جميع فصول : الفصل -الفصل 60

บทที่ 24หลังจากที่ตกลงกันแล้วว่าจะย้ายไปอยู่บ้านส่วนตัวของจ้าวลู่เฉิน แต่เพราะช่วงนี้ จ้าวลู่เฉินต้องไปทำงานที่ต่างเมืองกำหนดย้ายจึงยังไม่แน่นอน ดังนั้นช่วงนี้เหรินซินก็ยังคงต้องอาศัยอยู่ที่บ้านของสกุลจ้าวต่อไป จนกว่าจ้าวลู่เฉินนั้นจะเสร็จสิ้นงานในมือของเขาจึงค่อยมาจัดการย้ายที่อยู่ใหม่วันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่เหรินซินตื่นขึ้นมาด้วยใบหน้าผ่องใสหลังจากทำธุระส่วนตัวแล้วเธอจึงเดินไปที่แปลงผักข้างบ้าน เพราะไม่ได้แวะมาดูเสียหลายวัน นับตั้งแต่กลับมาจากโรงงานที่นอกเมืองคราวนั้นเลยก็ว่าได้ น่าจะเกือบ10วันแล้วกระมัง จึงคิดจะไปดูสักหน่อย"ผักสวยต้นอวบมากเลยนะคะเนี่ย อาซ้อรอง"เหอหลิวมี่เอ่ยขึ้นมาอย่างชื่นชม อาซ้องรองของเธอคนนี้เป็นคนมือเย็นจริง ๆ ปลูกผักอะไรก็งอกงามไปหมด นี่ขนาดอีกฝ่ายเพิ่งมีโอกาสปลูกและดูแลจริงจังหลังจากขาของเหรินซินนั้นหายแท้ ๆ กลับเจริญงอกงามเสียยิ่งกว่าตอนที่เธอกับพรรคพวกช่วยกันปลูกและดูแลเสียอีก"ผักต้นกำลังกินอย่างนั้นวันนี้พวกเราทำของว่างกันดีกว่า"ไม่ได้กินสาคูไส้หมูมานานมากแล้ว พอเห็นผักกาดหอมกับผักสลัดต้นอวบน่ากินเหรินซินจึงคิดอยากจะกินขึ้นมา พอดีกับภายในใจนั้นกังว

บทที่ 25ผ่านไปอีกหลายวันจ้าวลู่เฉินก็ยังคงไม่กลับมา แต่ยังดีว่าเขายังมีข่าวผ่านกงเหยียนมาแจ้งให้เธอรู้ว่าตอนนี้เขายังปลอดภัย แต่ความห่วงใยนั้นกลับไม่ได้ลดน้อยลงเลย ช่วงนี้จิตใจของเหรินซินจึงไม่ค่อยสงบเท่าไหร่ เพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าการชอบใครสักคนพอเขาไม่อยู่จะทั้งคิดถึงและเป็นห่วงเป็นใยได้มากขนาดนี้ยังดีว่าหลังจากวันนั้นซูเมิ่งจีนั้นไม่ได้มาก่อกวนเธออีก รวมไปทั้งท่านนายพลจ้าว หากแต่เหรินซินเองก็ไม่ได้วางใจพ่อสามี เพราะคนแบบท่านนายพลจ้าว เขาเป็นคนมียศมีศักดิ์คงไม่ยอมเลิกราที่จะขัดขวางเธอกับจ้าวลู่เฉินเป็นแน่ หญิงสาวจึงคอยระวังตัวอยู่เสมอ"เอ...เจ้าอ้วนหายไปไหนเนี่ย?"หลังจากปั่นนิยายจนสายตาอ่อนล้า หญิงสาวจึงคิดจะลุกไปจกพุงเจ้าแมวอ้วนของตนเอง หากแต่กลับหาอีกฝ่ายไม่พบพอมองดูเวลานี่ก็ตี1แล้ว จึงไม่เรียกหาเหอหลิวมี่ให้ออกไปตามหาแมวอ้วนเป็นเพื่อน เหรินซินเปิดประตูหลังบ้าน ก็เห็นปลายหางสีส้ม วิ่งหายไปทางด้านหลังที่เป็นเรือนร้างไม่มีคนพักอาศัย อากาศเดือน12นี้หนาวไม่ธรรมดาคิดว่าอีกไม่นานหิมะคงจะตก เจ้าแมวอ้วนของเธอยังจะแอบหนีไปวิ่งเล่นกลางดึกอีก ไม่เรียวในมือของเหรินซินเริ่มจะสั่นแล้วขณะนี้

หลังจากปลดเข็มขัดและตะขอกางเกงให้เขาแล้ว เหรินซินก็ก้าวถอยหลังไปค้นผ้าเช็ดตัวมาให้สามีก่อนจะจับเขากลับหลังหันตรงไปยังห้องน้ำเป็นการตัดบท คนหื่นกระหายทันที"อะไรนะ?"จ้าวลู่เฉินถึงกับงง ว่าเหรินซินไปมีญาติตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วญาติของเธอมาเยี่ยมกงเหยียน กับเฉียงเว่ยทำไมถึงไม่รายงาน"ฉันมีวันนั้นของเดือนค่ะ"พูดอ้อมไปครึ่งประเทศ จ้าวลู่เฉินนั้นดูจะไม่เข้าใจ หญิงสาวจำใจต้องพูดออกไปแบบตรงไปตรงมาเสียเลย อับอายนั้นมากอยู่แต่ขืนยังอ้อมโลกเธอคงไม่ได้นอนเป็นแน่"..."คราวนี้จ้าวลู่เฉินใบ้กิน ครู่หนึ่งจึงก้าวเท้าเข้าห้องน้ำไป เหรินซินเห็นดังนั้นจึงไปเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบชุดนอนมาเตรียมเอาไว้ให้กับสามี ไม่นานเขาก็อาบน้ำหน้าตาผ่องใสออกมา เธอช่วยเช็ดผมหลังจากนั้น เมื่อเสร็จจึงปิดไฟแล้วเข้านอน"งานพี่ราบรื่นดีใช่ไหมคะ?"เมื่อถูกดึงเข้าไปนอนกอดหญิงสาว จึงเอ่ยถามถึงงานที่เขาไปทำ ไม่ลงรายละเอียดลึก เธอแค่อยากจะทราบว่าผ่านไปด้วยดีหรือไม่เท่านั้น"ก็...นับว่าราบรื่นดี"“ดีแล้วค่ะ งานราบรื่นด้วยดีก็ดีแล้ว ดีมาก ๆ เลย”“แล้วเธอเล่า เป็นอย่างไรบ้าง”ถึงนับจากขึ้นรถกลับมาจากสนามบินของกองทัพกงเหยียนและจางจงก

คบชู้สู่ชายเชียวนะ กับใครก็ไม่ร้ายกาจเท่าเช่นคบชู้กับน้องชายของตัวเอง 4ปีกว่ามานี้คุณชายใหญ่ลู่คังทำเป็นหูหนวกตาบอดก็เพราะ ซูเมิ่งจีออกไปหากินที่นอกบ้าน ทว่าคราวนี้มันเกินไป เขาคิดว่าอย่างไรคนเช่นจ้าวลู่คังก็คงไม่ปล่อยซูเมิ่งจีไปด้วยดีแน่“ฆ่าคนแบบซูเมิ่งจีไปมือของฉันก็เปื้อนเลือดโสมมเปล่า ๆ ไม่คุ้มหรอกถังเซิน ฉันอยากเห็นคนแบบนั้นตายทั้งเป็นมากกว่า สะใจกว่าเยอะ ความตายสำหรับผู้หญิงสารเลวคนนั้นมันสบายเกินไป หมิ่นเอ๋อร์ต้องตายอย่างอนาถแค่ไหนฉันยังจำไม่ลืมหึ!”“...”ถึงจะอยู่กับจ้าวลู่คังมา25ปีแต่ครั้งนี้เพิ่งเป็นครั้งแรกที่หม่าถังเซินเห็นความเจ็บช้ำ ความเสียใจ และรู้สึกผิดมากมาย ปรากฏให้เห็น ซูหมิ่นจื่อ คือคุณหนูรองสกุลซู และคือคู่หมั้นตัวจริงของคุณชายใหญ่จ้าว แต่ทั้งสองเคยพบหน้ากันแค่ในวัยเยาว์ไม่ถึง10ครั้ง จ้าวลู่คังก็ไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ พอเขากลับมาได้ไม่นานก็เกิดเรื่องน่าละอายกับซูหมิ่นจื่อ จนอีกฝ่ายถึงกับปลิดชีพตนเองหลบหนีความอับอายนั้นจนผ่านมาร่วม6ปีจ้าวลู่คังจึงพบว่าทุกสิ่งล้วนเป็นแผนร้ายของซูเมิ่งจี ที่อยากแต่งงานกับเขาเท่านั้น ทั้งที่ตอนแรก ซูเมิ่งจี คบหาเป็นคนรักอยู่กับคุณ

บทที่ 27ผ่านไปอีก2วัน หม่าเจินจูกับจ้าวลู่คังก็แวะมากินข้าวที่บ้านหลังเล็กของจ้าวลู่เฉินกับเหรินซิน แน่นอนว่าไม่มีใครสงสัยเพราะช่วงหลังมานี้คุณนายใหญ่กับคุณชายใหญ่นั้นมักแวะมากินข้าวกับสองสามีภรรยาคู่นี้ประจำ แต่ยิ่งเป็นแบบนี้ท่านนายพลจ้าว กับซูเมิ่งจีและคุณนายสามหลินม่านเถียนกลับยิ่งเพิ่มความไม่พอใจแผนการของซูเมิ่งจีที่เสนอผ่านไปทางจ้าวป๋อจิ้งถึงท่านนายพลจ้าวจึงน่าสนใจนัก ท่านนายพลจ้าวตกลงใจให้บุตรชายลงมือได้เลย พร้อมกับชื่นชมและขอบใจจ้าวป๋อจิ้งที่ช่วยคิดแทนเขากำจัดผู้หญิงไม่คู่ควรออกไปให้พ้นหูพ้นตา จ้าวป๋อจิ้งได้ทั้งหน้าได้ทั้งเงินไม่พอคุณนายสามหลินนั้นยิ่งได้ผลพวงในความดีความชอบไปด้วย เรียกว่าแค่กำจัดผู้หญิงตัวคนเดียวเพียงหนึ่งทุกคนต่างได้ผลประโยชน์จะไม่ทำได้อย่างไรและเพราะหากยังคงอยู่ที่บ้านสกุลจ้าวต่อไปคงเป็นที่สงสัย พร้อมกับฝ่ายตรงข้ามคงยากจะลงมือดังนั้นในอีก1อาทิตย์ต่อมาจ้าวลู่เฉินก็พาเหรินซินย้ายออกจากไปอยู่คฤหาสน์ส่วนตัวของพวกเขาตามกำหนดเดิมไม่เปลี่ยนการย้ายกลับไปอยู่คฤหาสน์ส่วนตัวที่นอกเมืองคราวนี้ไม่ใช่เชิญชวนให้จ้าวป๋อจิ้งลงมือเพียงเท่านั้น แต่เป็นการง่ายหากคุณนายใหญ่ห