Semua Bab MY MARRIAGE : สามีคนนี้คือแฟนเก่า: Bab 21 - Bab 30

New meeting and new relationship. – V2/4 ฉันกับคุณอาคุยกันจบลงที่ตรงนั้น ท่านดูเป็นคนจิตใจดีและเป็นแม่ที่อบอุ่นมากนะเท่าที่ฉันมอง แล้วก็คิดว่าแม่ฉันอาจจะเป็นแบบท่านนะ ฟังจากเรื่องที่พี่ ๆ เคยเล่าให้ฟังฉันยอมรับว่าการที่ฉันอยากแต่งงานกับเตมันคือการแก้แค้น แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีปัจจัยอื่น ฉันรู้สึกถูกชะตากับคุณอาพิมาลามาก รักรู้ถึงความรักและสนิทสนมที่ท่านมีต่อแม่ฉัน แล้วก็อยากประชดพ่อด้วยที่เอาแต่บอกว่าฉันไร้ประโยชน์การแต่งงานครั้งนี้สำหรับฉันคือไม่มีความรู้สึกดีใจเลย ฉันไม่ได้รู้สึกรักเตแบบเมื่อก่อนแม้ตอนคบกันฉันเคยวาดฝันวันที่เราสองคนจูงมือเข้าไปในประตูวิวาห์ด้วยกัน แต่ก็นั่นล่ะ การจินตนาการนั้นมันจบลงตั้งแต่วันที่เตเลือกจะทิ้งฉันไปแล้ว“ฉันจะกลับแล้วนะ” ฉันหยัดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้หลังจากที่ส่งแม่ของเตเข้าห้องตรวจอะไรสักอย่างไปแล้ว และคุณพ่อของเตก็เข้าไปด้วย“ทานข้าวเย็นด้วยกันก่อนไ

New meeting and new relationship. – V4/4หลังจากงานแต่งงานจบลงตกบ่ายทุกคนของครอบครัวเราเดินทางมาส่งผมกับญาณินที่บ้านในค่ายซึ่งให้มันเป็นเรือนหอไปก่อน ผมคุยกับทางโครงการแล้วว่าให้เร่งมือเพราะกลัวญาณินจะอยู่ที่นี่แล้วไม่สะดวกสบาย แต่ญาณินไม่ใช่คนเรื่องมากอะไรเธอดูเฉยมากญาณินบอกว่าจะอยู่ที่นี่สองคนไปก่อน เธอทำงานบ้านได้แม้ผมจะเสนอว่าให้จ้างน้าไล แม่บ้านคนเก่ามาทำแต่เธอก็ปฏิเสธ เธอบอกว่าไว้บ้านใหม่เสร็จค่อยให้แม่บ้านที่กรุงเทพย้ายมาอยู่เป็นแม่บ้านให้เธอยังไม่ได้อยากทำอะไรจริงจังแล้วโชว์รูมที่พ่อเธอรีโนเวทให้ใหม่ก็อีกตั้งหลายเดือนกว่าจะเสร็จ เธอก็เลยคิดว่าตัวเองน่าจะมีเวลาว่างมากพอสำหรับงานบ้าน“แน่ใจใช่ไหมว่าจะไม่ให้เตจ้างแม่บ้าน” ผมถามย้ำกับเธออีกครั้งเพราะผมอยากดูแลญาณินให้ดี ไม่ให้มีปัญหาอะไรเลยสักอย่าง เพราะเธอก็มาจากครอบครัวที่ดีมากพอที่จะมีคนทำอะไรให้แบบที่เธอไม่ได้ต้องมาลงมือทำมันเองด้วยซ้ำ“แน่ใจ” เธอย้ำแล้วก็เดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้งก่อนจะเอาอุปกรณ์แต่งหน้าของเธอออกมาวาง วันนี้เธอเอาแค่ของที่จำเป็นมา ส่วนพรุ่งนี้คนที่บ้านของเธอจะเอารถมาส่งแล้วก็เอาเสื้อผ้าบางส่วนมาด้วยผมเดินไป

   Husband and wife. - I2/4 “ตื่นแล้วเหรอ เตกำลังจะไปปลุกเธอพอดี” เตที่อยู่ในชุดลำลองกำลังจัดโต๊ะทานข้าวอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมาตอนเห็นฉัน เช้านี้ฉันตื่นมาไม่เจอเขาเลยอาบน้ำก่อนจะตั้งใจลงมาหาอะไรทาน“ทำอะไร” แม้จะรู้ก็ถามไปก่อน “ทำกับข้าวเองเหรอ”“เปล่าค่ะ พอดีปิ่นโตที่แม่สั่งเอาไว้รายเดือนเขายังส่งอยู่ ก่อนหน้านี้มัวแต่ยุ่ง ๆ เลยไม่ได้ยกเลิกผูกปิ่นโต” เขาตอบมา ฉันเคยรู้ว่าการผูกปิ่นโตคืออะไรแบบมันไม่ได้หมายถึงในเชิงชู้สาวนะ แต่การผูกปิ่นโตคือการสั่งอาหารให้มาส่งเช้าเย็นทุกวันสำหรับคนที่ไม่มีเวลาทำอาหารเอง อย่างเตเป็นผู้ชายตอนนี้ก็อยู่คนเดียวคุณอาก็เลยสั่งให้น้าไลจัดแจงเรื่องการผูกปิ่นโตกับบ้านที่รับทำให้เขา รวมถึงซักอบรีดชุดทำงานด้วยฉันพิจารณาอาหารเช้านี้ก็พบว่าเป็นแกงจืดหมูสับ หมูปิ้ง แล้วก็ไข่ตุ๋น เตเทมันออกใส่จานหมดแล้วหน้าตาก็ดูใ

   Husband and wife. - I4/4 “โอเคดีค่ะ ยังไงณินจะแวะมาเยี่ยมนะคะ” ฉันยิ้มหลังจากมองตามมือไปที่บ้านของเธอและจดจำลักษณะบ้านเอาไว้“ใครน่ะน้าไล” แต่ว่าผู้หญิงคนนั้นก็ยังอยากรู้สถานะฉันไม่หาย“คุณญาณิน ภรรยาหมวดเตเขา” น้าไลตอบเธอคนนั้น“ภรรยาหมวดเต!” เธอคนนั้นส่งเสียงดังแล้วมองมาที่ฉัน“ใช่ ย้ายมาอยู่บ้านท่านนายพลก่อนระหว่างรอเรือนหอเสร็จน่ะ” น้าไลเป็นคนตอบ แต่สายตาของผู้หญิงคนนั้นก็มองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง“ณินไปก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ” ฉันไหว้ลาน้าไลก่อนจะขึ้นรถจากมา แต่ก่อนจากมาฉันก็หันไปเห็นสายตาของผู้หญิงคนนั้นก็รู้สึกได้ว่าเธอน่าจะไม่ชอบหน้าฉันแน่ ๆ เธออาจเป็นคนที่เคนกุ๊กกิ๊กกับเต แอบชอบเต หรืออะไรสักอย่างหนึ่งล่ะมั้ง เพราะดูมีสีหน้าตื่นตกใจไม่น้อยเลยที่รู้ว่าฉันเป็นภรรยาของเตแต่ฉันไม่สนหร

Husband and wife. – II2/4“คุณจำฉันได้ไหม” เธอเอียงหน้ามองอย่างไม่มั่นใจ “ที่ไปเสื้อผ้าให้หมวดเตไงคะ”“อ๋า ที่ร้านซักรีดเหรอคะ” เธอทวนกลับมา แล้วฉันก็พูดบางอย่างออกไป“ฉันเคยคุยกับหมวดเตนะคะเผื่อคุณอยากจะรู้” เธอยิ้มก่อนจะพูดว่า“อ๋อ ขอบคุณที่แจ้งให้ทราบนะคะ” เป็นการตอบที่กวนมากจริง ๆ“เราสนิทกันมากเลยล่ะค่ะ เมื่อก่อนน่ะ” ฉันพูดต่อไปอีกแล้วก็ยิ้มหวานให้กับเธอ แม้คำพูดเหล่านั้นจะเป็นคำโกหกก็เถอะนะ แต่ฉันก็แค่อยากดูปฏิกิริยาของเธอว่าเป็นยังไง ฉันแอบได้ยินซุบซิบว่าเธอกับเตอาจจะถูกคลุมถุงชน ซึ่งเหล่าคุณหญิงคุณนายก็คาดเดาไปต่าง ๆถ้าเป็นแบบนั้นจริง ๆ ฉันคิดว่าฉันอาจจะมีหวังเรื่องหมวดเต ฉันแอบชอบเขา แม้เขาจะเหมือนพระที่หากแตะต้องสีกาแล้วจะอาบัติก็ตาม ฉันเจอเขามองเขาทุกวันแต่เขาก็ไม่เคยมองฉันเลย“ค่ะ เมื่อก่อน...” เธอย้ำคำว่าเมื่อก่อนราวกับว่าอยากจะให้ฉันรู้ว่าสิ่งที่ฉันพูดมามันเป็นแค่อดีต “มีอะไรจะพูดอีกมั้ยคะ ถ้าไม่มีฉันขอตัว”“ไม่รู้สึกอะไรหน่อยเหรอคะ” ฉันถามไปเพราะเธอทำหน้าตาเรียบนิ่งราวกับสิ่งที่ได้ยินนั้นไม่ใช่เรื่องน่าสนใจ ทั้งที่ถ้าหากเป็นฉัน ฉันคงหน้าหงิกไปแล้ว“แล้วต้องให้ฉันรู้สึ