جميع فصول : الفصل -الفصل 40

หลายวันผ่านไปเหรินซินรู้สึกชอบบ้านหลังเล็กซึ่งเป็นบ้านหลังเก่าของมารดาจ้าวลู่เฉินแห่งนี้อย่างมากแม้มันจะไม่ได้ใหญ่โตเท่าบ้านใหญ่สกุลจ้าวแต่ก็เป็นสัดเป็นส่วนและที่สำคัญเธอไม่ต้องทนอึดอัดกับสายตาของสะใภ้ใหญ่กับพ่อสามีอีกด้วยดังนั้นเมื่ออยู่หลายวันเข้า เหรินซินจึงชอบบ้านหลังนี้ขึ้นมาไม่น้อยและ ไม่เพียงแต่เธอที่ชอบแมวของเธอเองก็ดูจะชื่นชอบบ้านหลังนี้ไม่ต่างไปจากเธอเช่นกัน"อาซ้อรองจะรับอะไรเพิ่มอีกไหมคะ?"เพราะลุงเหอนั้นกลับมาพักฟื้นที่บ้านได้แล้ว เหอหลิวมี่จึงกลับมาดูแลเหรินซินได้ดังเดิมซึ่งก็ประจวบเหมาะกับที่ช่วงนี้จ้าวลู่เฉินมีหลายสิ่งต้องจัดการทำให้เขานั้นกลับบ้านดึกดื่นแทบจะทุกวัน"ฉันอยากไปเตรียมดินตรงนั้นทำแปลงผัก พี่หลิวมี่พอจะมีใครช่วยฉันลงมือได้ไหมคะ พอดีสภาพของฉันตอนนี้ให้ไปขุดดินเองคาดว่าไม่น่าจะไหว"พูดแล้วหญิงสาวก็หัวเราะเล็กน้อยซึ่งหลิวมี่มองว่าอาซ้อรองนั้นน่ารักน่าเอ็นดูเสียจริง ไหนจะท่าทางเกรงอกเกรงใจไม่เหมือนเจ้านายใจร้ายบางคนในบ้านสกุลจ้าวแม้แต่น้อย"เดี๋ยวพี่ไปเรียกเฉียงเว่ยมาให้ค่ะ""ขอบคุณค่ะ"ไม่นานพื้นที่ด้านข้างบ้านหลังเล็กที่เคยรกร้างเต็มไปด้วยวัชพืชไร้ประโยชน์ก็

เหรินซินโมโหมากจนเผลอต่อว่าอีกฝ่ายออกไปในรูปแบบของภาษาไทย ทำเอาจ้าวลู่เฉินขมวดคิ้วแล้วหยุดเข็นเก้าอี้รถเข็นก่อนจะถามอีกฝ่ายซ้ำทันทีเพราะเขาไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายนั้นพูดอะไรนั่นเอง"แค่บอกว่าคราวหน้าอย่าทำอีกค่ะ"พอรู้ตัวเหรินซินจึงแก้ตัวออกไป ซึ่งจ้าวลู่เฉินก็ดันไม่สงสัยเพราะคิดว่าที่หญิงสาวอธิบายมาใหม่นั้นฟังแล้วไม่ผิดปกติอันใด และเพราะมัวแต่เดิน ๆ หยุด ๆ กว่าจะมาถึงตึกใหญ่ก็ใช้เวลาไปนานพอสมควร ดังนั้นพอโผล่เข้าไปถึงห้องรับประทานอาหารจึงถูกท่านนายพลจ้าวต่อว่าทันที"ไร้มารยาท ชั้นต่ำ!""ถ้าจะมาช้าขนาดนี้ทำไมถึงไม่มาพรุ่งนี้เสียเลยนะ"พอท่านนายพลจ้าวเริ่มเปิดหัวเรื่อง คุณนายสามที่เพิ่งจะหมดโทษที่คุณนายใหญ่สั่งกักตนเองสำนึกผิดและให้ไปถือศีลสวดมนต์ที่ห้องบรรพบุรุษทุกวันมา2เดือนเศษก็รีบส่งเสริมทันที"ไม่เห็นหรือว่าเหรินซินเดินไม่สะดวกเธอต้องนั่งเก้าอี้รถเข็นมาช้าจะแปลกอะไร คุณกับหลินม่านเถียนเองก็เพิ่งจะมาถึงไม่ใช่หรือ อาเฉิน เหรินซินมานั่งทางนี้เถอะ"เป็นคุณนายใหญ่หม่าเจินจูที่กางปีกปกป้องบุตรชายคนรองและสะใภ้รองของเธอด้วยท่าทางแข็งกร้าว ท่านนายพลจ้าวที่ต้องพึ่งพาอำนาจเงินและอำนาจมืดของสกุลหม

ผ่านไปอีกครั้งเดือนที่รอกำหนดตัดเฝือกออกเหรินซินก็พยายามอยู่แต่เพียงที่บ้านหลังเล็กของตนเองไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับบ้านใหญ่เพราะไม่อยากเผชิญหน้ากับพ่อสามีที่ชิงชังจนแทบจะสังหารกันได้เช่นท่านนายพลจ้าวกับลูกคู่เช่นคุณนายสามหลินม่านเถียน โดยเวลาส่วนใหญ่หญิงสาวหมดไปกับการเขียนนิยายและเล่นกับแมวเสียส่วนใหญ่ แต่ก็แบ่งเวลาไปดูแลผักบนแปลงด้านข้างช่วงเช้ากับเย็นทุกวันเช่นกันจนมาถึงวันนี้ก็ถึงเวลาที่คุณหมอนัดไปตรวจดูกระดูกว่าสมานพอที่จะถอดเฝือกออกได้หรือยัง เหรินซินรู้สึกกระชุ่มกระชวยสดใสขึ้นมาเต็มที่เพราะคิดว่าทั้งขาและแขนนั้นดีขึ้นจนสามารถเอาเฝือกออกได้อย่างแน่นอน"อ้าวพี่ลู่เฉิน"หากแต่พอเธอออกมาถึงห้องรับแขกกลับมีร่างของสามีตีตราที่ปกติแทบไม่ค่อยเห็นหน้ากลับนั่งเด่นเป็นสง่าอยู่ก่อนแล้วทั้งที่หญิงสาวก็คิดว่าตนเองตื่นเช้ามากแล้วแท้ ๆ อันที่จริงหากจะพูดให้ถูกเหรินซินนั้นยังไม่ได้เข้านอนมากกว่าเพราะเธอเขียนนิยายติดพันนั่นเอง"เพิ่งตื่นหรือยังไม่ได้นอน"คำทักทายแรกราวกับว่าชายหนุ่มนั้นทราบดีถึงชีวิตประจำวันของเธอทั้งที่อีกฝ่ายแทบจะไม่ได้กลับบ้านเลยด้วยซ้ำ แต่คิดอีกทีคนของเขาอยู่เต็มไปหมดจะรู้เรื่องข

บทที่ 19หลังจากกินอาหารมื้อกลางวันเสร็จจ้าวลู่เฉินก็ขอให้เหรินซินตามเขาไปที่หงส์เพลิงกรุ๊ปด้วยเพราะเขามีงานด่วนให้ต้องรีบเข้าไปตรวจและเซ็นอนุมัติ คนที่กินอิ่มก็พร้อมจะนอนหลับไม่อยากตามอีกฝ่ายไปแต่เพราะเข้าใจว่างานของเขาสำคัญจึงพยักหน้าตกลงแต่พอรถแล่นได้ครู่เดียวหญิงสาวก็หลับไปเสียแล้ว จ้าวลู่เฉินสงสารคนตัวน้อยก็สงสารแต่งานที่รออยู่ก็ทิ้งไม่ได้เช่นกันจึงจำใจต้องพาเธอไปด้วย แต่เมื่อถึงที่ทำงานชายหนุ่มก็ไม่ยอมปลุกเหรินซินแต่เลือกที่จะอุ้มเธอตรงไปยังห้องทำงานโดยมีกงเหยียนที่รู้ความเดินนำไปเตรียมโซฟาให้พร้อมนอนได้เอาไว้รอท่า"อืม...ถึงแล้วหรือคะ?"พอถูกวางลงบนโซฟาเหรินซินก็รู้สึกตัวงัวเงียลืมตาขึ้นมาเพราะปกติก็เป็นคนตื่นเร็วกว่าใครอยู่แล้วตั้งแต่สมัยยังเป็นลูกสาวนายตำรวจใหญ่เพราะถูกฝึกโดยนายตำรวจใหญ่ ถูกบิดากับมารดาฝึกฝนมาตั้งแต่ยังเด็ก"ซู่ว์...หลับต่อเถอะครับ ขอพี่ทำงานก่อน"จ้าวลู่เฉินเอานิ้วชี้แตะลงบนหน้าผากกดไว้ไม่ให้หญิงสาวลุกขึ้นมาจากท่าที่กำลังนอนอยู่บนโซฟามุมห้องที่เขาเพิ่งอุ้มเธอมานอนลงเมื่อครู่"หลับนะครับ พี่เสร็จงานแล้วจะพากลับบ้าน"กล่าวแล้วเขาจึงแอบกดปลายจมูกลงบนหน้าผากเล็

บทที่ 20ซึ่งใช้เวลาไม่ถึง2ชั่วโมงจ้าวลู่เฉินที่กำลังเตรียมตัวจะเดินทางไปตรวจโรงงานอยู่นอกเมืองก็ได้ทราบ'ข่าว'จากบ้านสกุลจ้าวชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะพุ่งตรงกลับมาดูภรรยาโดยไม่สนใจงานในมือเพราะห่วงใยหญิงสาวสุดหัวใจคิดไปต่าง ๆ นานา กลัวว่าเหรินซินจะถูกบิดาของเขาทำร้ายจนบาดเจ็บหนัก ดังนั้นเมื่อรถมาถึงคฤหาสน์สกุลจ้าวยังไม่ทันจอดสนิทเขาก็รีบพุ่งกายลงจากรถแล้ววิ่งเต็มฝีเท้าไปหาหญิงสาวที่บ้านหลังน้อยก่อนเป็นอันดับแรก"เหรินซิน! เหรินซิน!"ชายหนุ่มเข้ามาภายในบ้านก็วิ่งตรงไปยังห้องนอนของหญิงสาวแล้วเปิดผลัวะเข้าไปโดยไม่ยอมเคาะจนเหรินซินสะดุ้งเฮือก แต่หญิงสาวยังไม่ทันได้พูดได้จาชายหนุ่มที่ดูเสียอาการอย่างหนักก็จับให้เธอลุกขึ้นยืนแล้วหมุนไปหมุนมาครู่หนึ่งก็ดึงร่างเล็กเข้าสู่อ้อมกอดจนเหรินซินได้แต่อ้าปากค้างกะพริบตาปริบ ๆ"ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ไม่เป็นอะไรก็ดีมากจริง ๆ"หญิงสาวถึงกับไอเพราะถูกคนตัวโตกอดรัดแน่นไปหน่อย จ้าวลู่เฉินค่อยได้สติจึงดันคนตัวเล็กออกห่างเล็กน้อย เหรินซินจึงเงยหน้าขึ้นมาสบตากับอีกฝ่ายจากนั้นก็ส่งยิ้มเจื่อนนำหน้าไปก่อนเนื่องจากเธอดันไปก่อเรื่องกับบิดาของอีกฝ่ายมานั่นเอง"ฉันขอโทษนะ