All Chapters of ชังได้ท่านชังไป!: Chapter 81 - Chapter 90

และเพียงเขาแทรกตัวตนเข้าไปสุดลำแกร่ง ก็เกิดเรื่องขายหน้าที่สุดในชีวิตของไท่จื่อหนุ่มใช่แล้ว…เพียงสอดลำกายเข้าไปภายในร่องรักของภรรยาจนสุดความยาว น้ำรักก็ระเบิดออกมาในทันทีร่างสูงแข็งทื่อไปทั้งร่าง ในเสี้ยวลมหายใจที่ควรเป็นจังหวะของการครอบครอง กลับกลายเป็นหายนะที่จ้าวเฉินจ้านไม่เคยคาดคิดมาก่อนจ้าวเฉินจ้านค้างอยู่เช่นนั้นราวอึดใจ ดวงตาเบิกกว้าง หอบหายใจแรง ราวกับสมองยังไม่ทันรับรู้สิ่งที่เกิดขึ้น ความร้อนที่พลุ่งพล่านเมื่อครู่พลันแปรเปลี่ยนเป็นความอับอายกระแทกใส่หน้าของเขาอย่างจัง…เร็วเกินไปและเขาควบคุมไม่ได้นี่มันน่าอัปยศเกินกว่าจะเอ่ย...บุรุษที่เคยควบคุมทุกสถานการณ์ กลับพ่ายแพ้ต่อเรือนกายของภรรยาตนเองในชั่วพริบตาคิดมาถึงตรงนี้กรามของจ้าวเฉินจ้านขบกันแน่น เส้นเลือดตรงลำคอปูดโปนชัดเจน ดวงตาคมเข้มฉายแววเดือดดาลปนอับอายเกินบรรยายไม่ใช่ต่อภรรยาตน หากแต่ต่อตัวเขาเอง"…"สวีหานเซียงเองก็เพิ่งจะได้สติ นางเห็นกิริยาของพระสวามีย่อมกระจ่างเขากำลังคับแค้นใจและอับอาย แต่นางก็ไม่รู้ว่าตนเองต้องกล่าวอันใดในสถานการณ์เช่นนี้ มันดูอิหลักอิเหลื่อเกินไปจริงๆ"ข้า..." ในที่สุดก็เป็นจ้าวเฉินจ้านที่เอ่

แต่สตรีอื่นย่อมแตกต่าง สวีหานเซียงคิดว่าในยามนี้ถึงเวลารับเหลียงตี้เพิ่มเข้ามาเติมตำหนักฝ่ายในตามธรรมเนียมได้แล้ว นางต้องการคนมาแบ่งเบาภาระของตนขณะตั้งครรภ์ในมุมมองของนางไม่ได้รู้สึกไม่ดีเนื่องจากก่อนจะแต่งเข้ามาเป็นไท่จื่อเฟยสวีหานเซียงทราบถึงธรรมเนียมนี้ดีและยอมรับได้ที่พระสวามีตนจะมีสตรีอื่น นางจึงไม่เคยมีใจรักจ้าวเฉินจ้านต่อให้นางมีบุตรของเขาอยู่ในครรภ์ เพราะหารเอาหัวใจลงไปวางในมือบุรุษที่ภายหน้าจะมีสตรีเข้ามาในชีวิตอีกมากมีแต่นางเท่านั้นจะเจ็บปวดและเสียใจ"เจ้ากล่าวว่าอันใดน่ะ!?"จ้าวเฉินจ้านที่เดิมยังนั่งเอนกายคลอเคลียภรรยา พลันกระเด้งกายขึ้นนั่งตัวตรง เสียงนั้นตึงเครียดจนบรรยากาศแข็งค้าง ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งเครียด ดุดันยิ่งนักหลังฟังคำกล่าวของพระชายาที่ตนแน่ใจว่าตนทุ่มเทหัวใจรักนางไปทั้งใจ"หม่อมฉันถามพระองค์ว่ารับเหลียงตี้เพิ่มดีหรือไม่?" สวีหานเซียงตอบออกไปด้วยน้ำเสียงมั่นคงไม่มีความลังเล ไม่มีความสั่นไหวสะเทือนใจในน้ำเสียงแม้แต่น้อยบอกกับจ้าวเฉินจ้านว่าภรรยาตนไม่ได้รู้สึกหึงหวงเขาเลยสักเสี้ยวเดียวคิดได้ดังนั้นจ้าวเฉินจ้านก็ถึงกับใบหน้าก็แดงก่ำ ความรู้สึกหลั่งไหลปะปนกันทั้งโก

ซ่างกวนเฉียนนิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาที่เพิ่งกลับมามองเห็นเริ่มแดงเรื่อ นางยกมือขึ้นลูบศีรษะบุตรสาวเบาๆ“เจ้าไม่ผิด ไท่จื่อก็ไม่ผิด หากจะผิด…คงเป็นสวีเกากงที่ทำให้เจ้ากลายเป็นสตรีไม่รู้จักความรัก”ชื่อของสวีเกากงดังขึ้นในห้องอย่างเย็นเฉียบ อดีตที่ซ่างกวนเฉี่ยนพยายามฝังกลบกลับผุดขึ้นมาราวเงาดำ สวีหานเซียงขมวดคิ้วยามเห็นสีหน้าของมารดามืดครึ้ม “ท่านแม่…”“ลูกเอ๋ย ไท่จื่อทรงรักเจ้ามาก มากจนเศร้าเสียใจที่เจ้าจะดึงสตรีอื่นมาแทรกกลาง พวกเจ้าทั้งสอง ยิ่งช่วงนี้เขาแพ้ครรภ์แทนเจ้าอีก อารมณ์ก็ยิ่งอ่อนไหว จะร้องไห้ก็ไม่แปลก”ซ่างกวนเฉียนถอนหายใจ เรื่องที่บุรุษแพ้ครรภ์แทนภรรยาใช่ว่าจะพบเห็นบ่อยในใต้หล้า นางไม่รู้ว่าสวรรค์กำลังล้อเล่นหรือทดสอบกันแน่ แต่ที่เห็นชัดคือบุตรเขยรักบุตรสาวนางจนถึงขั้นนี้แล้ว ทว่าสิ่งที่นางสงสารยิ่งกว่า คือความรักนั้นไม่เคยได้รับตอบกลับจากสวีหานเซียงเลยแม้แต่น้อย“ท่านแม่ขอถามเจ้าสักคำได้หรือไม่”“ได้เจ้าค่ะ”“แต่งงานกับเขาเกือบปี มีบุตรด้วยกันแล้ว ในใจเจ้าไม่หวั่นไหวเลยหรือ” คำถามนั้นตรงราวคมดาบหากสวีหานเซียงกลับตอบทันทีโดยไม่ลังเล “ไม่มีเจ้าค่ะ”ห้องทั้งห้องเงียบงัน แม้แต่

“กลัวสิ” เขาตอบหน้าตาย “กลัวว่าวันหนึ่งเจ้าจะเห็นข้าเป็นศัตรู”สวีหานเซียงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง “หม่อมฉันจะไม่เห็นท่านเป็นศัตรูหากไท่จื่อไม่ทำร้ายหม่อมฉันและคนของหม่อมฉันเพคะ”“จริงหรือ”“คำไหนคำนั้นเพคะ”คำตอบนั้นทำให้จ้าวเฉินจ้านนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนหัวเราะออกมาเสียงดัง คราวนี้ไม่ใช่เสียงหัวเราะของไท่จื่อ หากเป็นเสียงของชายหนุ่มธรรมดาคนหนึ่ง“ฟู่เหรินของข้าช่างร้ายกาจ”“ไท่จื่อชมเกินไปแล้วเพคะ”หมากขาวถูกวางลงอีกครั้ง ทว่าครานี้จ้าวเฉินจ้านกลับเป็นฝ่ายเสียเปรียบตั้งแต่ต้นกระดาน เขามองหมากสีดำที่ค่อยๆ บีบรัดพื้นที่ของตนอย่างจนใจ“เจ้ารู้หรือไม่” เขากล่าวเบาๆ “ยามเจ้าเดินหมาก ข้ารู้สึกเหมือนเห็นเจ้าบนสนามรบ”“เช่นไรเพคะ”“ไม่รีบร้อน แต่ไม่เคยปล่อยช่องว่างให้แม่ทัพฝ่ายตรงกันข้าม”สวีหานเซียงไม่ตอบ เพียงวางหมากลงอีกเม็ด กระดานที่สี่จบลงด้วยชัยชนะของนางอีกครั้ง จ้าวเฉินจ้านมองผลแพ้ชนะแล้วส่ายหน้า “ดูเหมือนท่านพี่ผู้นี้คงต้องฝึกอีกมาก”สวีหานเซียงถอนหายใจเบาๆ “ไท่จื่ออย่าเรียกตนเองเช่นนั้นอีกเลยเพคะ”“เหตุใด เจ้าไม่ชอบหรือ”“...ไม่คุ้น”จ้าวเฉินจ้านยิ้มบาง “ฟังไปนานๆ ก็คุ้นเคยเอง”“เหตุใดไท่

ตอนที่ 47|| จ้าวฉู่เจ๋อเจ้าร้ายนักข่าวการประสูติหวงซุนสายตรงแห่งราชวงศ์จ้าวแพร่สะพัดออกจากวังหลวงเพียงครึ่งวันก็ทั่วเมืองหลวง ผู้คนที่เงยหน้ามองฟ้าด้วยความกังวลมานานกว่าหนึ่งเดือน ต่างยิ้มออกในคืนเดียวกันนั้น เพราะทันทีที่เสียงร้องแรกของทารกดังขึ้น เม็ดฝนแรกของต้นฤดูก็โปรยลงมาอย่างหนักพอดีฝนที่ล่าช้ามาร่วมเดือน ชโลมผืนดินแห้งผากให้ชุ่มฉ่ำ ชาวนาในชานเมืองถึงกับคุกเข่าขอบคุณฟ้าดิน บ้างร่ำลือกันว่าหวงซุนองค์นี้คือเทพแห่งการเพาะปลูกลงมาจุติ มิฉะนั้นเหตุใดฟ้าฝนจึงตรงต่อเวลาเพียงนี้ข่าวนี้ลอยเข้าถึงหูไท่ซ่างหวงในวันรุ่งขึ้นหลังจากพระองค์รีบตรงมาเยี่ยมเหลนคนแรกยังตำหนักบูรพา พระพักตร์ชราของพระองค์แย้มยิ้มยากจะปิดบัง ความปลื้มปีติทำให้พระราชทานพระนามแก่เหลนชายคนแรกทันทีว่า “จ้าวฉู่เจ๋อ” หมายถึงผู้เจิดจ้าในรุ่งอรุณแรกหลังฝนชื่อที่เปี่ยมความหวังนั้น กลายเป็นถ้อยคำที่ทั้งราชสำนักและประชาราษฎร์กล่าวถึงไม่ขาดปากแม้จะเป็นฤดูฝนที่ชาวบ้านต่างยุ่งกับนาไร่ และฝนที่เพิ่งมาตกหนักย่อมทำให้การจัดงานลำบาก ทว่าฮ่องเต้และไท่ซ่างหวงยังทรงรับสั่งให้จัดงานเฉลิมฉลองต้อนรับหวงซุนถึงเก้าวันเก้าคืน จุดโคมแขวนตลอ