MY MARRIAGE : สามีคนนี้คือแฟนเก่า

MY MARRIAGE : สามีคนนี้คือแฟนเก่า

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-11-26
โดย:  Babybow_ยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 คะแนน. 1 ทบทวน
95บท
1.8Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ฉันถูกบังคับให้ต้องมาแต่งงานกับเขา เขาคนนั้นที่เคยนอกใจฉันไปเมื่อหลายปีก่อน

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทนำ 1/3

私は藤崎静香(ふじさき しずか)。

岸本大輔(きしもと だいすけ)と婚約する前日、彼の幼なじみ・雨宮雅美(あまみや まさみ)が、私にピアノを弾く手を折られたと嘘をついた。

激怒した大輔は、私を無理やり海外の医療支援チームへ送り込み、そのまま見捨てた。

それからほどなくして、彼が向こうで結婚するという知らせが届いた。

誰もが、私がその日のうちに飛んで戻り、式をぶち壊しに来ると賭けていた。それほどまでに、私は彼を愛していたからだ。

けれど彼は、式が終わるまで待っても、私からの連絡をひとつも受け取れなかった。

私は海外で死んだも同然と思われ、そのまま完全に姿を消した。

五年後。

救急に、交通事故で重傷を負った患者が運び込まれてきた。家族は名指しで院長の執刀を求めた。

手術室で、私はマスクをつけたまま静かにメスを取る。

「麻酔、準備して」

まだ麻酔が入る前だった彼は、いきなり私の手首をつかんだ。

次の瞬間、目に涙をにじませる。

「静香……お前か?」

私はその手を振りほどき、冷えた目で麻酔担当の医師を見る。

「患者が興奮しています。量を増やして」

……

大輔は手術台の上で、私を食い入るように見つめていた。

「静香……生きていたんだな。

やっと戻ってきてくれた」

私は無表情のまま彼を見下ろした。

「岸本さん、手を離してください。

私はあなたの執刀医です。あなたの『静香』ではありません」

大輔は一瞬きょとんとしたあと、ふっと笑った。

「まだ怒ってるのか?

五年も経ったのに、相変わらず気が強いな。

あのときお前を海外の医療支援に回したのは、少し頭を冷やさせるためだ。雅美の手を傷つけたのは、お前だろ?

素直に非を認めるなら、岸本家の妻の座はまだお前のものだ」

こんなときでさえ、彼はそれを恩情のつもりでいるらしい。

周囲の医療スタッフたちは顔を見合わせ、息をひそめて成り行きを見守っていた。

私は止血鉗子を手に取ると、まだ血のにじむ傷口の縁を迷いなく挟んだ。

「ああっ!」

大輔は痛みに悲鳴を上げ、体を大きく跳ねさせた。

「静香!何するんだ!本気で頭がおかしくなったのか!」

額に脂汗を浮かべながら、大輔は信じられないものを見るような目で私を見た。

「岸本さん、傷口からの出血がひどいんです。

失血でこのまま死にたくないなら、黙っていてください。

麻酔、入れて」

私は何の感情も込めず、淡々と指示を出した。

麻酔薬が血管へと流れ込んでいくにつれ、大輔の視線は少しずつ焦点を失っていく。

それでも彼は、最後の意識を振り絞るように、なおも私を見つめ続けていた。

「静香……逃げられないぞ……

目が覚めたら……俺たち、結婚するんだからな……」

言葉は喉の奥で途切れ、そのまま彼は深い眠りへ沈んでいった。

かつて狂おしいほど愛したその顔を、私は冷ややかに見下ろした。胸の内は、もう何ひとつ動かない。

結婚?

大輔、あなたはたぶん知らない。

私はもう三年前に、この世でいちばん素敵な人と結婚している。

今のあなたは、私にとって少し厄介な患者にすぎない。

「院長、これは……」

助手の医師が、不安げに私の顔をうかがった。

「手術を始めます」

私は新しい手袋に替え、波ひとつ立たない声で告げる。

「創部を洗浄して。縫合の準備を」

手術は六時間に及んだ。

大輔は悪運が強かった。事故の程度は深刻だったが、致命傷だけは免れていた。

ただし、右脚は粉砕骨折だった。この先、歩くときに後遺症が残る可能性は高い。

けれど、私にはどうでもいい。

大事なのは、手術を成功させ、院長としての名を守ったことだけだ。

彼が手術室から運び出されるころには、廊下はすでに人で埋め尽くされていた。

先頭に立っていたのは、私を五年間、海外へ追いやった張本人――雨宮雅美だった。

ストレッチャーが出てきた瞬間、彼女は真っ先に駆け寄ってくる。

「大輔さん!大丈夫!?

あなたにもしものことがあったら、私、どうしたらいいの!?」

悲痛な泣き声だった。

芝居としては、満点だ。

私はマスクを外し、化粧気のない素顔をさらした。

その瞬間、雅美の泣き声がぴたりと止まる。

彼女は目を見開き、まるで亡霊でも見たかのような顔で私を指さした。

「し……静香?

どうしてあなたがここにいるの?

海外で死んだはずじゃなかったの!?」
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็น

pa paeng
pa paeng
นางเอกก็เกินเยียวยานะสงสารพระเอกโทษแต่พระเอกทังที่พี่ตัวเองเป็นคนบอกให้พระเอกเลิกกับตัวเอง
2025-12-03 11:32:23
0
0
95
บทนำ 1/3
Prologue1/3Yanin Yaninthida Talkตีสามสี่สิบห้า เวลาที่ทุกคนควรจะนอนแต่ฉันยังนั่งจ้องนาฬิกาอยู่โดยไร้ความรู้สึกง่วงนอน เรทมาเกือบสองชั่วโมงสำหรับเวลาที่แฟนบอกว่าจะกลับเกือบสองชั่วโมงเลยนะ.....“ที่รักยังไม่นอนอีกเหรอ” เสียงของแฟนทักเมื่อเห็นฉันนั่งอยู่ที่โซฟาตรงห้องนั่งเล่น เขาที่ดูจะมีท่าทางกรึ่ม ๆ จากเหล่าเดินเข้ามาหาก่อนจะออดอ้อนโดยการนอนราบไปกับโซฟาแล้ววางหน้าไว้ที่หน้าท้องฉัน “ตัวเธอหอมจัง ณินรอเตใช่ไหมคะ”“อือ” ฉันตอบเสียงเบา“อืออะไร ไม่อือนะคะ” เขาว่าด้วยเสียงที่ขึ้นจมูกก่อนจะถูแก้มไปกับหน้าท้องฉัน“เธอกลับช้านะเต” ฉันมองนาฬิกาที่มือถืออีกรอบแล้วพบว่ามันเป็นเวลาเกือบตีสี่แล้ว“มันติดลมอ่าเธอ เค้าคิดว่าเธอนอนแล้วเลยไม่ได้แชตบอก” ฉันถอนหายใจเสียงดัง เรื่องกลับช้ามันยังพอรับไหวนะเพราะฉันกับเขาก็หยวน ๆ กันได้เนื่องจากว่าเขาไม่ได้ออกมาเที่ยวบ่อย ๆ นี่นา “ถอนหายใจแรงทำไมเนี้ย โกรธเหรอ”“ไม่ได้โกรธเรื่องกลับช้า” ฉันตอบเสียงเรียบ ๆ แต่มีอารมณ์ไม่พอใจผสมอยู่ ก่อนจะเปิดหน้าจอมือถือที่มีคลิปสตอรีไอจีที่เพื่อนเตถ่ายเอาไว้มาให้เขาดู “ไหนบอกว่าไม่มีผู้หญิงไปด้วยไง แล้วนี่อะไร”“ไอ้ทริปแม
อ่านเพิ่มเติม
บทนำ 2/3
Prologue2/3“ณินไม่เข้าใจเลย ทำไมถึงต้องมามันเป็นเรื่องงี่เง่า” ฉันพูดทั้งน้ำตากับพี่สาวของฉัน โดยที่เธอก็นั่งปลอบใจฉันอยู่ข้าง ๆ “เพราะณินรักเต ณินถึงเป็นแบบนี้”ฉันซบหน้าลงกับฝ่ามือก่อนจะร้องไห้อย่างหนักหน่วง ผ่านมาแล้วสองสัปดาห์หลังจากที่ฉันกับเตได้ห่างกันไป ความทุกข์ทรมานที่มีมันก็มากล้นจนฉันแทบบ้า เตไม่คุยกับฉันเลยเพราะเขาไปออกภาคสนามทางเรือซึ่งต้องออกไปเป็นประจำทุกปีการศึกษาการออกไปมันอาจจะไม่มีสัญญาณแต่เวลาขึ้นเกาะหรือถึงประเทศอื่นที่มีสัญญาณเขากลับไม่ทัก ไม่โทรมาหาฉัน ทำราวกับว่าตายจากกันไป“ณินคิดถึงเต” ฉันพูดแล้วก็สูดหายใจที่แน่นขนัดเข้าปอดเพราะมันเต็มไปด้วยการสะอึกสะอื้นจากน้ำตาที่ฉันร้องไห้อย่างหนัก“มานี่มา” พี่พาลินดึงฉันไปกอดก่อนจะลูบหลังเบา ๆ ฉันเอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้นราวกับโลกกำลังจะแหลกสลายยามนึกถึงสีหน้าและแววตาของเตเมื่อวันนั้น“เตไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลยนะพี่พา” ที่ผ่านมาเตจะพยายามง้อณินหรืออธิบายด้วยเหตุผลตลอดเลย แต่วันนั้นเตเหมือนเป็นอีกคน ฉันพรูคำพูดและน้ำตาออกมาด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวด และหัวใจที่ปวดร้าวราวกับถูกบีบถูกทุบ“พี่เห็นณินกับเตทะเลาะกันเรื่องทำน
อ่านเพิ่มเติม
บทนำ 3/3
Prologue3/3“เค้ามีเรื่องอยากคุยด้วย ขึ้นไปข้างบนได้ไหม” ฉันมองเขาด้วยความรู้สึกมหวัง เพราะหลังจากที่ได้ตกตะกอนความคิด รวมถึงปรึกษาไอวา ฉันรับรู้อย่างตั้งมั่นชัดเจนแล้วว่าฉันไม่ต้องการที่จะเสียเตไป“จะดีเหรอ” เขาทำท่าอ้ำอึ้งพร้อมกับคำถามที่ดูประหลาดหากมองในฐานะแฟนแล้วมันไม่ดีตรงไหน หรือมันจะเสียหายอะไร ในเมื่อเรายังคบกันอยู่ และฉันก็เคยมาที่นี่อยู่หลายครั้ง เขาเองก็ไปนอนกับฉันที่คอนโดเหมือนกันเขาทำเหมือนกำลังปิดบังอะไรสักอย่างอยู่เลย“ไม่สะดวกเหรอ” เพราะฉันพยายามข่มใจไม่ให้คิดอะไรไม่ดีฉันจึงถามแบบนั้น“เพื่อนเค้าที่เรียนจปร.มันอยู่บ้างบนน่ะ อาทิตย์นี้มันมาขอนอนด้วย” มันก็เป็นเหตุผลที่ฟังขึ้น ถึงแม้บ้านเตจะอยู่สัตหีบที่ใช้เวลาเดินทางกลับไม่นาน แต่พ่อแม่เตก็ซื้อคอนโดที่กรุงเทพเอาไว้ให้พักเสาร์อาทิตย์ ก็เลยมีเพื่อนเขาที่อยู่จังหวัดไกล ๆ แวะเวียนมาค้างด้วยบ้าง “ไปคอนโดเธอดีไหมล่ะ”“ได้สิ ได้” เพราะเขาเสนอแบบนี้ฉันจึงดีใจและคิดว่าเตคงอยากจะใช้เวลาคุยกันนาน ๆ เหมือนกันทำให้ฉันยิ้มกว้างให้“งั้นไปเปลี่ยนชุดแป๊บหนึ่งนะ เธอรอข้างล่างก่อน” ฉันพยักหน้าแล้วเตก็ขึ้นไปบนห้องเขา ไม่นานเขาก็ลงมาพร
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 1 New meeting and new relationship. – I [1/4]
New meeting and new relationship. – I1/4“พี่วินรู้หรือเปล่าว่าทำไมพ่อถึงให้ณินกลับมาไทย” ฉันถามกับพี่ชายที่มารับฉันที่สนามบิน “แล้วพ่อจะให้ณินอยู่นานแค่ไหนคะ ณินน่ะถูกเสนอให้ร่วมงานกับแบรนด์ที่ฝรั่งเศสแล้วนะ”“พี่ก็ไม่รู้ ณินรอถามพ่อเองตอนที่พ่อกลับมาดีกว่า” ฉันยู่ปากอย่างเซ็ง ๆ เมื่อพี่ชายไม่บอกข้อมูลอะไรเลย “น้องพี่สวยขึ้นเยอะนะเนี้ย”“แหม...พึ่งเจอกันเมื่อสี่เดือนก่อนเอง” ฉันพูดใส่พี่ชายเพราะเขาทำเหมือนว่าเราไม่ได้เจอกันนานเป็นชาติ “ว่าแต่พี่ชายณินน่ะ ไม่อยากมีแฟนจริง ๆ เหรอ ณินอยากมีหลานเพิ่มแล้วน๊า”ฉันพูดอย่างอารมณ์ดีเมื่อคิดว่าวันนี้จะได้เจอหลานชายสุดที่รักอย่างน้องเอิร์ธวัยใกล้สี่ขวบ ถึงเราจะมีพี่น้องกันสามคนแต่คนที่แต่งงานไปแล้วมีเพียงคนเดียวคือพี่พาลิน แล้วเขาก็มีหลานชายที่เป็นแก้วตาดวงใจหนึ่งหน่อให้เรา ฉันคลั่งรักหลานสุด ๆ“ถ้ามีหลานสาวก็จะดีนะ” ฉันมองพี่ชายทำให้เขาที่ขับรถอยู่หันมาบีบจมูกฉันแรง ๆ“พี่ไม่อยากมีลูก ขอเป็นคุณลุงของหลาน ๆ อย่างเดียวก็พอแล้ว” เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจอะไร พี่ชายอายุจะสามสิบเจ็ดแล้ว เขาไม่ข้องแวะกับผู้หญิงคนไหนเลย แล้วก็ไม่ใช่LGBTQ+ ด้วย ตาลุงนี่ใส่
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 1 New meeting and new relationship. – I [2/4]
New meeting and new relationship. – I2/4“ริณ” ตอนที่ฉันดันคุณป้าเข้ามาในรถ คุณป้าก็ลืมตาขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะมองฉัน ดวงตาท่านดูเหม่อลอยนิดหน่อยพลางขยับปากพูด “ดาริณ”ฉันชะงักตอนที่ท่านพูดเสียงแผ่ว ๆ ด้วยชื่อนั้นก่อนจะจับแก้มฉัน ฉันตกใจมากนะเพราะว่าชื่อที่ท่านพูดออกมาคือชื่อแม่ของฉัน“ไปกันเลยไหมคะ” แต่เสียงของคุณน้าคนนั้นก็มากระชากสติฉันไป“ค่ะ ๆ” ฉันรีบวิ่งไปขึ้นรถก่อนจะรีบบึ่งไปโรงพยาบาลซึ่งเป็นโรงพยาบาลในฐานทัพเรือ เพราะคุณน้าบอกว่าใกล้ที่สุดแล้วก็เป็นโรงพยาบาลประจำของคุณป้าที่เป็นลมด้วยพอมาถึงหมอกับพยาบาลก็กรูกันเข้ามาช่วย ส่วนฉันก็ยังไม่ได้ออกมาจากโรงพยาบาลนั้นหรอก“ขอบคุณมากนะคะที่มีน้ำใจมาส่งน้ากับคุณพิม” คุณน้าที่ฉันจำได้ว่าแทนตัวเองว่าไล มานั่งข้างฉันหลังจากที่บอกข้อมูลต่าง ๆ กับหมอแล้ว“ไม่เป็นไรค่ะ” ฉันยิ้มให้ “แล้วโทรหาญาติหรือยังคะ”“โทรแล้วค่ะสามีของคุณพิมท่านเข้าไปที่กรุงเทพกำลังรีบกลับมา ส่วนลูกชายไม่รับสาย เข้าใจว่าน่าจะติดงานอยู่” น้าไลพูดก่อนจะมองไปยังห้องฉุกเฉิน“งั้นเดี๋ยวหนูนั่งรอเป็นเพื่อนนะคะ” ฉันบอกแล้วก็ตัดสินใจแบบนั้นเพราะคิดว่าถ้าขาดเหลืออะไรจะได้ช่วย อีก
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 1 New meeting and new relationship. – I [3/4]
New meeting and new relationship. – I3/4“สรุปว่าหมอบอกว่าเป็นอะไรครับ” ผมถามย้ำและพ่อก็เดินมานั่งเก้าอี้อีกตัวราวกับว่ารู้อยู่แล้วว่าแม่ป่วยเป็นอะไร แม่มองไปยังน้าไลก่อนจะเอ่ยปากขอร้องให้น้าไลกลับบ้านไปก่อน ในนาทีนั้นความรู้สึกกังวลค่อย ๆ เริ่มเกาะกินผม“แม่เป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว” ผมนิ่งไปอึดใจหนึ่งหลังจากที่แม่พูดมา ผมไม่ได้เตรียมใจมาก่อนว่าแม่จะเป็นโรคนี้ ผมคิดมาตลอดว่าแม่อาจจะแค่อ่อนแอตามวัยอายุที่เพิ่มขึ้นและจะรักษาหายได้ “แม่ตรวจเจอช่วงเดือนก่อนที่เตไปออกเรือ ระยะที่แม่เป็นอยู่คือระยะเฉียบพลัน หรือว่าระยะสุดท้ายของมะเร็ง”“แม่ แล้วแม่ทำไมแม่ไม่เคยบอกผมเลยล่ะครับ” เมื่อตั้งสติได้ผมก็เริ่มถามทันที “แล้วหมอบอกว่ายังไง จะรักษาได้ไหมครับ”“หมอบอกว่าระยะนี้การรักษาส่วนใหญ่ได้ผลไม่ดีนัก อาจจะอยู่ได้6-8 เดือน แต่ถ้าตอบสนองต่อการรักษาดีก็อาจจะนานกว่านั้น” พ่อเป็นคนอธิบายและผมก็รับรู้ถึงความรู้สึกว่าตกใจจนตัวชามันเป็นยังไงแม่ผมพึ่งจะอายุห้าสิบแปดปี ตามหลักแล้วหากดูแลสุขภาพดี ๆ ไม่มีโรคภัยแม่อาจจะอยู่ได้ไปอีกสิบถึงยี่สิบปี แต่ตอนนี้ผมกับรับรู้ว่าแม่จะอยู่กับผมได้สูงสุดแค่แปดเดือนเองเหรอ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 1 New meeting and new relationship. – I [4/4]
New meeting and new relationship. – I4/4ตอนนั้นมีลมพัดอ่อน ๆ มา จังหวะที่เธอเดินมาขนานกับผมก่อนจะเดินผ่านไป ปลายผมเธอโดนลมพัดมาโดนแขนของผม กลิ่นน้ำหอมที่ละมุนชวนให้ผมต้องหันไปและคว้าข้อมือเธอ“เธอ” สรรพนามที่เคยเรียกแทนตัวกันเมื่อครั้งเก่าก่อนที่เคยคบหาหลุดออกจากปากราวกับว่ามันไม่เคยจากไปจางเศษเสี้ยวความทรงจำของผม ราวกับว่าผมพึ่งใช้คำนี้เรียกเธออยู่เมื่อวาน“.......” เธอไม่ตอบและมองหน้าผม สายตาเธอดูเปลี่ยนไปจากที่ผมจำได้อย่างสิ้นเชิง แววตาที่เคยเต็มเปี่ยมไปด้วยความใจดี ความอ่อนโยน ความสดใส วันนี้ ตอนนี้ นาทีนี้เธอมีแต่แววตาที่กรุ่นโกรธ เกลียดชัง และไม่หลงเหลือสิ่งที่เคยเปิดมาก่อน “ปล่อยค่ะ....”“สบายดีไหม” ผมยังจับข้อมือเธอไว้และพูดออกไปโดยที่เธอก็เริ่มที่จะบิดข้อมือออกจากมือผม“บอกว่าให้ปล่อย” เธอออกแรงดึงสุดกำลังและก็สามารถหลุดออกไปได้สำเร็จ ก่อนที่เธอจะหันหลังเตรียมจากไปโดยที่ไม่ได้ตอบคำถามผมเลย“เธอ” ผมเดินไปดักข้างหน้าราวกับว่าลืมไปว่าตัวเองเคยทำอะไรกับเธอไว้ ไม่แปลกหรอกถ้าเธอจะเกลียด จะโกรธ จะไม่อยากคุย ผมรู้ตัวดีว่าผมทำอะไรลงไป“ปล่อย ฉัน” เธอเน้นทีละคำ และพูดเสียงเข้มหลังจาก
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 2 New meeting and new relationship. – II [1/4]
New meeting and new relationship. – II1/4Yaninn Yaninnthida Talk“คุณพ่อ” ฉันตกใจเล็กน้อยเมื่อเดินเข้ามาในบ้านแล้วเห็นคุณพ่อนั่งอยู่ที่โซฟารับแขก ซึ่งนี่อาจจะเป็นภาพที่แสนจะไม่ชินตาเอาเสียเลย เพราะครั้งล่าสุดที่พ่อมาบ้านหลังนี้ก็คงก่อนฉันย้ายไปเรียนที่อเมริกา มันหลายปีมากเลยล่ะ “สวัสดีค่ะ”“อืม” พ่อพยักหน้าและฉันก็คิดว่าฉันควรไปจากตรงนี้ เพราะพ่อมักจะไม่ชอบให้ฉันอยู่ใกล้ ไม่ชอบเห็นหน้าฉันนาน ๆ น่ะนะ แต่ก็.... “มานั่งก่อนสิ พ่อมีเรื่องจะคุยด้วย”“คะ ค่ะ” แม้จะตกใจแต่ฉันก็เดินมานั่งที่โซฟาเดี่ยวอีกตัวด้วยท่าทางสงบเสงี่ยม เพราะไม่บ่อยนักหรอกที่พ่อจะเรียกฉันมาคุยแบบนี้ หรือบอกว่ามีเรื่องจะคุย เพราะมันก็ไม่ใช่เรื่องน่าอภิรมย์เท่าไหร่ “คุณพ่อมีอะไรจะคุยกับณินเหรอคะ”“ช่วงนี้แกคบกับผู้ชายคนไหนอยู่หรือเปล่า” มันดูออกจะเป็นเรื่องเหลือจะเชื่อที่ถูกพ่อถามแบบนี้เพราะตลอดเวลาที่เกิดมาพ่อแทบจะไม่สนใจด้วยซ้ำว่าฉันจะเป็นยังไง ยิ่งเรื่องความสัมพันธ์น่ะ ไม่ต้องพูดถึงหรอกว่าพ่อจะอยากรู้ “พ่อถามพาลินมาบ้างแล้วว่าตอนนี้แกไม่ได้คบกับใคร”“ไม่ค่ะ ไม่มี” ฉันตอบไปเพราะตลอดเวลาห้าปีที่ผ่านมาฉันก็รู้สึกว่าตัว
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 2 New meeting and new relationship. – II [2/4]
New meeting and new relationship. – II2/4“พี่พาลิน” ฉันร้องเรียกเมื่อเห็นพี่สาวเดินเข้ามา “ลมอะไรหอบมาคะ”“ลมคิดถึงน่ะสิ” ฉันส่ายหัวไปมาเบา ๆ ให้กับพี่สาวปากหวานคนนี้ ทั้งที่เราพึ่งเจอกันเมื่อวันก่อน “พ่อบอกให้พี่มาเตรียมตัวเราที่จะไปเจอว่าที่เจ้าบ่าวพรุ่งนี้”“ณินไม่อยากแต่งงาน” ฉันเบะปาก“เอาน่า ไปดูก่อนเผื่อหล่อก็ได้นะ” ฉันถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ “เดี๋ยวพี่กับพี่วินจะช่วยพูดอีกแรงแล้วกัน แต่ให้ผ่านพรุ่งนี้ไปก่อนนะ”พี่สาวหยิกแก้มฉันเบา ๆ ก่อนจะมองด้วยสายตารักใคร่เหมือนอย่างเคย เราสองคนสนิทกันมากแม้จะห่างกันหลายปี แต่กับพี่วินก็สนิทมากเหมือนกัน"ไม่เอาสิ" หมาน้อยของพี่อย่างอแงเลยน๊า พี่สาวส่งกำลังใจมากให้ "พี่รู้ว่าณินไม่อยากมีความรัก แต่ลองไปดูก่อน ไม่คลิกกันก็ไม่เสียหายอะไร ถือว่าไปเยี่ยมญาติสักคนก็แล้วกัน"“ไม่ว่าจะคิดยังไงณินก็ไม่อยากแต่งงานอยู่ดี” ฉันพูดอย่างเศร้า ๆ “ณินไม่รู้จักเขาเลย แล้วณินเองก็ไม่คิดอยากแต่งงานด้วย พี่ก็รู้”“พี่รู้... แต่เราจะอยู่เกาะแกะพี่ พี่วินไปจนแก่เลยไง?” พี่สาวเอียงคอถาม“ใช่ ณินจะอยู่กันลูกอีกคนของพี่ ๆ ตลอดไป” ฉันซบหน้าลงกับไหล่พี่สาว“แต่ถ้าณินได
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 2 New meeting and new relationship. – II [3/4]
คำเตือน กรุณาเม้นด้วยถ้อยคำสุภาพด้วยจ้าNew meeting and new relationship. – II3/4“คือหนู....” ฉันอยากบอกว่าฉันไม่อยากแต่งงาน ถ้าพูดออกไปตอนนี้เลยก็น่าจะดีแต่ว่าในตอนนั้นเองก็มีคนใหม่เดินเข้าประตูมาฉันก็ตกใจมากที่เห็นว่าคนนั้น ๆ คือเต เขายืนอยู่หน้าประตูและฉันเห็นว่าทุกคนหันไปมองเขาคนเดียว เขาเองก็มองมายังฉันด้วยสีหน้าที่แปลกใจแต่ฉันตั้งสติและรู้ตัวได้ว่าฉันไม่อยากจะให้ใครตรงนี้รู้เรื่องอดีตของฉันกับเตจึงได้พยายามส่งสายตาให้เขารู้เป็นนัย ๆ ว่าฉันนั้นไม่อยากให้ใครรู้“มาแล้วเหรอเจ้าเต “คุณอาไตรทักลูกชายที่อยู่ในชุดวอร์มซึ่งน่าจะเป็นของหน่วยงาน “ลุงกับพี่ ๆ เขามารออยู่นานแล้วนะ ทำไมถึงพึ่งมา”“พึ่งจัดการงานเสร็จนะครับ” เขาพูดและรอบมองมายังฉันอยู่อีกหน แต่วันนี้ฉันรู้สึกใจเต้นแรงอีกครั้งเพราะความรู้สึกตื่นตะลึง และเกลียดขี้หน้า “ขอโทษทีที่ให้รอนะครับ”“ไม่เป็นไร มันเป็นเรื่องงาน มา ๆ นั่งก่อน” พ่อฉันพูดแล้วก็บอกให้เขามานั่ง ซึ่งที่ว่างที่เหลือตอนนี้ก็คือโซฟาตัวเดียวกันกับฉัน และที่ว่างคือข้างแม่เขากลายเป็นว่าแม่ของเขาคั่นกลางระหว่างฉันกับเขาอยู่ ฉันควบคุมสีหน้าและอารมณ์เอาไว้แม้ว่าจะ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status