิงเอ๋อร์คิดอ้างอันใดอีก… หรือว่าเจ้ารังเกียจสามีชราเช่นพี่เสียแล้ว”“มิใช่เช่นนั้นนะเจ้าคะ! ข้าแค่… แค่ไม่มั่นใจ”“ไม่มั่นใจ?” หลี่จินหมิงงุนงงจนกระทั่งนางนำมือเขาไปวางบนท้อง แต่แค่ครู่เดียวก็ไม่ให้