All Chapters of MY MARRIAGE : สามีคนนี้คือแฟนเก่า: Chapter 71 - Chapter 80

You love me, but I hate You – V4/4หลายวันถัดมาแม่ของเตออกโรงพยาบาล เราตั้งใจจัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ ในบ้านโดยไม่ได้บอกเหตุผลแน่ชัดว่าเรื่องอะไร แต่คุณแม่ของเตแม่สามีที่ดีมากของฉันก็ปลูกถ่ายไขกระดูกสำเร็จโอกาสหายขาดจากมะเร็งมันมากกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้วพวกเราเลยอยากฉลองกันหน่อยตอนแรกหมอให้คุณแม่หยุดพักการเตรียมปลูกถ่ายเพราะช่วงเดือนแรกคุณแม่ร่างกายอ่อนแอและหยุดหายใจไปหนึ่งครั้ง แต่พอพักฟื้นแล้วดีขึ้นคุณแม่ก็ใจสู้รับการเตรียมตัวเข้าปลูกถ่ายเป็นครั้งที่สอง ทำให้ตอนแรกที่จะทำทุกอย่างเสร็จตั้งแต่สามสี่เดือนก่อนก็เลื่อนมา แต่ทุกคนก็ดีใจมากที่คุณแม่จะกลับมาเป็นปกติหลังจากที่ตอนแรกหมอบอกว่าจะอยู่ได้อีกแค่หกเดือน ตอนนี้มันยาวนานกว่านั้นมาก และฉันเชื่อว่าจะยาวนานกว่านี้งานเลี้ยงเล็ก ๆ ของฉันวันนี้ฉันก็ได้เชิญพี่ลีโอมาด้วย แล้วก็เชิญคุณสินมาเหมือนกัน ฉันไม่ได้จัดช่วงเย็นแต่จัดช่วงกลางวันแทน เป็นการทานข้าวกลางวันกันมื้อใหญ่มื้อหนึ่งก็ว่าได้ในโต๊ะก็มีพ่อฉัน เต ปู่กับย่า พี่ชาย พี่สาว พี่เขย เตสามีของฉัน พ่อแม่เต พี่ชายคนโตของเต ส่วนพี่ตาลติดงานมาไม่ได้ แล้วก็พี่ลีโอ กับคุณจิรสิน ไอวากับปริ๊นซ

You love me, but I hate You – VI2/4“การโทษที่คุณลุงโทษณินเรื่องแม่ของณินมันทำให้ณินได้รับบาดแผลทางใจมากนะครับ”“จริงด้วย ณินเคยเล่าให้ผมฟังเรื่องนี้” ผมพูดเสียงแผ่ว “ณินบอกผมว่าทำไมเมื่อก่อนณินถึงได้ต้องการความรักจากผมขนาดนั้น แล้วผมพึ่งเข้าใจไม่นานว่าทำไมณินเขาถึงถามผมซ้ำ ๆ ก่อนแต่งงานว่าผมจะเป็นพ่อที่ดีไหม”“.....” ทุกคนเงียบตอนผมพูดประโยคนี้“ณินถามผมว่าถ้าณินตายไปเพราะคลอดลูกผมจะโทษลูก หรือเกลียดลูกหรือเปล่า” ตอนนั้นพาพาลินถึงกับยกมือขึ้นมาปิดปากพลางน้ำตาคลอ“แล้วที่ณินพูดถึงลูกคืออะไร” พี่วินถาม“รอให้ณินตื่นมาพูดเองดีกว่า” คุณจิรสินผู้ชายที่ญาณินเรียกว่าพ่ออีกคนพูด เขาห้ามเพราะเห็นพี่ลีโอกำลังจะโพล่งออกมาตอนนี้ในใจผมรู้สึกกลัวอย่างประหลาด ผมไม่รู้จะอธิบายความกลัวนั้นยังไงดี แต่การที่ได้ยินว่าลูกตายไปเมื่อห้าปีที่แล้วมันทำให้ผมรู้สึกกลัวแปลก ๆ“การที่คุณเสียภรรยาไปเพราะคลอดลูกมันเป็นเรื่องที่คุณควรโทษณินเหรอครับ” เหมือนพี่ลีโอจะไม่จบ เขาคงโกรธมากเรื่องนี้“นายเป็นใครมีสิทธิ์อะไรมาว่าฉันแบบนี้” พ่อของณินหันไปว่าพี่ลีโอ“พอเถอะพ่อ!” พี่วินตวาดพ่อตัวเอง “เมื่อไหร่พ่อจะยอมรับสักที

You love me, but I hate You – VI4/4ผมหันไปเห็นย่าณินร้องไห้ ผมดูออกว่าย่ารักณินมากแค่ไหน ท่านดูรักณิน ห่วงใยณินมากกว่าพี่ ๆ ของเธอด้วยซ้ำ พูดแบบภาพที่เห็น“กับพี่ ๆ พ่อไม่เคยมีข้อแม้ ไม่เคยต้องการเหตุผล พ่อพยายามชดเชยให้พี่เขาที่ขาดแม่ แต่ทำไมณินต้องเป็นคนที่มีเหตุผลให้พ่ออยู่คนเดียว”เอาจริง ๆ ถ้าคิดในมุมของญาณินมันก็น่าน้อยใจผมเห็นว่าณินไม่สนิทกับพ่อตัวเอง แต่พี่พาลินก็ดูออกได้ชัดว่าสนิทกับพ่อ มันก็คงคล้ายความรู้สึกของผมที่เคยเป็นล่ะมั้งผมเคยไม่เข้าใจว่าทำไมพี่ชายผมถึงสามารถเป็นตัวของตัวเองได้แล้วพ่อก็ยอมรับและยอมที่จะไม่ส่งเขาไปเรียนทหารแล้วกลายเป็นผมที่ต้องยอมรับความฝันของเขาส่วนพี่สาวผมพ่อไม่เคยขัดขวางอะไรที่เธออยากทำเลย พ่อตามใจเธอมาก ในขณะที่ผมต้องนอนเป็นเวลา อ่านหนังสือ ออกกำลังกาย และทำทุกอย่างเหมือนทหารมาตั้งแต่เด็กผมว่าตรงนี้ผมคงเข้าใจณินดีแม้ว่าผมจะไม่ได้หนักเท่าเธอก็ตามมันก็คงแปลกว่าทำไมสำหรับเราพ่อถึงต้องการเหตุผลเสมอ ในขณะที่กับลูกคนอื่นพ่อกับไม่สนใจและสนับสนุนพวกเขาแถมไม่ต้องการเหตุผลอะไรมาหักล้างเลย“เตรู้แล้วใช่ไหมว่าทำไม่ที่ผ่านมาการแต่งงานงานของเราถึงเต็มไ

You love me, but I hate You – VII2/4“มีอะไรคะ” ฉันแกล้งถามเพื่อให้เขาพูดต่อ“ความรักที่ณินมีให้เตมันไม่เคยหมดไปเลย พี่รู้นะ” ฉันนิ่งกับคำพูดของเขา“รู้ไหมว่าพี่เป็นคนบอกให้ณินมีชีวิตอยู่โดยการเปลี่ยนความรักทั้งหมดที่มีให้เป็นความแค้น ณินก็ทำได้แล้วไง ตัวณินเมื่อห้าปีก่อนมันตายไปนานแล้วนะคะ”“ยิ่งรักมากก็ยิ่งเจ็บมาก สิ่งที่อยู่ในใจณินมันมีทั้งรักแล้วก็เกลียด” เขากำลังตอกย้ำฉัน “เขากำลังบอกว่าที่ผ่านมาฉันไม่สามารถลบเตออกจากใจได้เลย”“คุณญาณินคะ คุณเตมาหาค่ะ” แม่บ้านเดินมาแจ้ง น่าแปลกใจดีเหมือนกันที่เมื่อก่อนเตก็เคยเป็นส่วนหนึ่งในบ้านหลังนี้ เคยเข้าออกราวกับบ้านของตัวเอง แต่ตอนนี้กลับต้องให้แม่บ้านมาแจ้ง“งั้นพี่กลับดีกว่า มีอะไรก็โทรมา” พี่ลีโอบอกลาฉันก่อนจะจากไป“ฉันเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นที่เห็นว่าเตนั่งรออยู่ เขาดูหม่นหมอง เศร้าซึม แล้วก็ดูซีดเซียวมาก พอเห็นฉันเขาก็เดินมาหา ฉันเลยพาเขากลับลงไปนั่งการเจอกันครั้งนี้แม้จะผ่านไปไม่ถึงวันกลับทำให้สถานการณ์ระหว่างเรามันดูอึดอัดอึมครึมอย่างบอกไม่ถูกฉันไม่ปริปากเพราะไม่รู้จะเอ่ยอะไรออกไป เขาเองก็เงียบเหมือนกัน“อยากพูดก่อนไหม” ฉันเลยถาม

“กูว่ามึงปล่อยพี่ณินไปก่อนเถอะ สถานการณ์นี้ไปต่อยังไงก็เจ็บกันทั้งคู่”“แค่คิดว่าจะปล่อยณินไปก็รู้สึกเหมือนว่าความสุขทั้งหมดของกูมันหายไปเลยว่ะ” ผมถอนหายใจแล้วก็กระดกเหล้าอีกครั้งหนึ่ง“คุณณินมาค่ะ” แม่บ้านเดินเข้ามาแจ้งในบ่ายของวันเสาร์หลังจากผ่านมาแล้วหนึ่งสัปดาห์ตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้น ผมอยู่คนเดียวไม่ได้เลยมาขอนอนบ้านพ่อกับแม่“รีบไปเชิญคุณณินเข้ามาเร็ว” แม่บอกทำให้แม่บ้านรีบเดินจากไป ไม่เกินอึดใจณินก็เข้ามาหา แค่ผมเห็นหน้าเธอแค่นั้นหัวใจที่แห้งเหี่ยวใกล้โรยราของผมก็เบ่งบานอีกครั้ง“สวัสดีค่ะ” ณินทักทายพ่อกับแม่ผมก่อนจะหันมาเห็นผม ดูเหมือนท่าทางของณินในตอนนี้และวันนี้ก็ไม่ดีไปกว่าผมมากเท่าไหร่นัก แต่เธอดูเย็นชามากขึ้นกว่าเดิม “ณินแวะมาเอาของสำคัญแล้วเห็นว่าเตไม่อยู่บ้าน ก็เลยอยากแวะเอาของมาฝากไว้ให้ไม่คิดว่าจะอยู่ที่นี่”“เตนอนที่นี่หลายวันแล้ว” ผมบอกกับเธอ ส่วนณินก็ส่งถุงบางอย่างมาให้ข้างในเป็นกล่องแบรนด์ขนมที่ผมชอบกิน มันมีขายแค่ในกรุงเทพ เธอมักจะซื้อกลับบ้านทุกครั้งหากเข้าไปนอนกรุงเทพคนเดียว“ตั้งแต่วันนั้นณินยังไม่ได้ขอโทษคุณพ่อคุณแม่อย่างเป็นทางการเลยค่ะ ขอโทษจริง ๆ นะคะสำหรับ