Semua Bab MY MARRIAGE : สามีคนนี้คือแฟนเก่า: Bab 61 - Bab 70

You love me, but I hate You – III1/4“ยินดีต้อนรับกลับบ้านของเรานะ” เตบอกกับฉันหลังจากที่เรามาถึงบ้านที่สัตหีบฉันจากบ้านหลังนี้ไปสองสัปดาห์กว่าเพราะตอนไปนอนกรุงเทพในสัปดาห์แรกก็ทำงานจนไม่ได้กลับมา จนเข้าโรงพยาบาลก็หลายวันแล้วออกมาพักฟื้นที่บ้านที่กรุงเทพอีกหลายวันเลยเตลางานช่วงสัปดาห์ที่สองสามวันคือวันที่ฉันนอนโรงพยาบาล พอฉันออกจากโรงพยาบาลก็อยู่กับปู่ย่าเตก็กลับมาทำงาน แล้วก็ขับรถไปกลับกรุงเทพด้วยจนถึงวันศุกร์แหนะฉันบอกให้นอนที่บ้านที่สัตหีบแล้วค่อยไปหาวันเสาร์ก็ไม่ยอม“น่ารักจัง” ฉันพูดตอนมองช่อดอกไม้แล้วก็ตุ๊กตาที่เตวางมันไว้ที่โซฟา พร้อมกับติดประโยคที่เขียนว่า ‘ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับคนสวย’ เตนี่มันน่ารักจริง ๆ เลย“ชอบไหม เตเลือกอยู่นานมากเลยนะไม่รู้ว่าเธอจะชอบตุ๊กตาแบบนี้หรือเปล่า” ฉันยิ้มแล้วก็เข้าไปจับเจ้าหมีสีขาวขนฟูนั่น“ชอบค่ะ” ฉันตอบแล้วก็นั่งลงบนโซฟาแถมเตก็ยังเขียนการ์ดให้ฉันด้วย “เป็นคนโรแมนติกมากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ จำไม่เห็นได้เลย”“ก็อยากให้เธอรู้ว่าเตรอเธอกลับมาบ้านเราด้วยกันไง” เขาบอกแล้วยิ้มให้ฉัน “สั่งอาหารที่เธอชอบมาไว้ทั้งนั้นเลยนะ แอบรบกวนให้พี่ตาลมาจัด

You love me, but I hate You – III2/4“แต่คิดถึงข้างล่างมากกว่า”“อ๊า” เขารัวนิ้วถี่มากในนาทีนั้น ฉันเกร็งท้องเพราะการกระทำของเขา พอรัวเสร็จเขาก็ถอนนิ้วออกแรงมากจนฉันเอามือลงไปจิกซิงค์กระเบื้องแน่นเตอมยิ้มก่อนจะไถลตัวลงไปซุกหน้าลงกับกลางกายฉัน เขาดึงแพนตี้ตัวจิ๋วนั้นลงมาก่อนจะซุกหน้าเข้าไปโลมเลียกลางกายฉันราวกับคนหิวโหย“ตะ เต เบา ๆ” ฉันแขม่วท้องมือหนึ่งกดหัวเขา ส่วนปลายเท้าทั้งสองข้างเกร็งเขย่งขึ้น“ไรฟันของเตขบเม้ม” สลับกับยีเม็ดเต่งตึงนั่น เพราะเตรับฉันมาในวันเสาร์ และวันนี้ก็เป็นเย็นวันอาทิตย์ เดาว่าเขาไม่ได้โกนหนวดมาเกือบสามวันทำให้ไรหนวดของเขาขึ้นจนเป็นตอแข็ง ๆ พอมันเสียดสีผิวเนื้อตรงนั้นที่บอบบางและอ่อนไหวทำให้ฉันแทบบ้าเลย“อืม” เสียงเตครางเบา ๆ ในลำคอ“อ๊า อ๊ะ” แต่ฉันครางดังมากฉันคิดว่าโชคดีที่ฉันตัดสินใจไม่เอาแม่บ้านมาทำงานประจำที่บ้าน แล้วตัดสินใจใช้แม่บ้านแบบมาเช้าเย็นกลับแทน ไม่งั้นการที่เราทำอะไรโจ่งครึ่มในครัวอาจจะมีคนมาเห็นได้ลิ้นของเตร้อนราวกับลาวา และร้ายกาจราวกับปีศาจ เขาปลุกเร้า ปลุกปั่นฉันจนฉันต้องกดหัวเขาแรงขึ้น บั้นท้ายฉันสูงขึ้นเพราะฉันเกร็งเท้าขึ้นมาทีละนิด

You love me, but I hate You – IV1/4วันที่ 17/03/XXเช้านี้ตื่นมาพร้อมข้อความของเตที่ส่งมาหาเพื่อนัดไปเจอที่คอนโด หลังจากเจอกันก็เห็นว่าเพื่อนอยู่ในสภาวะกดดันมาก เตดูย่ำแย่จนตาฉันสงสารเตไปหมด แต่ในฐานะเพื่อนก็ทำได้แค่รับฟังและช่วยเหลือ วันนี้เตมีความคิดหนึ่งขึ้นมาที่ได้ฟังตอนแรกก็ใจหายเลย มันบ้านไปแล้วที่จะมาขอให้เราเป็นแฟนหลอก ๆ เพื่อไปหลอกพี่ณิน ตอนได้ฟังคืออยากจะฟาดกระบาลมันแรง ๆ ให้หัวมันสะเทือน แต่พอเห็นหน้าเศร้า ๆ ของมันแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจเตมันบอกว่านี่เป็นวิธีเดียวที่พี่ณินจะยอมเลิกกับมันเพราะพี่ณินเกลียดการนอกใจที่สุด แต่เอาตรง ๆ ชั้นก็ไม่ได้อยากเป็นชู้กับใครเด้อถึงจะแกล้ง ๆ ก็เถอะ คือเตมันก็น่าสงสารมากที่ถูกกดดันจากหลายทางจนมันแย่ ใจจริงเราก็อยากไปบอกพี่ณินให้รู้แล้วรู้รอด แต่พอเอาเข้าจริงมันก็พูดลำบากทำไมชั้นต้องมารับรู้อะไรแบบนี้เนี้ย ปวดหัวแทนวันที่ 22/03/XXเราว่าเราอาจจะบ้าไปแล้วที่รับปากกับเตว่าจะช่วย จริง ๆ ถ้ามองในมุมของตัวเองนี่คงเลือกที่จะบอกความจริงทุกอย่างแทนที่จะเก็บไว้ แต่ปัญหาของอีเตคงเป็นการเก็บทุกอย่างเอาไว้คนเดียวนี่แหละมันเลยแย่แบบนี้ เตบอกว่าการปล่อยพ

You love me, but I hate You – IV3/4“อะไรล่ะ อยากให้ณินเลิกกับเธอแล้วแต่งงานใหม่เหรอ” ผมหัวเราะออกมากับคำพูดของเธอ“ไม่ใช่ หมายถึงเราสองคนจัดงานกันอีกรอบ”“อ๋อ” เธอครางรับออกมาอย่างขบขัน “ทำไมถามแบบนั้นล่ะ”“ก็ณินชอบชุดแต่งงานนี่นา” ผมพูดสิ่งที่อยู่ในความทรงจำของผม ญาณินเรียนแฟชั่นมาและเคยบอกว่าถ้าเลือกให้สร้างเสื้อผ้าสักแบบเป็นจริงเป็นจังเธอจะเลือกทำชุดแต่งงาน เพราะว่าเธอชอบออกแบบชุดแต่งงานที่สุด โปรเจกต์จบของเธอก็เลือกทำชุดแต่งงานด้วยแต่งานแต่งของเราสองคนเธอก็สวมแค่เดรสธรรมดาไม่หวือหวาผมคิดว่าสักครั้งหนึ่งในชีวิตผู้หญิงหลายคนก็อาจจะอยากสวมชุดแต่งงานสีขาว แล้วก็อยู่ในงานแต่งที่สวยงามเหมือนได้โคฟเวอร์เป็นเจ้าหญิงดูบ้างเตจำได้ว่าณินเคยออกแบบชุดแต่งงานเอาไว้เยอะมาก แล้วณินก็เคยบอกว่าอยากทำชุดแต่งงานให้ตัวเองถ้าเกิดว่าได้แต่งงาน ผมพูดไปแล้วก็มองหน้าเธอค้างเอาไว้ผมเห็นว่าสถานการณ์ตอนนี้กับตอนนั้นมันต่างออกไปแล้ว ตอนนั้นญาณินไม่ได้เต็มใจจะแต่งงานกับผมขนาดนั้น แต่ตอนนี้เราสองคนมีความสุขกันมากผมก็อยากจะทำในสิ่งที่เคยคิดเอาไว้เมื่อหลายปีก่อนด้วย ผมอยากให้เราสองคนเข้าพิธีแต่งงานที่สวยงาม

You love me, but I hate You – V1/4Vin Thavin Talk“ทำไมเราถึงไม่ได้บอกณินเรื่องพี่” ผมหันไปถามน้องเขยระหว่างที่ญาณินถูกสอบปากคำอยู่ในห้อง “แล้วทำไมถึงไม่ยอมให้พี่บอกณิน”“ผมแค่คิดว่าตอนนี้มันไม่เห็นจำเป็นตรงไหนที่ต้องบอกเธอ” เตตอบกลับมา “ญาณินรักพี่มากแล้วพี่ก็เป็นครอบครัวของณิน ผมไม่ได้อยากให้ณินมองว่าเรื่องทั้งหมดมันเป็นความผิดของพี่”“แต่พี่ทำจริง ๆ แล้วพี่ก็อยากบอกณินตลอดนะ” ผมพูดด้วยความสัตย์จริงตลอดหลายปีมานี้ผมติดอยู่ในตัวเองตลอดว่าผมเป็นฝ่ายที่ทำให้ณินกับเตต้องเลิกกันตอนนั้นผมมองดูความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยพลังงานด้านลบของทั้งสองคนจนผมทนไม่ไหวตัวผมในตอนนั้นหวาดกลัวและกังวลว่าน้องสาวจะลดขนาดความฝันของตัวเองลงมาเพื่อจะอยู่กับเต ณินติดแฟนมาก ไม่อยากไปเรียนต่อที่เมืองนอกจากที่เคยตั้งใจไว้ตอนแรกผมรู้ดีว่าน้องสาวผมมีปัญหาเรื่องอะไร เธอโหยหาความรัก พอมีแฟนก็คาดหวังมาก เพราะที่ผ่านมาเธอโตมากับการเห็นพ่อลำเอียงมาตลอดญาณินอยากแต่งงานและมีความครอบครัวมาก แต่ผมคิดว่าญาณินในอายุยี่สิบเอ็ดปีไม่ควรหยุดแค่ตรงนี้ผมใช้เลนส์สายตาของผมมอง ใช้ความคิดของผมตัดสินใจโดยที่ไม่ได้สนใจความรู้สึกที