บทที่ 13

“เกลียดที่สุด...คนบ้า!” มือเล็กๆ ระดมทุบบนเนื้อตัวเขาอย่างไม่คิดจะยั้ง เมื่ออารมณ์วาบหวามผ่านพ้นไป ฤทธิ์ของกำปั้นนั้นทำเอาเขารู้สึกเจ็บไม่น้อยแต่ก็ไม่คิดจะโกรธเคืองใดๆ

“ทุบให้ตายเลยสิ” เสียงทุ้มพูดเหมือนไม่รู้สึกรู้สมยิ่งทำให้ยศสิตานึกอยากทำให้เขาเจ็บมากขึ้น จนลืมไปว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า ลมหายใจที่กระเพื่อมเข้าออกถี่ๆ ทำให้ดอกบัวตูมเต่งไหวไปตามแรงหายใจ รู้สึกตัวอีกทีก็เมื่อดวงตาคมเข้มมองมาอย่างวิบวับ

“คนบ้า คนลามก” หญิงสาวอายแทบแทรกแผ่นดิน รีบตะครุบชายผ้าห่มขึ้นมาพันกายเอาไว้อย่างหนาแน่น

“หึๆ อายอะไรนักหนา เห็นหมดแล้ว” เสียงทุ้มกระเซ้าอย่างอารมณ์ดี วงแขนแข็งแรงตวัดร่างอรชรเข้ามากอดได้แน่น

“ปล่อยเอยนะ!” เสียงหวานตวัดใส่อย่างโกรธจัด

“ไม่ทำอะไรหรอก...ขอนอนกอดหน่อยไม่ได้หรือ” เสียงทุ้มเว้าวอน

“ไม่ได้! ปล่อยนะ...เอยจะกลับห้อง” ยศสิตาสะบัดเสียงใส่ ดิ้นขลุกขลัก เขาหัวเราะหึๆ ในลำคอแต่ไม่ยอมถอยห่าง

“เอยเป็นของผมคนเดียว” เขาพึมพำออกมา ซุกหน้าลงบนซอกคอขาวระหงและกอดกระชับร่างเปลือยเปล่านั้นเข้าหา หญิงสาวเกลียดน้ำเสียงที่แสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของแบบนั้นนักแต่ก็แปลกใจตัวเองที่ยอมให้เขานอนกอดนิ่งๆ แบบนี้

“เกลียดผมมากเลยเหรอ” เขาถามเบาๆ ข้างหู

“เกลียด...” เสียงหวานตอบเบาหวิว ก็ไม่รู้ว่าเกลียดเขาหรือเกลียดตัวเองที่ยอมให้เขาใช้เสน่ห์มัดได้แบบนี้

“ผมชอบความเกลียดของเอย เพราะมันเร่าร้อนจนผมกระหายอยากจะดับมัน” ชายหนุ่มพูดอย่างมีความหมาย นัยน์ตาแพรวพราวยิ้มใส่ตากลมโตอย่างล้อเลียน ไล้หลังมือเขี่ยแก้มหล่อนเล่น หญิงสาวสะบัดหน้าสัมผัสของเขาเพราะมันเหมือนปลุกเร้าให้หล่อนลุกเป็นไฟอยู่ทุกครั้ง

“คนบ้า”

“ไปอยู่โน่นห้ามมีใครนะเอย ไม่งั้นเราได้เห็นดีกันแน่” น้ำเสียงนั้นเหมือนขู่แต่ทว่าจริงจังจนคนฟังนึกอยากจะท้าทาย

“คุณมีสิทธิ์อะไรมาห้ามเอย”

“แล้วสักวันคุณก็จะรู้ว่าผมมีสิทธิ์แค่ไหน หรือจะให้ผมแสดงให้ดูอีกครั้ง”

“อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ” ยศสิตาแหวใส่แววตาไหวระริกด้วยความตระหนกราวกับลูกกวางตื่นราชสีห์

“หึๆ ถ้าอย่างนั้นก็อย่าท้าทายผมสาวน้อย”

“ปล่อยเอยเถอะค่ะ เอยจะกลับห้องแล้ว” หญิงสาวทำใจแข็งขอร้องเขาอย่างจริงจัง

“ไม่อยากปล่อยเลย” เขาบ่นพึมพำแต่ก็ยอมปล่อยให้หล่อนเป็นอิสระ

ยศสิตายังคงนั่งนิ่งอย่างโล่งอกและเสียดายแปลกๆ

“ไม่กลับเหรอ?” คิ้วเข้มเลิกสูง

“แล้วจะให้เอยเดินกลับในสภาพนี้เหรอ” ยศสิตามองค้อน

“อ๋อ...” เขาลากเสียงอย่างเข้าใจ ก่อนจะก้มลงหยิบเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้นห้องส่งคืนให้หล่อน หญิงสาวรับมาและรีบสวมมันด้วยมืออันสั่นเทาเพราะสายตาคู่คมจ้องมองไม่วางตา

“ที่จริงไม่สวมอะไรก็สวยดีนะ” เขาไม่วายสัพยอกเมื่อหญิงสาวผูกเชือกเสื้อคลุมกระชับเข้าหากัน

“เอยไม่ใช่พวกชีเปลือยนี่”

“แต่ตอนที่เอยเปลือยสวยอย่าบอกใคร”

“บ้า!” หล่อนแหวใส่อีกครั้ง ใบหน้าสวยแดงแปร๊ดทันที

“ฝันดีครับคนสวยของผม”

“เอยไม่มีวันเป็นของคุณ” หญิงสาวยังอวดดีเหมือนเดิม

“แต่ผมว่าวันนั้นจะมาถึงเร็วๆ นี้”

“ไม่มีวัน!!” หญิงสาวตะโกนใส่หน้า ตวัดมองเขาตาเขียวปัด ก่อนจะรีบก้าวออกจากห้องเขาไปอย่างไม่เหลียวหลัง

ชายหนุ่มมองตามจนประตูห้องเขาปิดลง พลางนึกถึงร่างบอบบางที่ดูลวงตานั้น ใครจะรู้ว่าเขาต้องใช้กำลังใจมากเพียงใดกว่าจะรั้งตัวเองออกมาจากหล่อนได้ ...ผิวที่นุ่มเนียนละมุนมือ ความอวบอิ่มซึ่งแอบซ่อนอยู่ กลิ่นหอมอ่อนๆ จากผมยาวสลวย ริมฝีปากเย้ายวน ช่างปลุกเร้าความเป็นหนุ่มของเขาให้กระเจิดกระเจิงจนแทบจะควบคุมไม่อยู่ แต่ชายหนุ่มกลับเลือกที่จะพอแค่นั้น เขาต้องการให้ยศสิตายอมรับความพ่ายแพ้แก่เขาอย่างศิโรราบ ยอมให้ความรักความปรารถนาที่มีต่อกันอยู่เหนือศักดิ์ศรีและความหยิ่งผยองทั้งปวง

แสงแดดอ่อนๆ ที่ส่องลอดผ้าม่านเข้ามาในยามเช้าทำให้แพขนตาดกดำงอนยาวค่อยๆ ลืมขึ้น ตาคู่สวยหยีเข้าหากันเล็กน้อยเพื่อปรับโฟกัสสายตาให้ชินกับความสว่าง

“กี่โมงแล้วเนี่ย” เสียงหวานพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่หัวเตียงมากดดู หน้าจอแสดงเวลา 08.11 น.

“โห... นี่เราตื่นสายขนาดนี้เลยเหรอ”

แล้วอาการงัวเงียก็หายเป็นปลิดทิ้งเมื่อนึกทบทวนสาเหตุที่ทำให้ตัวเองตื่นสาย ใบหน้าสวยหวานแดงระเรื่ออย่างเอียงอาย สัมผัสซาบซ่านรัญจวนครั้งแรกในชีวิตสาวทำเอาหล่อนรู้สึกรุ่มร้อนไปทั่วทั้งตัว เมื่อกลับเข้ามาในความคิด ภาพเหตุการณ์ที่หล่อนโดนชายหนุ่มรุกรานเมื่อคืนนี้และคำพูดบ้าๆ ของเขาหลังจากนั้น

“อีตาพี่พีบ้า!...” ยศสิตาค้อนลมค้อนแล้งอยู่คนเดียวเป็นนาน และคิดไม่ตกว่าจะทำหน้าอย่างไรถ้าต้องเจอกับเขาในเช้านี้ หล่อนระบายลมหายใจออกมาดังๆ เมื่อคิดว่าถึงอย่างไรก็คงหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับเขาไม่พ้น หญิงสาวคิดอย่างปลงๆ แล้วท้ายที่สุดก็เดินเข้าไปอาบน้ำ

อาการเจ็บที่ข้อเท้าดีขึ้นบ้างแต่ก็ยังไม่ถึงกับหายสนิท จึงทำให้ยศสิตาเดินไม่ถนัดนัก เท้าเล็กๆ เดินลงไปตามบันไดโดยอาศัยราวบันไดช่วยพยุงตัวลงมา

เมื่อลงมาถึงแล้วหล่อนก็พบบรรยากาศด้านล่างช่างเงียบเชียบนัก ความรู้สึกวิตกลงกังวลผ่อนคลายลงเมื่อไม่เห็นภูริภัชร์อยู่แถวนั้น อย่างน้อยก็พอยืดระยะเวลาอันน่าอึดอัดใจไปได้บ้าง

กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องเทศต่างๆ ที่โชยชายกรุ่นอายมาจากห้องครัวทำให้ท้องซึ่งยังไม่มีอาหารตกถึงสักเม็ดเริ่มร้องจ๊อกๆ ยศสิตาไม่รอช้ารีบตรงเข้าไปยังครัวทันที