MY MARRIAGE : สามีคนนี้คือแฟนเก่า

MY MARRIAGE : สามีคนนี้คือแฟนเก่า

last updateLast Updated : 2025-11-26
By:  Babybow_Ongoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 rating. 1 review
95Chapters
1.8Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ฉันถูกบังคับให้ต้องมาแต่งงานกับเขา เขาคนนั้นที่เคยนอกใจฉันไปเมื่อหลายปีก่อน

View More

Chapter 1

บทนำ 1/3

潮崎市、センター病院。

「子宮外妊娠です。卵管破裂は命にかかわります!こんな大手術なのに、どうして一人で来たんですか?主人は?早く呼んでサインをもらってください!」

朝霧静奈(あさぎりしずな)は、腹部を引き裂かれるような激痛に耐えながら、電話をかけた。

呼び出し音は長く続いた。

受話器の向こうから、冷たい声が聞こえる。

「何?」

「彰人、今、忙しい?お腹がすごく痛くて、少しだけ……」

「暇じゃない」

彼女が言い終わる前に、不機嫌な声が冷たく言葉を遮った。

「腹が痛いなら医者に行け。こっちは忙しい」

「彰人さん、誰から?」

電話の向こうから、甘い女の声が聞こえる。

「どうでもいい相手だ」

彼の声が、急に優しくなった。

「どれがいい?好きな方を言え。競り落としてプレゼントしてやる」

耳元で、ツーツーという無機質な音が鳴り響く。

静奈の心は、まるでナイフでじわじわと切り刻まれるようだった。

彼女の顔色が真っ白になり、呼吸が浅くなっているのに気づき、医師が叫んだ。

「急げ!すぐに手術室を押さえろ!患者の手術を始める!」

静奈が次に目を覚ましたのは、病室のベッドの上だった。

「目が覚めましたか?昨日は本当に危険な状態だったんですよ。処置が早かったから助かったものの、もう少し遅かったら危なかったんですから!」

若い看護師が、点滴をしながら愚痴をこぼした。

「それにしても、あなたの主人、ひどいじゃないですか!こんなに大きな手術をしたのに、一度も顔を見せないなんて!本当に無責任ですよ!

はい、これ、介護士センターの番号です。必要なら、介護士を呼んでくださいね」

「ありがとうございます」

静奈は看護師から名刺を受け取った。

携帯を取り出し、介護士センターに電話をかけようとした、その時。

突然、ニュース速報がポップアップで表示された。

【潮崎市一の富豪、長谷川グループ社長・長谷川彰人氏、二十八億円のマダム・デュヴィエのダイヤモンドネックレスを落札!恋人の笑顔のため、衝撃のプレゼントか!】

目に突き刺さるような見出しに、静奈の瞳孔が大きく開いた。

写真に写っているこの上なく端正な顔立ちは、まさしく自分の夫、長谷川彰人(はせがわあきと)だった。

だが、自分は彼にとって決して公開できない妻。

結婚して四年。

彼はいつも、氷のように冷たく無慈悲だった。

てっきり、それが彼の持って生まれた性格なのだとそう思っていた。

彼の心を動かすため、自分は従順で物分かりの良い「長谷川夫人」を必死に演じてきた。

しかし今、彼が堂々と他の女性を腕に抱き、世間に愛情を見せつけている姿を見て、ようやく悟った。

彼は本当に少しも自分を愛してなどいなかったのだ。

胸が締め付けられるように痛む。

静奈の目には、みるみるうちに涙が滲んだ。

もう、諦めなければ。

四年も続いたこの茶番を、終わらせる時が来たのだ。

静奈は予定より二日早く、退院手続きを済ませた。

医師は心配そうな顔で言った。

「体はまだかなり衰弱していますよ。もう少し入院していた方が……」

「家の用事がありまして」

「しばらくは絶対に安静にしてください。激しい運動は禁止、それから性行為は絶対に駄目ですよ。一週間後にまた検査に来てください」

「ええ、わかりました。ありがとうございます、先生」

静奈は汐見台という住宅街にある一軒家の邸宅に戻った。

家政婦の田所敦子(たどころ あつこ)は、あからさまに不機嫌な顔で彼女を責め立てた。

「若奥様、近頃はますます目に余りますね!何日も家を空けるなんて!若様がお知りになったら、お怒りになりますよ!」

敦子は長谷川家の家政婦という立場だが、その振る舞いは姑同然だった。

彼女は彰人のめのとであり、自分は特別な存在だと自負している。

彰人から寵愛を受けていない静奈のことなど、端から見下していた。

静奈は分かっていた。

敦子が自分に対してこのような態度を取るのは、彰人の指示ではないにしても、彼の黙認があるからだ。

でなければ、これほどまで傲慢になれるはずがない。

これまでは、彰人に気に入られようと、静奈は彼の周りの人間すべてに媚びへつらってきた。

敦子にいじめられ、見下されても、いつも腹の底に怒りを押し殺してきた。

しかし、もう我慢する必要はない。

静奈は敦子の頬を思い切り平手で打った。

その声は侮蔑に満ちていた。

「出過ぎた真似を!ただの雇われの分際で、誰に向かってそんな口を利いている!」

「なっ!」

敦子は顔を覆い、愕然とした表情で目を見開いた。まさか静奈が手を出すとは思ってもみなかったのだろう。

「私を叩いた……」

「叩かれて当然よ!何?まさか、やり返すつもり?」

静奈の冷え切った一言が、敦子を凍り付かせた。

いくら若様に疎まれていようと、彼女は長谷川家の大奥様が直々に選んだ人なのだ。

敦子は、込み上げる怒りを無理やり飲み込むしかなかった。

静奈は背を向け、二階へと上がっていく。

背後から、敦子の小声での悪態が聞こえてきた。

「顔が綺麗なだけで、何の役にも立たないくせに。どうせ若様からは見向きもされないんだわ。この家の若奥様の席なんて、すぐに他の人のものになるんだから!」

棘のある言葉が、ナイフのように静奈の胸に突き刺さる。

彼女は深呼吸をした。

もう、どうでもいい。

今日を限り、彰人に関するすべては、もうどうでもよくなるのだ。

自室に戻った静奈は、私物をすべてスーツケースに詰めた。

彼女の物は驚くほど少なく、スーツケース一つで十分だった。

スーツケースを持ち上げた瞬間、傷口が引きつれた。

腹部に激しい痛みが走り、冷や汗が雨のように流れ落ちる。

静奈は痛み止めを数錠飲んで、ようやく少し落ち着いた。

薬が効いてきたのか、彼女はベッドに横たわると、いつの間にか眠りに落ちていた。

深夜。

部屋に、大きな人影が入ってきた。

バスルームからシャワーの音が聞こえ、二十分ほどして、彰人が腰にバスタオルを巻いた姿で出てきた。

彼は彫刻のように整った顔立ちで、広い肩幅に引き締まった腰、そして力強く割れた腹筋のが男性的魅力を放っていた。

水滴が筋肉を伝い、緩く巻かれたタオルの内側へと消えていく。

彼は何も言わなかった。

まるで月に一回の事務的なことをこなすかのように、静奈のネグリジェの裾をめくり上げた。

眠っていた静奈は、痛みに体を震わせた。

「痛い……」

彼女は無意識に彼を押しのけた。

「やめて」

「拒むふりか?静奈、それが新しい手口か?」

低く、嘲るような声が頭上から降ってきた。

彰人は彼女から離れるどころか、報復するように続けた。

「月に一度の夫婦の営みは、お前がおばあさんに頼み込んで実現したことだろう?今更やめたいと?」

傷口が引き裂かれるような痛みに、静奈の目から涙がこぼれ落ちた。

彰人が自分を憎んでいることは分かっている。

数年前。

彰人の祖母である大奥様が、二人の結婚を強引に進めた。

結婚後、彰人が彼女に冷淡な態度を取り続けるのを見かねた大奥様が、月に一度は夫婦として同衾するよう、彼に命じたのだ。

その度に、彼はまるで道具でも扱うかのように、彼女で欲望を処理するだけだった。

四年間にも及ぶ結婚生活を思い返し、静奈の胸は痛みに満たされた。

細心の注意を払い、自分を殺して尽くしてきたというのに、彼の心からの愛情はひとかけらも手に入らなかった。

それならば、これ以上執着する必要がどこにあるだろう?

「彰人、離婚よ……」

静奈が言い終わる前に、けたたましく携帯の着信音が鳴り響いた。

彰人は、夜中に電話がかかってくることを非常に嫌う。

しかし、その電話には驚くほど優しく応じた。

「どうした?」

「彰人さん、一人だと怖いの。会いに来てくれない?」

受話器から、甘えたような女の声が聞こえる。

「わかった」

彼は一瞬のためらいもなく承諾した。

その声には、静奈が一度も聞いたことのない優しさが滲んでいた。

「すぐに行くから、二十分だけ待ってて」

電話が切れる。

彰人は、ためらうことなく彼女の上から体をどけた。

そして、一度も振り返ることなく部屋を出て行った。

数分後、階下から車が走り去る音が聞こえた。

涙が枕を濡らす。

静奈は、白くなった指でシーツを固く握りしめた。

愛すると、愛さないとでは、これほどまでに違うのだ。

翌朝。

静奈は離婚協議書をテーブルの上に残し、スーツケースを引いて家を出た。

その瞬間、腹部に骨の髄まで染み込むような痛みが走り、体の下から暖かい何かが流れ出る感覚があった。

太ももを伝って、足元へと落ちていく。

ふと下を見る。

そこには、衝撃的なほどの血だまりが広がっていた。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

pa paeng
pa paeng
นางเอกก็เกินเยียวยานะสงสารพระเอกโทษแต่พระเอกทังที่พี่ตัวเองเป็นคนบอกให้พระเอกเลิกกับตัวเอง
2025-12-03 11:32:23
0
0
95 Chapters
บทนำ 1/3
Prologue1/3Yanin Yaninthida Talkตีสามสี่สิบห้า เวลาที่ทุกคนควรจะนอนแต่ฉันยังนั่งจ้องนาฬิกาอยู่โดยไร้ความรู้สึกง่วงนอน เรทมาเกือบสองชั่วโมงสำหรับเวลาที่แฟนบอกว่าจะกลับเกือบสองชั่วโมงเลยนะ.....“ที่รักยังไม่นอนอีกเหรอ” เสียงของแฟนทักเมื่อเห็นฉันนั่งอยู่ที่โซฟาตรงห้องนั่งเล่น เขาที่ดูจะมีท่าทางกรึ่ม ๆ จากเหล่าเดินเข้ามาหาก่อนจะออดอ้อนโดยการนอนราบไปกับโซฟาแล้ววางหน้าไว้ที่หน้าท้องฉัน “ตัวเธอหอมจัง ณินรอเตใช่ไหมคะ”“อือ” ฉันตอบเสียงเบา“อืออะไร ไม่อือนะคะ” เขาว่าด้วยเสียงที่ขึ้นจมูกก่อนจะถูแก้มไปกับหน้าท้องฉัน“เธอกลับช้านะเต” ฉันมองนาฬิกาที่มือถืออีกรอบแล้วพบว่ามันเป็นเวลาเกือบตีสี่แล้ว“มันติดลมอ่าเธอ เค้าคิดว่าเธอนอนแล้วเลยไม่ได้แชตบอก” ฉันถอนหายใจเสียงดัง เรื่องกลับช้ามันยังพอรับไหวนะเพราะฉันกับเขาก็หยวน ๆ กันได้เนื่องจากว่าเขาไม่ได้ออกมาเที่ยวบ่อย ๆ นี่นา “ถอนหายใจแรงทำไมเนี้ย โกรธเหรอ”“ไม่ได้โกรธเรื่องกลับช้า” ฉันตอบเสียงเรียบ ๆ แต่มีอารมณ์ไม่พอใจผสมอยู่ ก่อนจะเปิดหน้าจอมือถือที่มีคลิปสตอรีไอจีที่เพื่อนเตถ่ายเอาไว้มาให้เขาดู “ไหนบอกว่าไม่มีผู้หญิงไปด้วยไง แล้วนี่อะไร”“ไอ้ทริปแม
Read more
บทนำ 2/3
Prologue2/3“ณินไม่เข้าใจเลย ทำไมถึงต้องมามันเป็นเรื่องงี่เง่า” ฉันพูดทั้งน้ำตากับพี่สาวของฉัน โดยที่เธอก็นั่งปลอบใจฉันอยู่ข้าง ๆ “เพราะณินรักเต ณินถึงเป็นแบบนี้”ฉันซบหน้าลงกับฝ่ามือก่อนจะร้องไห้อย่างหนักหน่วง ผ่านมาแล้วสองสัปดาห์หลังจากที่ฉันกับเตได้ห่างกันไป ความทุกข์ทรมานที่มีมันก็มากล้นจนฉันแทบบ้า เตไม่คุยกับฉันเลยเพราะเขาไปออกภาคสนามทางเรือซึ่งต้องออกไปเป็นประจำทุกปีการศึกษาการออกไปมันอาจจะไม่มีสัญญาณแต่เวลาขึ้นเกาะหรือถึงประเทศอื่นที่มีสัญญาณเขากลับไม่ทัก ไม่โทรมาหาฉัน ทำราวกับว่าตายจากกันไป“ณินคิดถึงเต” ฉันพูดแล้วก็สูดหายใจที่แน่นขนัดเข้าปอดเพราะมันเต็มไปด้วยการสะอึกสะอื้นจากน้ำตาที่ฉันร้องไห้อย่างหนัก“มานี่มา” พี่พาลินดึงฉันไปกอดก่อนจะลูบหลังเบา ๆ ฉันเอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้นราวกับโลกกำลังจะแหลกสลายยามนึกถึงสีหน้าและแววตาของเตเมื่อวันนั้น“เตไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลยนะพี่พา” ที่ผ่านมาเตจะพยายามง้อณินหรืออธิบายด้วยเหตุผลตลอดเลย แต่วันนั้นเตเหมือนเป็นอีกคน ฉันพรูคำพูดและน้ำตาออกมาด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวด และหัวใจที่ปวดร้าวราวกับถูกบีบถูกทุบ“พี่เห็นณินกับเตทะเลาะกันเรื่องทำน
Read more
บทนำ 3/3
Prologue3/3“เค้ามีเรื่องอยากคุยด้วย ขึ้นไปข้างบนได้ไหม” ฉันมองเขาด้วยความรู้สึกมหวัง เพราะหลังจากที่ได้ตกตะกอนความคิด รวมถึงปรึกษาไอวา ฉันรับรู้อย่างตั้งมั่นชัดเจนแล้วว่าฉันไม่ต้องการที่จะเสียเตไป“จะดีเหรอ” เขาทำท่าอ้ำอึ้งพร้อมกับคำถามที่ดูประหลาดหากมองในฐานะแฟนแล้วมันไม่ดีตรงไหน หรือมันจะเสียหายอะไร ในเมื่อเรายังคบกันอยู่ และฉันก็เคยมาที่นี่อยู่หลายครั้ง เขาเองก็ไปนอนกับฉันที่คอนโดเหมือนกันเขาทำเหมือนกำลังปิดบังอะไรสักอย่างอยู่เลย“ไม่สะดวกเหรอ” เพราะฉันพยายามข่มใจไม่ให้คิดอะไรไม่ดีฉันจึงถามแบบนั้น“เพื่อนเค้าที่เรียนจปร.มันอยู่บ้างบนน่ะ อาทิตย์นี้มันมาขอนอนด้วย” มันก็เป็นเหตุผลที่ฟังขึ้น ถึงแม้บ้านเตจะอยู่สัตหีบที่ใช้เวลาเดินทางกลับไม่นาน แต่พ่อแม่เตก็ซื้อคอนโดที่กรุงเทพเอาไว้ให้พักเสาร์อาทิตย์ ก็เลยมีเพื่อนเขาที่อยู่จังหวัดไกล ๆ แวะเวียนมาค้างด้วยบ้าง “ไปคอนโดเธอดีไหมล่ะ”“ได้สิ ได้” เพราะเขาเสนอแบบนี้ฉันจึงดีใจและคิดว่าเตคงอยากจะใช้เวลาคุยกันนาน ๆ เหมือนกันทำให้ฉันยิ้มกว้างให้“งั้นไปเปลี่ยนชุดแป๊บหนึ่งนะ เธอรอข้างล่างก่อน” ฉันพยักหน้าแล้วเตก็ขึ้นไปบนห้องเขา ไม่นานเขาก็ลงมาพร
Read more
ตอนที่ 1 New meeting and new relationship. – I [1/4]
New meeting and new relationship. – I1/4“พี่วินรู้หรือเปล่าว่าทำไมพ่อถึงให้ณินกลับมาไทย” ฉันถามกับพี่ชายที่มารับฉันที่สนามบิน “แล้วพ่อจะให้ณินอยู่นานแค่ไหนคะ ณินน่ะถูกเสนอให้ร่วมงานกับแบรนด์ที่ฝรั่งเศสแล้วนะ”“พี่ก็ไม่รู้ ณินรอถามพ่อเองตอนที่พ่อกลับมาดีกว่า” ฉันยู่ปากอย่างเซ็ง ๆ เมื่อพี่ชายไม่บอกข้อมูลอะไรเลย “น้องพี่สวยขึ้นเยอะนะเนี้ย”“แหม...พึ่งเจอกันเมื่อสี่เดือนก่อนเอง” ฉันพูดใส่พี่ชายเพราะเขาทำเหมือนว่าเราไม่ได้เจอกันนานเป็นชาติ “ว่าแต่พี่ชายณินน่ะ ไม่อยากมีแฟนจริง ๆ เหรอ ณินอยากมีหลานเพิ่มแล้วน๊า”ฉันพูดอย่างอารมณ์ดีเมื่อคิดว่าวันนี้จะได้เจอหลานชายสุดที่รักอย่างน้องเอิร์ธวัยใกล้สี่ขวบ ถึงเราจะมีพี่น้องกันสามคนแต่คนที่แต่งงานไปแล้วมีเพียงคนเดียวคือพี่พาลิน แล้วเขาก็มีหลานชายที่เป็นแก้วตาดวงใจหนึ่งหน่อให้เรา ฉันคลั่งรักหลานสุด ๆ“ถ้ามีหลานสาวก็จะดีนะ” ฉันมองพี่ชายทำให้เขาที่ขับรถอยู่หันมาบีบจมูกฉันแรง ๆ“พี่ไม่อยากมีลูก ขอเป็นคุณลุงของหลาน ๆ อย่างเดียวก็พอแล้ว” เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจอะไร พี่ชายอายุจะสามสิบเจ็ดแล้ว เขาไม่ข้องแวะกับผู้หญิงคนไหนเลย แล้วก็ไม่ใช่LGBTQ+ ด้วย ตาลุงนี่ใส่
Read more
ตอนที่ 1 New meeting and new relationship. – I [2/4]
New meeting and new relationship. – I2/4“ริณ” ตอนที่ฉันดันคุณป้าเข้ามาในรถ คุณป้าก็ลืมตาขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะมองฉัน ดวงตาท่านดูเหม่อลอยนิดหน่อยพลางขยับปากพูด “ดาริณ”ฉันชะงักตอนที่ท่านพูดเสียงแผ่ว ๆ ด้วยชื่อนั้นก่อนจะจับแก้มฉัน ฉันตกใจมากนะเพราะว่าชื่อที่ท่านพูดออกมาคือชื่อแม่ของฉัน“ไปกันเลยไหมคะ” แต่เสียงของคุณน้าคนนั้นก็มากระชากสติฉันไป“ค่ะ ๆ” ฉันรีบวิ่งไปขึ้นรถก่อนจะรีบบึ่งไปโรงพยาบาลซึ่งเป็นโรงพยาบาลในฐานทัพเรือ เพราะคุณน้าบอกว่าใกล้ที่สุดแล้วก็เป็นโรงพยาบาลประจำของคุณป้าที่เป็นลมด้วยพอมาถึงหมอกับพยาบาลก็กรูกันเข้ามาช่วย ส่วนฉันก็ยังไม่ได้ออกมาจากโรงพยาบาลนั้นหรอก“ขอบคุณมากนะคะที่มีน้ำใจมาส่งน้ากับคุณพิม” คุณน้าที่ฉันจำได้ว่าแทนตัวเองว่าไล มานั่งข้างฉันหลังจากที่บอกข้อมูลต่าง ๆ กับหมอแล้ว“ไม่เป็นไรค่ะ” ฉันยิ้มให้ “แล้วโทรหาญาติหรือยังคะ”“โทรแล้วค่ะสามีของคุณพิมท่านเข้าไปที่กรุงเทพกำลังรีบกลับมา ส่วนลูกชายไม่รับสาย เข้าใจว่าน่าจะติดงานอยู่” น้าไลพูดก่อนจะมองไปยังห้องฉุกเฉิน“งั้นเดี๋ยวหนูนั่งรอเป็นเพื่อนนะคะ” ฉันบอกแล้วก็ตัดสินใจแบบนั้นเพราะคิดว่าถ้าขาดเหลืออะไรจะได้ช่วย อีก
Read more
ตอนที่ 1 New meeting and new relationship. – I [3/4]
New meeting and new relationship. – I3/4“สรุปว่าหมอบอกว่าเป็นอะไรครับ” ผมถามย้ำและพ่อก็เดินมานั่งเก้าอี้อีกตัวราวกับว่ารู้อยู่แล้วว่าแม่ป่วยเป็นอะไร แม่มองไปยังน้าไลก่อนจะเอ่ยปากขอร้องให้น้าไลกลับบ้านไปก่อน ในนาทีนั้นความรู้สึกกังวลค่อย ๆ เริ่มเกาะกินผม“แม่เป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว” ผมนิ่งไปอึดใจหนึ่งหลังจากที่แม่พูดมา ผมไม่ได้เตรียมใจมาก่อนว่าแม่จะเป็นโรคนี้ ผมคิดมาตลอดว่าแม่อาจจะแค่อ่อนแอตามวัยอายุที่เพิ่มขึ้นและจะรักษาหายได้ “แม่ตรวจเจอช่วงเดือนก่อนที่เตไปออกเรือ ระยะที่แม่เป็นอยู่คือระยะเฉียบพลัน หรือว่าระยะสุดท้ายของมะเร็ง”“แม่ แล้วแม่ทำไมแม่ไม่เคยบอกผมเลยล่ะครับ” เมื่อตั้งสติได้ผมก็เริ่มถามทันที “แล้วหมอบอกว่ายังไง จะรักษาได้ไหมครับ”“หมอบอกว่าระยะนี้การรักษาส่วนใหญ่ได้ผลไม่ดีนัก อาจจะอยู่ได้6-8 เดือน แต่ถ้าตอบสนองต่อการรักษาดีก็อาจจะนานกว่านั้น” พ่อเป็นคนอธิบายและผมก็รับรู้ถึงความรู้สึกว่าตกใจจนตัวชามันเป็นยังไงแม่ผมพึ่งจะอายุห้าสิบแปดปี ตามหลักแล้วหากดูแลสุขภาพดี ๆ ไม่มีโรคภัยแม่อาจจะอยู่ได้ไปอีกสิบถึงยี่สิบปี แต่ตอนนี้ผมกับรับรู้ว่าแม่จะอยู่กับผมได้สูงสุดแค่แปดเดือนเองเหรอ
Read more
ตอนที่ 1 New meeting and new relationship. – I [4/4]
New meeting and new relationship. – I4/4ตอนนั้นมีลมพัดอ่อน ๆ มา จังหวะที่เธอเดินมาขนานกับผมก่อนจะเดินผ่านไป ปลายผมเธอโดนลมพัดมาโดนแขนของผม กลิ่นน้ำหอมที่ละมุนชวนให้ผมต้องหันไปและคว้าข้อมือเธอ“เธอ” สรรพนามที่เคยเรียกแทนตัวกันเมื่อครั้งเก่าก่อนที่เคยคบหาหลุดออกจากปากราวกับว่ามันไม่เคยจากไปจางเศษเสี้ยวความทรงจำของผม ราวกับว่าผมพึ่งใช้คำนี้เรียกเธออยู่เมื่อวาน“.......” เธอไม่ตอบและมองหน้าผม สายตาเธอดูเปลี่ยนไปจากที่ผมจำได้อย่างสิ้นเชิง แววตาที่เคยเต็มเปี่ยมไปด้วยความใจดี ความอ่อนโยน ความสดใส วันนี้ ตอนนี้ นาทีนี้เธอมีแต่แววตาที่กรุ่นโกรธ เกลียดชัง และไม่หลงเหลือสิ่งที่เคยเปิดมาก่อน “ปล่อยค่ะ....”“สบายดีไหม” ผมยังจับข้อมือเธอไว้และพูดออกไปโดยที่เธอก็เริ่มที่จะบิดข้อมือออกจากมือผม“บอกว่าให้ปล่อย” เธอออกแรงดึงสุดกำลังและก็สามารถหลุดออกไปได้สำเร็จ ก่อนที่เธอจะหันหลังเตรียมจากไปโดยที่ไม่ได้ตอบคำถามผมเลย“เธอ” ผมเดินไปดักข้างหน้าราวกับว่าลืมไปว่าตัวเองเคยทำอะไรกับเธอไว้ ไม่แปลกหรอกถ้าเธอจะเกลียด จะโกรธ จะไม่อยากคุย ผมรู้ตัวดีว่าผมทำอะไรลงไป“ปล่อย ฉัน” เธอเน้นทีละคำ และพูดเสียงเข้มหลังจาก
Read more
ตอนที่ 2 New meeting and new relationship. – II [1/4]
New meeting and new relationship. – II1/4Yaninn Yaninnthida Talk“คุณพ่อ” ฉันตกใจเล็กน้อยเมื่อเดินเข้ามาในบ้านแล้วเห็นคุณพ่อนั่งอยู่ที่โซฟารับแขก ซึ่งนี่อาจจะเป็นภาพที่แสนจะไม่ชินตาเอาเสียเลย เพราะครั้งล่าสุดที่พ่อมาบ้านหลังนี้ก็คงก่อนฉันย้ายไปเรียนที่อเมริกา มันหลายปีมากเลยล่ะ “สวัสดีค่ะ”“อืม” พ่อพยักหน้าและฉันก็คิดว่าฉันควรไปจากตรงนี้ เพราะพ่อมักจะไม่ชอบให้ฉันอยู่ใกล้ ไม่ชอบเห็นหน้าฉันนาน ๆ น่ะนะ แต่ก็.... “มานั่งก่อนสิ พ่อมีเรื่องจะคุยด้วย”“คะ ค่ะ” แม้จะตกใจแต่ฉันก็เดินมานั่งที่โซฟาเดี่ยวอีกตัวด้วยท่าทางสงบเสงี่ยม เพราะไม่บ่อยนักหรอกที่พ่อจะเรียกฉันมาคุยแบบนี้ หรือบอกว่ามีเรื่องจะคุย เพราะมันก็ไม่ใช่เรื่องน่าอภิรมย์เท่าไหร่ “คุณพ่อมีอะไรจะคุยกับณินเหรอคะ”“ช่วงนี้แกคบกับผู้ชายคนไหนอยู่หรือเปล่า” มันดูออกจะเป็นเรื่องเหลือจะเชื่อที่ถูกพ่อถามแบบนี้เพราะตลอดเวลาที่เกิดมาพ่อแทบจะไม่สนใจด้วยซ้ำว่าฉันจะเป็นยังไง ยิ่งเรื่องความสัมพันธ์น่ะ ไม่ต้องพูดถึงหรอกว่าพ่อจะอยากรู้ “พ่อถามพาลินมาบ้างแล้วว่าตอนนี้แกไม่ได้คบกับใคร”“ไม่ค่ะ ไม่มี” ฉันตอบไปเพราะตลอดเวลาห้าปีที่ผ่านมาฉันก็รู้สึกว่าตัว
Read more
ตอนที่ 2 New meeting and new relationship. – II [2/4]
New meeting and new relationship. – II2/4“พี่พาลิน” ฉันร้องเรียกเมื่อเห็นพี่สาวเดินเข้ามา “ลมอะไรหอบมาคะ”“ลมคิดถึงน่ะสิ” ฉันส่ายหัวไปมาเบา ๆ ให้กับพี่สาวปากหวานคนนี้ ทั้งที่เราพึ่งเจอกันเมื่อวันก่อน “พ่อบอกให้พี่มาเตรียมตัวเราที่จะไปเจอว่าที่เจ้าบ่าวพรุ่งนี้”“ณินไม่อยากแต่งงาน” ฉันเบะปาก“เอาน่า ไปดูก่อนเผื่อหล่อก็ได้นะ” ฉันถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ “เดี๋ยวพี่กับพี่วินจะช่วยพูดอีกแรงแล้วกัน แต่ให้ผ่านพรุ่งนี้ไปก่อนนะ”พี่สาวหยิกแก้มฉันเบา ๆ ก่อนจะมองด้วยสายตารักใคร่เหมือนอย่างเคย เราสองคนสนิทกันมากแม้จะห่างกันหลายปี แต่กับพี่วินก็สนิทมากเหมือนกัน"ไม่เอาสิ" หมาน้อยของพี่อย่างอแงเลยน๊า พี่สาวส่งกำลังใจมากให้ "พี่รู้ว่าณินไม่อยากมีความรัก แต่ลองไปดูก่อน ไม่คลิกกันก็ไม่เสียหายอะไร ถือว่าไปเยี่ยมญาติสักคนก็แล้วกัน"“ไม่ว่าจะคิดยังไงณินก็ไม่อยากแต่งงานอยู่ดี” ฉันพูดอย่างเศร้า ๆ “ณินไม่รู้จักเขาเลย แล้วณินเองก็ไม่คิดอยากแต่งงานด้วย พี่ก็รู้”“พี่รู้... แต่เราจะอยู่เกาะแกะพี่ พี่วินไปจนแก่เลยไง?” พี่สาวเอียงคอถาม“ใช่ ณินจะอยู่กันลูกอีกคนของพี่ ๆ ตลอดไป” ฉันซบหน้าลงกับไหล่พี่สาว“แต่ถ้าณินได
Read more
ตอนที่ 2 New meeting and new relationship. – II [3/4]
คำเตือน กรุณาเม้นด้วยถ้อยคำสุภาพด้วยจ้าNew meeting and new relationship. – II3/4“คือหนู....” ฉันอยากบอกว่าฉันไม่อยากแต่งงาน ถ้าพูดออกไปตอนนี้เลยก็น่าจะดีแต่ว่าในตอนนั้นเองก็มีคนใหม่เดินเข้าประตูมาฉันก็ตกใจมากที่เห็นว่าคนนั้น ๆ คือเต เขายืนอยู่หน้าประตูและฉันเห็นว่าทุกคนหันไปมองเขาคนเดียว เขาเองก็มองมายังฉันด้วยสีหน้าที่แปลกใจแต่ฉันตั้งสติและรู้ตัวได้ว่าฉันไม่อยากจะให้ใครตรงนี้รู้เรื่องอดีตของฉันกับเตจึงได้พยายามส่งสายตาให้เขารู้เป็นนัย ๆ ว่าฉันนั้นไม่อยากให้ใครรู้“มาแล้วเหรอเจ้าเต “คุณอาไตรทักลูกชายที่อยู่ในชุดวอร์มซึ่งน่าจะเป็นของหน่วยงาน “ลุงกับพี่ ๆ เขามารออยู่นานแล้วนะ ทำไมถึงพึ่งมา”“พึ่งจัดการงานเสร็จนะครับ” เขาพูดและรอบมองมายังฉันอยู่อีกหน แต่วันนี้ฉันรู้สึกใจเต้นแรงอีกครั้งเพราะความรู้สึกตื่นตะลึง และเกลียดขี้หน้า “ขอโทษทีที่ให้รอนะครับ”“ไม่เป็นไร มันเป็นเรื่องงาน มา ๆ นั่งก่อน” พ่อฉันพูดแล้วก็บอกให้เขามานั่ง ซึ่งที่ว่างที่เหลือตอนนี้ก็คือโซฟาตัวเดียวกันกับฉัน และที่ว่างคือข้างแม่เขากลายเป็นว่าแม่ของเขาคั่นกลางระหว่างฉันกับเขาอยู่ ฉันควบคุมสีหน้าและอารมณ์เอาไว้แม้ว่าจะ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status