All Chapters of นายมาเฟียตัวร้ายกับยัยเด็กดื้อNC20++: Chapter 41 - Chapter 50

ด้านนามิ เธอหลับไปด้วยความเพลีย ไม่มีอารมณ์จะโทรหาออโต้ เลยได้แต่ส่งข้อความบอกคิดถึงเขา ออโต้เปิดข้อความในIGนามิ : คิดถึงพี่กับจิ๋วจิ๋วจังเลยค่ะ ออโต้ : คิดถึงก็รีบกลับ ออโต้ยิ้มออกมาได้กับข้อความของคนตัวเล็ก ที่บอกคิดถึงเขา น่ารักจังเลยนะนามิ เขาเปิดรูปที่ถ่ายเล่นกับนามิเลื่อนดูแต่ละรูปแล้วอดยิ้มไม่ได้กับคนขี้อ้อน ที่กอดเขาบ้าง หอมแก้มเขาบ้างแต่ละรูปนามิน่ารักทุกรูป ออโต้เลือกรูปแล้วโพสต์รูปลงIG แคปชั่นคิดถึงแฟน อาร์เดลที่นอนเล่นมือถืออยู่อีกห้องเห็นเข้าถึงกับหลุดขำ “อารมณ์ไหนวะพี่กู เมื่อกี้ยิงคนเลือดกระจาย ตอนนี้หวานแหววโพสต์รูปกับแฟน” @อเมริกา นามิมาที่ร้านของคุณพ่อเธอ เพื่อจะเจอท่านแล้วก็บอกว่าฉันจะกลับพรุ่งนี้ พูดคุยกันจบก็ออกมาจากร้าน “นามิพ่อจะกลับด้วย พ่อจะกลับไปกับลูก พ่อจะขายที่นี่ พ่อไม่อยากเสียลูกกับแม่ไป พ่อจะทำทุกอย่างให้แม่ยกโทษให้พ่อ” “พ่อคะ หนูว่าพ่อเคลียร์ทางนี้ให้จบก่อนเถอะนะคะ ถ้าพ่อจะทำแบบที่คุณพ่อพูดจริงๆ หนูจะช่วยคุยกับคุณแม่ หนูรักคุณพ่อมากนะคะ หนูไม่ต้องการอะไรเลยค่ะ หนูแค่อยากให้คุณพ่อกับคุณแม่อยู่ด้วยกัน”“พ่อจะทำทุกอย่างให้เรากลับไปเป็นเหมือนเดิม

ออโต้ยิ้มเขาชอบเด็ดดื้อคนนี้จังเลย เรื่องบนเตียงนามิเด็ดกว่าใครจริงๆ เขารีบทำตามที่เธอร้องขอจับเอ็นอวบ กดเข้าใส่ร่องรักสีหวานทันทีสวบ! ปึก! ปึก! ปึก! “อื้อ แน่นดีจัง” เอวสอบสาดกระหน่ำตอกอัดลำกายเข้าใส่ร่องรักคับแน่นของเธออย่างดุเดือดปึก!! ปึก!! ปึก!! เน้นๆ ซ้ำๆ อย่างรู้สึกหิวกระหายต่อ ร่องสวยมาหลายวัน นิ้วหนาบดบี้ขยี้ติ่งเสียวให้เธอไปด้วย นามิดีดดิ้น เสียวกระสันไปทั่วทั้งร่าง จิกเล็บลงบนแขนเขาอย่างลืมตัว ภายในของเธอตอดลำกายของเขาถี่รัว “อ๊าก ตอดแรงดี พี่ชอบจังนามิ” คนตัวโตเกร็งกล้ามท้องโยกเอวสอบแรงขึ้นอย่างเมามันในอารมณ์หนุ่มที่เดือดพล่าน คนตัวเล็กกระเพื่อมโยกคลอนไปทั้งตัว หน้าอกอวบอิ่มดีดเด้งไปมาตามแรงกระหน่ำตอกลำกาย ออโต้ส่งมือหนาไปบีบเคล้นสองเต้าอย่างอดใจต่อภาพเซ็กซี่ตรงหน้าไม่ไหว ปึก! ปึก! ปึก! “อ๊ะ! อ๊ะ! พี่ออโต้หนูเสียว”“เสียวก็ร้องออกมาดังๆ”แขนเรียวตวัดโอบรอบคอเขาออกแรงโน้มคอหนาลงมาประกบปากจูบแลกลิ้นกับเธออย่างดูดดื่มออโต้จูบไซซ์ไปตามลำคอสวย สูดดมกลิ่นสาวเข้าปอดให้หายคิดถึง ชอบมากจริงๆ กลิ่นแบบนี้แหละที่เขาตามหาและได้เจอแล้ว “หอมจัง กลิ่นเราหอมมาก พี่ชอบอยากอยู่ใก

“อืม! งั้นหนูอยากได้รถใหม่ค่ะ” “ส่งรุ่นแล้วก็สี ที่อยากได้มา พี่จะหาให้”“ป๋าจังเลยนะคะ”“ให้ได้ ไม่มีปัญหาหรอก”“จะส่งให้นะคะ ตอนนี้ไปหาคุณแม่ก่อน” นามิกอดแล้วก็หอมแก้มออโต้ไปหลายฟอดกว่าเขาจะยอมให้เธอออกจากบ้าน @บ้านคุณนานานามิเดินเข้ามาในบ้าน คุณแม่นั่งอยู่สีหน้าท่านดูเศร้าหมองมาก ดวงตาคู่นั้นมองมาที่เธอเราสองคนสบตากัน ฉันโผเข้ากอดคุณแม่รับรู้ได้ทันทีว่าท่านทราบเรื่องทุกอย่างแล้ว “คุณแม่คะ” นามิเช็ดน้ำตาให้คุณแม่ “แม่ไม่เป็นไร นามิไม่ต้องกังวลมากไปนะลูก” “คุณพ่อบอกว่าจะขายร้านแล้วกลับมาอยู่กับหนูกับคุณแม่นะคะ ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้สำคัญอะไร” “นามิฟังแม่นะลูก ไม่ว่าคุณพ่อจะทำอะไร แต่ว่าแม่คงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว มันคือการนอกใจนะลูก น่ามิพยายามเข้าใจแม่หน่อยนะ แม่ตัดสินใจแล้วแม่จะหย่า หนูยังเป็นลูกสาวคนเดียวของพ่อกับแม่เหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยน เรายังรักลูกเหมือนเดิม นามิเข้าใจใช่ไหมลูก”“หนูเข้าใจค่ะ แต่คุณแม่คะ เราลองให้อภัยคุณพ่อสักครั้งไม่ได้เหรอคะ”“คุณพ่อกับแม่แต่งงานกันมาใช้ชีวิตกันมาจนถึงป่านนี้คำว่าให้อภัยถ้าจะให้กันมันได้อยู่แล้วลูก แม่ไม่ได้โกรธอะไรพ่อเรานะ แต

“เราต้องทำอะไรสักอย่างนะคะแม่ เพื่อเราสองคนจะได้สบาย แม่ช่วยเขาทำงานทุกอย่าง ร้านนี้ถ้าไม่ได้แม่มันจะไปได้ดีขนาดนี้ไหม ถูกต้องไหมคะ”คุณมินตราพยักหน้า “แล้วเราจะทำยังไงกัน” “รอฟังอาการเขาก่อนค่ะ”“แล้วถ้าเขาฟื้นขึ้นมาบอกทุกคนว่าแม่ผลักเขาตกบันไดละเรนนี่”“ไม่ค่ะ แม่ไม่ได้ทำ แค่มีปากเสียงกันแล้วเขาก็พลาดตกลงไปเอง พูดแค่นั้นนะคะแม่”“แล้วถ้าเขาตายล่ะ แม่จะทำยังไง”“ก็ดีน่ะสิคะ หนูจะจัดการเรื่องพินัยกรรม ทุกอย่างจะได้เป็นของเราไงคะแม่ ที่คุณแม่ทำมาทั้งหมดจะได้ไม่สูญเปล่า”คุณมินตรายิ้มออกมาได้ เธอเห็นด้วยกับคำพูดของเรนนี่เพราะเธอทุ่มเททุกอย่าง เพื่อจะได้เป็นเมียเขาถึงจะเป็นเมียลับๆ ก็เถอะเพราะเธอหวังว่าเขาจะยกกิจการที่นี่ให้เธอ สักพักคุณหมอออกมาจากห้องผ่าตัด “ใครเป็นญาติผู้ป่วยครับ”“ฉันค่ะ ฉันเป็นภรรยาเขาค่ะ” มินตราพูดทันทีเพราะอยากพูดคำนี้มานานแล้ว“คนไข้มีเลือดคลั่งในสมอง หลังจากผ่าตัดต้องรอดูอาการว่าเขาจะกลับมาเหมือนเดิมรึเปล่า รึไม่ก็อาจจะเสียความทรงจำ อาจจะจำใครไม่ได้เลย คุณต้องทำใจนะครับ” “ค่ะคุณหมอ” คุณมินตราบีบน้ำตาต่อหน้าคุณหมอทั้งที่พอใจกับอาการ และสิ่งที่จะเกิดกับคุณเออิก

“คุณแม่คะ คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงร้านนะคะหนูดูแลได้ค่ะ ขอให้คุณพ่อกลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะนะคะ ขอให้ท่านจำเราสองคนได้ก็พอค่ะ”“แม่เข้าใจหนูนะลูก อย่าคิดมากนะนามิ พ่อต้องหายสิ นามิต้องเป็นกำลังใจให้พ่อนะ หนูต้องเข้มแข็งครอบครัวเราต้องผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้นะลูก”“ค่ะคุณแม่หนูจะเข้มแข็ง”“ดีแล้ว"“คุณแม่ค่ะแล้วสองคนแม่ลูกนั่นละคะ คุณแม่เจอรึเปล่า”“ก็เจอนะ แต่ไม่เห็นเขาจะพูดอะไรแค่มาเยี่ยมแล้วก็กลับ”“ถ้าแบบนั้นก็ช่างเขาเถอะ เราพาคุณพ่อกลับมาเมืองไทยก็พอนะคะคุณแม่”“ได้จ้ะ แค่นี้ก่อนนะนามิ คุณพ่อตื่นแล้ว ลูกก็พักผ่อนเถอะนะ”“ค่ะคุณแม่”สองอาทิตย์ต่อมา @เมืองไทย“คุณพ่อคะ หนูนามินะคะลูกสาวพ่อ คุณพ่อจำหนูได้ไหมคะ” คุณพ่อเธอยิ้มแต่ไม่ได้ตอบอะไร มองนามิด้วยสายตาว่างเปล่า“นามิ อย่าเพิ่งถามอะไรพ่อตอนนี้เลยนะลูก เพิ่งเดินทางมาถึงอาจจะยังเหนื่อย คุณหมอบอกว่าต้องใช้เวลาด้วยลูก อีกหกเดือนคุณหมอจะนัดอีกครั้ง” นามิจับมือคุณพ่อของเธอ ยิ้มให้ท่าน “คุณพ่อต้องหายแล้วก็กลับมาจำหนูกับคุณแม่ได้อีกครั้งนะคะ”“คุณแม่คะ” นามิจูงมือคุณแม่ออกมาด้านนอกเมื่อจัดการให้คุณพ่อนอนเรียบร้อยแล้ว “แล้วร้านคุณพ่อทางโน้