ใต้เท้าเสิ่น เจ้าซ่อนสิ่งใดเอาไว้의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

จินเหรินให้แม่นมถิง เร่งฝีเท้าไปที่เรือนของต้าเหนิงก่อน เพื่อจะเข้าไปดูด้านในว่าเรียบร้อยแล้วหรือไม่ ส่วนนางเดินนำทางไปอย่างไม่รีบไม่ร้อน“องค์ชายห้าเชิญเพคะ” เมื่อเห็นแม่นมพยักหน้ารับแล้ว จินเหรินก็พาเต๋อซิ่วเข้าไปด้านในต้าเหนิงนางยังคงหลับตานิ่งอยู่บนที่นอน ผ้าห่มยังคลุมอยู่ที่ตัวของนางอย่างหนาแน่น มีเพียงส่วนหัวเท่านั้นที่โผล่ออกมาให้เห็น ใบหน้างามยังซีดขาวด้วยพิษไข้อยู่ ยิ่งทำให้คนที่พบเห็นอดจะสงสารนางไม่ได้เต๋อซิ่วลากเก้าอี้มานั่งลงข้างเตียง เขาเอาแต่จ้องมองร่างที่คลุมผ้าห่มหนาขึ้นมาถึงคางอย่างไม่เข้าใจ ผมดำราวกับเส้นไหมที่สยายเต็มหมอน ช่วยขับใบหน้างามในงามขึ้นอีกหลายส่วน หากว่า...คนตรงหน้าเป็นสตรี ไม่ใช่บุรุษเช่นที่เขาคิดจะดีมากเพียงใดเหมือนจะรู้ว่าความคิดตัวเองเหลวไหล เต๋อซิ่วจึงสะบัดหน้าหนีไล่ความคิดของตนเองออกอย่างรวดเร็ว“อ่อนแอ” เขาพึมพำออกมาเบาๆราวกับเหมือนว่าต้าเหนิงได้ยินเสียงของเต๋อซิ่ว นางปรือตาขึ้นมามองตามเสียงอย่างงัวเงีย เมื่อเห็นว่าผู้ใดที่นั่งอยู่ข้างเตียงนาง นางก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ จนเกือบจะกระโดดหนีลุกขึ้นออกมาจากเตียง ยังดีที่แม่นมถิงกับจินเหริน รวบผ้า

เมื่อรู้สึกว่าสิ่งที่คิดเริ่มจะไม่ถูกต้อง เต๋อซิ่วก็หงุดหงิดตัวเองอยู่ไม่น้อย เขาตั้งใจไว้แล้วว่า เมื่อเสิ่นเฉิงกลับมาเรียนอีกครั้ง เขาจะเลิกสนใจเด็ดขาด แต่ยามนี้เพิ่งรู้ว่าเขามิอาจทำได้เช่นที่คิดเอาไว้ เขาเลิกหันไปสนใจตำแหน่งที่ต้าเหนิงยืนอยู่ แล้วใช้การยิงธนูเพื่อระบายอารมณ์แทน“พี่สี่ คืนนี้ท่านไปหอเลี่ยงอวี้เป็นเพื่อนข้าหน่อย”“น้องห้า!!! เจ้าว่าจะไปที่ใดนะ” มู่เฉียงร้องถามเสียงหลง“ท่านได้ยินไม่ผิด”“สวรรค์ ตายแน่ หากเสด็จพ่อ เสด็จแม่รู้ เจ้ากับข้าตายแน่” มู่เฉียงส่ายหน้าอย่างไม่ยินยอม“ก็อย่าให้รู้ อาฟู่ เจ้าเองก็ต้องไปด้วย”ตงฟู่ถึงกับสะดุ้ง เขาถอยห่างออกมาแล้ว ยังถูกลากไปด้วยได้อย่างไร“ไม่ได้ ไม่ได้ คืนนี้ข้าต้องอยู่ทบทวนตำรา”“หากเจ้าไม่ไป เรื่องที่เจ้าแอบหนีไปเที่ยวบ่อยๆ ข้าจะฟ้องเสด็จอา” ตงฟู่สะดุ้งสุดตัว เขาแอบไปเที่ยวผู้เดียวแล้วแท้ๆ แต่เต๋อซิ่วล่วงรู้ได้อย่างไร“อาซิ่ว แต่ไหนมาเจ้าก็ไม่เคยคิดจะไป เหตุใดวันนี้ถึงอยากจะไปได้เล่า” ตงฟู่เอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ“ไม่ต้องถามมาก ข้าอยากไปก็คืออยากไป” เขาเพียงต้องการพิสูจน์อะไรบางอย่างก็เท่านั้นเต๋อซิ่วมองไปยังตำแหน่งที่เสิ่นเฉิง

บุรุษทั้งสามตกใจไม่น้อย เมื่อเห็นว่าต้าเหนิงมีโทสะมากถึงเพียงนี้ ดวงตาทั้งสองข้างของนางแดงก่ำ ราวกับถูกรังแกจนหมดหนทางสู้ หญิงคณิกาทั้งแปดก็ตกใจกับท่าทางเกรี้ยวกราดของนางไม่น้อยเช่นกัน“เสิ่นเฉิง น้องห้ามิได้หมายความเช่นนั้น เจ้านั่งลงก่อนดีหรือไม่ เห็นหรือไม่ว่าทำให้สาวงามตกใจเพียงใดแล้ว” ต้าเหนิงเองก็เพิ่งรู้สึกตัว แม้แต่เสียงฉินที่บรรเลงเมื่อครู่ก็หยุดลงแล้วต้าเหนิงมิได้นั่งลงเช่นที่มู่เฉียงบอก แต่นางหยิบจอกสุราของนางขึ้นมา“วันนี้พวกท่านมีเมตตา ช่วยให้ข้าได้เปิดหูเปิดตานับว่ามีบุญคุณกับข้ามิน้อย สุราจอกนี้เสิ่นเฉิงขอคารวะพวกท่านทั้งสาม นับจากนี้หวังว่าจะปล่อยให้ข้าน้อยได้ใช้ชีวิตตามที่ข้าน้อยต้องการ” ต้าเหนิงยกสุราขึ้นดื่มจนหมด ก่อนจะคว่ำแก้วลงบนโต๊ะ แล้วหมุนตัวจะเดินออกไปทันทีเต๋อซิ่วมองนางอย่างตกตะลึง ก่อนจะลุกพรวดขึ้น แล้วดึงมือนางออกไปด้านนอก“น้องห้าเจ้าจะไปที่ใด”“ไม่ต้องตาม” เขาเอ่ยเสียงเรียบแต่ไม่คิดจะหยุดเดินต้าเหนิงดึงมือของนางออกอย่างไรก็ไม่อาจจะเอาออกมาได้ พอออกมาด้านนอก เห็นเสี่ยวชุนจึงได้ร้องเรียกให้เขาช่วยนาง“เสี่ยวชุน ช่วยข้าด้วย”“ไม่ต้องขวาง ข้ามีเรื่องคุยกับ

ต้าเหนิงอยู่ที่จวนตระกูลหลิวได้สิบวัน พี่ชายก็ถูกส่งมาที่จวนเสิ่น นางจึงได้ย้ายกลับไปพักที่จวน“พบพี่ชายแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ” นางยิ้มกว้างอย่างยินดี“ยังไม่พบ เพียงแต่มีเบาะแสแล้วว่าพี่ชายเจ้ายังมีชีวิตอยู่” เพียงเท่านี้ก็นับว่ามีความหวังมากแล้ว ขอเพียงมีชีวิตอยู่สักวันคงต้องหาตัวพบ“ดี ดียิ่งเจ้าค่ะ” แม้จะผิดหวังที่ไม่พบตัวพี่ชาย แต่อย่างน้อยก็เป็นเรื่องดี ไม่ใช่เรื่องร้ายเช่นที่นางหวาดกลัวจื่อหาน ยังเอ่ยบอกเรื่องที่นางต้องเตรียมตัวสอบจิ้นซื่อที่เหลือเวลาอีกไม่ถึงสองเดือนแล้วบัณฑิตที่เรียนอยู่ในสำนักศึกษาหลวง เป็นเชื้อพระวงศ์และบุตรของขุนนางขั้นสี่ขึ้นไป พวกเขาไม่ต้องสอบ ซิ่วไฉเช่นผู้อื่น เพียงแค่รอสอบจิ้นซื่อด่านสุดท้ายเลย นับว่าเป็นอภิสิทธิ์ของตระกูลเก่าแก่เชื้อพระวงศ์ไม่มีสิทธิ์สอบ คุณชายและซื่อจื่อทั้งหลายจึงได้ร่ำเรียนหาความรู้ผ่านๆ ไป ส่วนองค์รัชทายาทที่ถูกวางตัวเอาไว้แล้ว ก็มีอาจารย์สอนเขาโดยตรงไม่ต้องมานั่งเรียนร่วมกับคนอื่น“ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่เจ้าค่ะ”“ไม่ต้องทำถึงเพียงนั้น ด้วยความรู้ของเจ้า พ่อเชื่อว่าอย่างไรเจ้าก็ต้องสอบผ่าน” จื่อหานถอนหายใจออกมาด้วยการกระตุ้นเตื

เต๋อซิ่วลอบสังเกตอยู่ตลอดอยู่แล้ว แต่ไม่คิดว่า เว่ยซีหมิ่นจะต่ำช้าเช่นนี้ เขารีบวิ่งเข้ามาดูต้าเหนิง พร้อมกับคนอื่นเช่นกัน อาจารย์ตู้ก็มีโทสะไม่น้อยที่เว่ยซีหมิ่นใช้ลูกไม้สกปรกมารังแกคนอ่อนแอ“ขะ ข้าไม่ได้ตั้งใจ” เว่ยซีหมิ่นเพียงแค่จะกลั่นแกล้งให้เสิ่นเฉิงหวาดกลัว คิดเอาไว้ว่า เมื่อดาบไม้ใกล้ถึงใบหน้าของเขาจะหยุดมือ แต่ไม่คิดว่าเสิ่นเฉิงจะยกมือสูงขึ้นมาบังเอาไว้เสี่ยวชุนวิ่งเข้ามาดูต้าเหนิงเช่นกัน เข้าถึงตัวนางก่อนที่เต๋อซิ่วจะถึง“คุณชายให้ข้าดูหน่อยขอรับ”“เสี่ยวชุน ขะ ข้าเจ็บ เจ็บ เจ็บจะตายอยู่แล้ว” แม้จะฝืนไม่ให้น้ำตาไหล โดยกัดปากจนเลือดซึมออกมา แต่น้ำตาเจ้ากรรมมันก็ยังทรยศนาง ไหลออกมาเสียไม่น่าดู“ไปตามหมอมา” เต๋อซิ่วกัดฟันแน่น เขามองแขนข้างที่เสี่ยวชุนจับเอาไว้“ได้โปรด ตามหมอหลวงกู้ ต้องเป็นหมอหลวงกู้” นางเอ่ยเสียงเบาทั้งยังปนสะอื้นอยู่ด้วย“ได้ หมอหลวงกู้เท่านั้น” เต๋อซิ่วรีบรับปากทันทีเต๋อซิ่วหันไปถีบเว่ยซีหมิ่นจนล้มกลิ้งไปหลายตลบ พอเขาจะเข้าไปซ้ำ ก็ถูกมู่เฉียงกอดเอวไว้แน่น พร้อมทั้งร้องห้ามเอาไว้“หยุด!!! ข้าจะจัดการเอง คุณชายเว่ยข้าเตือนพวกเจ้าก่อนจะเริ่มเรียนแล้ว ว่าอย่า