ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้แสนชังยุค80 のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

เหอหลิวมี่นั้นเริ่มยืนไม่ติด เพราะหวาดกลัวกับความบ้าอำนาจของท่านนายพลจ้าว คุณชายรองก็เพิ่งออกจากบ้านไปได้เพียงครึ่งชั่วโมงเท่านั้นจะกลับมาทันหรือไม่เธอไม่แน่ใจเลย คนร้ายกาจเช่นนั้นมีเพียงคุณนายใหญ่ที่เขาเกรงใจ แต่ที่นี่ไม่มีคุณนายใหญ่เกรงว่าผู้เป็นลุงของเธอคงยากจะขัดขวางท่านนายพลจ้าวผู้อารมณ์ร้ายกาจได้นานจนกว่าคุณชายรองจะกลับมาเป็นแน่"ไม่ต้องร้อนใจไป"กลับเป็นเหรินซินที่ดึงมือของหญิงสาวรุ่นพี่มากุมเอาไว้ แน่นอนว่าเธอหวาดกลัว เพราะเธอนั้นก็เป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ยังบาดเจ็บอยู่มาก ยากจะต่อกรกับตาเฒ่าบิดาของสามีในนามของตนเองได้ แต่เธอแสดงความหวาดกลัวออกไปไม่ได้ เพราะยิ่งแสดงออกไปก็มีแต่จะถูกอีกฝ่ายข่มเหง"พาฉันไปพบเขาเถอะ"เมื่อทนให้อีกฝ่ายทำร้ายคนและทุบทำลายข้าวของภายในบ้านอีกต่อไปไม่ไหวเหรินซินจึงออกคำสั่งให้เหอหลิวมี่เข็นรถพาเธอไปเผชิญหน้ากับท่านนายพลจ้าวทันที"แต่ว่า...""ออกไปตอนนี้หรืออีกครู่หนึ่งเขาบุกเข้ามาพบฉันมันก็ไม่ต่างกันหรอก""ค่ะอาซ้อรอง"เมื่อเป็นการตัดสินใจของผู้เป็นนายสาวใช้เช่นเหอหลิวมี่ต่อให้หวาดกลัวท่านนายพลจ้าวกับคนสนิทของอีกฝ่ายมากเพียงใดก็ต้องทำตามคำสั่งอยู่ด

จ้าวป๋อเหรินโมโหจนตัวสั่น แต่กลับทำอะไรอีกฝ่ายซึ่งเป็นภรรยาเอกไม่ได้ดังใจเช่นกับคนอื่น ๆ และนี่ไม่ใช่ครั้งแรกหากแต่มันเป็นมาเช่นนี้ตั้งแต่อดีตเมื่อ30กว่าปีก่อนนั่นแล้ว เพราะหากไม่มีหม่าเจินจู เขาหรือจะมีวันนี้ เป็นท่านนายพลมียศมีศักดิ์ เนื่องจากในอดีตบิดาของเขาช่วงบั้นปลายของชีวิตติดการพนันจนทรัพย์ของสกุลจ้าวแทบไม่เหลือ หากไร้ซึ่งสกุลหม่าที่เสนอข้อแลกเปลี่ยนว่าหากเขากับหม่าเจินจูแต่งงานกันแล้วมีบุตรชายคนโตจะต้องไปดูแลกิจการของหม่าฉางกรุ๊ป และหากวันใดบุตรชายคนโตของเขากับหม่าเจินจูแต่งงานและมีหลานชายคนแรก เด็กคนนั้นจะต้องใช้แซ่หม่าไม่ใช่แซ่จ้าวในวันนั้นป่านนี้คฤหาสน์สกุลจ้าวก็คงไม่เหลืออยู่แล้ว ส่วนเขาก็อาจเป็นได้แค่เพียงทหารชั้นปลายแถวอยู่ก็เป็นไปได้"เลือก!"หม่าเจินจูเค้นน้ำเสียงเหี้ยมโหดออกมาจนหลินม่านเถียนแข้งขาสั่นถอยไปหลบอยู่ด้านหลังของสามี หม่าเจินจูมีสายตาที่เจ็บปวดอยู่ชั่วขณะหนึ่งก่อนจะจางหายไป คนเคยรักมากย่อมมีเยื่อใยอยู่บ้าง แต่ทุกวันนี้เธอคิดถึงลูก ๆ มาก่อนเป็นอันดับหนึ่ง ดังนั้นต่อให้สามีจะกอดจูบกับหญิงอื่นต่อหน้าเธอก็แค่เจ็บปวดจนด้านชาไปหมดเท่านั้นไม่ทุกข์ใจเช่นในอดีตอีกต

เธอจะบอกอีกฝ่ายได้อย่างไรว่าตอนนี้ตนเองต้องการสิ่งใด ถึงอย่างไรเธอก็เป็นผู้หญิงส่วนเขาก็เป็นผู้ชายและไม่ใช่ผู้ชายที่สนิทสนมกันถึงขั้นจะพูดคุยเรื่องส่วนตั๊วส่วนตัวของผู้หญิงวัยเจริญพันธุ์ได้สักหน่อย"เธอมีเรื่องลำบากใจหรือ?"เห็นอีกฝ่ายทำสีหน้าลำบากใจราวกับคนปวดท้องหนักจึงถามออกไปแต่ เหรินซินนั้นก็ยังคงหน้าเปลี่ยนสีไปมาจนน่าสงสารอยู่เป็นนานกลับพูดไม่ออกมาแม้เพียงครึ่งคำ"อยากเข้าห้องน้ำหรือ?""..."แน่นอนว่าเธอต้องการอาบน้ำแต่ที่ขาดเหลือเธอไม่รู้จะบอกผู้ชายตรงหน้าเช่นไรดี นึกไปนึกมาเมื่อครู่เธอสมควรรั้งให้มารดาเลี้ยงของสามีอยู่ต่ออีกสักหน่อยเพราะจะแปลกหน้ากันต่อกันเช่นไรแต่อีกฝ่ายก็ยังเป็นผู้หญิงเช่นเดียวกับเธอย่อมพูดจาออกไปง่ายกว่ากัน แต่ไม่พูดตอนนี้เห็นทีจะแย่"อยากอาบน้ำก็ใช่ค่ะแต่...ฉันอยากได้ผ้าอนามัยด้วย พี่ลู่เฉินพอจะช่วยฉันได้ไหม""..."คราวนี้คนที่นั่งนิ่งและหน้าแดงแปร๊ดกลับเป็นจ้าวลู่เฉินบ้างแล้ว ซึ่งอันที่จริง เหรินซินเมื่อพูดออกไปแล้วเธอก็มีสภาพไม่ต่างกับชายหนุ่มตรงหน้าแม้แต่น้อย เพราะถึงจะเคยมีพี่ชายแต่เธอนั้นมีมารดาที่สนิทกันมากกว่าเรื่องแบบนี้จึงไม่เคยไปขอความช่วยเหลือจา

"ไม่เป็นไรนะ หลับเถอะ หลับเถอะ"เหรินซินงัวเงียลืมตาขึ้นมากลับถูกชายหนุ่มขยับศีรษะเล็กมาหนุนตักแกร่งของเขาไปครึ่งหนึ่ง ฟาโรห์ลืมตามองอย่างไม่ค่อยพึงใจนัก แต่พอเห็นว่าเป็นใครที่มาแย่งชิงตักอบอุ่นมันก็ยอมขยับให้ จ้าวลู่เฉินถึงกับแอบยิ้มจนเห็นเขี้ยวทั้งสองข้างโผล่ออกมาอวดความขาว"ดีมาก"ชายหนุ่มชื่นชมมันพร้อมกับลูบหัวและเกาคางให้เจ้าก้อนสีส้มมือหนึ่ง ส่วนอีกมือก็ลูบศีรษะเล็กของภรรยาเด็กไปด้วย เหรินซินครางงึมงำในลำคอแต่จับใจความไม่ได้ว่าเธอละเมอว่าอะไร เช่นเดียวกับเจ้าฟาโรห์ที่ครางเสียงพึงใจออกมาแล้วพริ้มตาหลับต่อไปช่างน่าแปลกที่ทำแค่เพียงเท่านี้แต่ไออุ่นกลับพุ่งเข้าไปสลายความหนาวเหน็บในหัวใจของเขาได้ราวกับเมื่อครั้งยังเยาว์วัยแล้วมารดาก็มักจะกล่อมให้เขานอนหลับไปบนตักเช่นนี้บ่อยครั้ง หรือเพราะขณะนี้หัวใจของเขายอมรับเอาเหรินซินและเจ้าก้อนสีส้มเป็น ‘ครอบครัว’ แล้วกระมัง?นิ้วเรียวยาวของเขาพันกับเส้นผมนุ่มเล่นไปมา ส่วนในใจนั้นกำลังล่องลอยไปถึงอดีต วันนั้นเขามีอายุครบ16ปีพอดีกำลังเฝ้ารอมารดาที่สัญญาว่าจะไปรับเขาจากโรงเรียนไปฉลองวันเกิดด้วยกันเพียง2คนแม่ลูก หากแต่รอแล้วรอเล่าจนมืดค่ำมารดากลับ

พอเข้าไปดูภายใน จ้าวลู่เฉินก็เอ่ยปากถามผู้ที่จะมาอยู่ร่วมบ้านด้วยกัน อย่างมีน้ำใจ ฝ่ายของเหรินซินก็ส่ายหน้าปฏิเสธแทบจะทันทีเพราะคิดว่าตนเองคงอาศัยอยู่ไม่น่าจะเกิน3เดือน ทำให้ชายหนุ่มถึงกับถอนหายใจยาวออกมาแต่ก็ไม่ทักท้วงว่าอะไร"เธออยากให้ปลูกดอกไม้อะไรเป็นพิเศษไหม""พี่ลู่เฉินชอบอะไรก็ปลูกอันนั้นไปเถอะค่ะ ฉันอะไรก็ได้"เป็นอันว่าการพาภรรยามาดูบ้านเพื่อจะสานสัมพันธ์คราวนี้ล่มไม่เป็นท่า หากแต่จ้าวลู่เฉินก็ไม่คิดจะย่อท้อเพราะระหว่างตนเองกับเหรินซินนั้นมีช่องว่างมากเกินไปจริง ๆ วันเวลาแค่ไม่กี่วันจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้มากอย่างไรกัน ช่วงนี้เขาจะพยายามใกล้ชิดและจริงใจกับหญิงสาวให้มาก"นี่ก็สายมากแล้วอย่างนั้นพวกเรากลับกันเถอะ""ค่ะ"'ถามคำตอบคำช่างเป็นผู้หญิงที่ประหยัดคำพูดดีจริง ๆ'จ้าวลู่เฉินนึกค่อนขอดหญิงสาวในใจ แต่ไม่ได้แสดงท่าทางอะไรออกไป มีเพียงเข็นเก้าอี้รถเข็นตรงกลับเรือนใหญ่อย่างเงียบ ๆ หากแต่พอมาถึงหน้าเรือนใหญ่ ท่านนายพลจ้าวก็มาขวางเอาไว้เสียก่อน"นังแพศยา!"คำทักทายแรกนี้เจ็บจี๊ดไม่น้อย ทำให้เหรินซิน ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าคนเช่นนี้ตนเองไม่ควรเผชิญหน้าด้วยในสภาพที่ร่างกายยังไม่พร้อมจะด