All Chapters of ชังได้ท่านชังไป!: Chapter 91 - Chapter 100

ตอนที่ 48|| คนเป็นบิดาเท่านั้นจึงจะทราบซึ้งสามเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับพลิกหน้ากระดาษ ฉู่เจ๋อครบหกเดือนเต็ม เด็กน้อยเริ่มคลานได้คล่อง เสียงหัวเราะดังไปทั่วตำหนักบูรพา จากทารกที่เคยแค่ร้องไห้เอาแต่ใจ บัดนี้กลายเป็นตัวแสบที่ชอบปีนป่ายทุกสิ่งที่คว้าได้ ไม่เว้นแม้แต่ชายเสื้อบิดาผู้เป็นไท่จื่อเขาก็เอามากัดเล่นมาแล้ว และที่เพิ่มเติมตามอายุของเด็กชายก็คือความแสบสันร้ายกาจจ้าวฉู่เจ๋อนั้นหากจะเอ่ยถึงหน้าตานั้นเอาความงามของสวีหานเซียงมาทั้งหมดเรียกว่าตั้งแต่เริ่มตั้งครรภ์คนที่ลำบากแพ้เป็นจ้าวเฉินจ้าน จนคลอดก็ยังเป็นจ้าวเฉินจ้านที่ถูกบุตรชายเล่นงาน ทว่าหน้าตากลับได้มารดามาทั้งหมด แต่นิสัยร้ายเงียบมิอาจวางใจหน้าไร้เดียงสาได้กลับได้บิดามาเต็มสิบส่วน ยังดีที่ฉู่เจ๋อกลัวสวีหานเซียงผู้เป็นมารดามากจึงไม่ร้ายกาจเกินจะสั่งสอนส่วนสวีหานเซียงมีงานล้นมือยิ่งกว่าเดิม บัญชีตำหนัก บัญชีกองทัพ หนังสือราชการที่ส่งมาจากหัวเมือง ไหนจะรายงานลับที่ต้องอ่านเพียงลำพังจากตงฉ่างและอู๋เฟิ่ง แต่นางไม่เคยปล่อยให้บุตรชายเติบโตในอ้อมแขนหมัวมัวเพียงฝ่ายเดียว ไม่ว่างเพียงใดก็จะหาเวลาป้อนข้าวบุตรชาย อาบน้ำแต่งกายให้เขาเอ

ตอนที่ 49|| รู้ทั้งรู้ว่าเจ้าไม่รักแต่ข้าก็ยังรักไปคลายเมื่อกลับถึงตำหนักบูรพา เขาเล่าเรื่องทั้งหมดให้สวีหานเซียงฟังตามปกติ ไม่มีสิ่งใดปิดบังสตรีผู้นี้ไม่ใช่เพียงภรรยา หากเป็นคู่คิด เป็นคนที่มองทะลุเขาได้โดยไม่ต้องเอ่ยคำหลังจากพบนางชีวิตของเขาก็เปลี่ยนไปมาก จากอดีตถึงเขาจะเป็นปรมาจารย์แพทย์ ภาพลักษณ์ชาวประชามองเขาเป็นดั่งเทพเซียนมาจุติ เพราะรักษาชีวิตคนมามาก แถมยังอบรมศิษย์ถ่ายทอดวิชาแพทย์อย่างมีเมตตาทว่าตัวตนแท้จริงเขากลับสังหารคนง่ายดายโดยไม่จำเป็นต้องใช้ดาบหรือกระบี่ มีเพียงเข็มพิษหนึ่งเล่มก็สำเร็จแล้วเพียงแค่คนผู้นั้นทำให้ตนไม่พึงใจเล็กน้อย แต่ปัจจุบันถึงเขาจะยังสังหารคนได้เงียบเชียบ หากก็คิดจนรอบคอบมากขึ้นไม่วู่วามเอาชีวิตคนด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องอีกแล้ว“ทรงรับปากไท่ซ่างหวงเพื่อให้เขาสบายพระทัยหรือเพคะ” สวีหานเซียงถามตรงประเด็นหลังฟังถึงแผนการของพระสวามีจบลงจ้าวเฉินจ้านหัวเราะเบาๆ แล้วเดินเข้าไปนั่งเบียดนาง “ยังเป็นเจ้าที่เข้าใจข้าที่สุด เซียงเซียง”น้ำเสียงนั้นแฝงความชื่นชมจากใจจริงสวีหานเซียงขยับถอยอย่างแนบเนียน แต่เขาก็ขยับตามไม่ยอมให้ระยะห่างเกิดขึ้น นางจึงมองเขาด้วยสายตา

ตอนที่ 50 || กลับตัวกลับใจเห็นทีจะยากปลายฝนต้นหนาวหวนคืนสู่แผ่นดินต้าเยี่ยนอีกครา ลมเย็นพัดเอากลิ่นดินชื้นกับใบไม้ร่วงลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือวังหลวงราวกับฤดูกาลกำลังเตือนผู้คนว่า ทุกสิ่งในใต้หล้าล้วนเปลี่ยนผ่าน ท้องฟ้ายามราตรีมืดทึบเมฆหนาทาบทับแสงจันทร์จนเหลือเพียงเงาเลือนรางตำหนักสิงอวิ๋นตั้งอยู่ลึกเข้าไปทางทิศตะวันตก เงียบสงบกว่าตำหนักใดในเขตวังหลวง เพราะเจ้าของตำหนักผู้ปัจจุบันโปรดความวิเวก ไม่ชอบเสียงผู้คน ไม่ชอบการเข้าออกพลุกพล่าน หลังสละราชบัลลังก์ ไท่ซ่างหวงจ้าวเหยียนจ้งจึงเลือกพำนักที่นี่ เสมือนตัดตนออกจากศูนย์กลางอำนาจ เหลือเพียงชีวิตที่เรียบง่ายกับเสียงสวดมนต์ทุกค่ำคืนคืนนี้ในหอพระข้างตำหนัก เปลวเทียนเรียงรายส่องแสงส้มอ่อนสะท้อนองค์พระพุทธรูปองค์ใหญ่ ไท่ซ่างหวงประทับคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า พระหัตถ์ประนม พระเนตรปิดสนิท สุรเสียงสวดมนต์ต่ำช้า สม่ำเสมอ ดุจสายน้ำที่ไหลไม่หยุดเหลียงกงกง ขันทีอาวุโสผู้ติดตามรับใช้มานาน ยืนสงบอยู่ด้านหลัง คอยปรนนิบัติใกล้ชิด ส่วนหน้าประตูหอพระมีขันทีวัยเยาว์สี่คนเฝ้าเวรผลัดเปลี่ยนกัน องครักษ์เงาที่เคยคุ้มกันแน่นหนา บัดนี้ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าใกล้ยามท

ตอนที่ 51 ||ชีวิตเขายกให้ข้าเถิดจ้าวเจิ้งหรงตวาดเสียงกร้าว ทหารห้านายจึงได้สติพุ่งเข้าใส่สตรีลึกลับพร้อมกัน ดาบห้าเล่มสะท้อนแสงเทียนวูบวาบ ร่างอรชรขยับเพียงครึ่งก้าวเสียงเหล็กปะทะกันดังสนั่นในชั่วพริบตา ดาบในมือนางตวัดครั้งเดียว คมเหล็กเฉือนข้อมือของทหารคนแรก เลือดแดงฉานพุ่งกระฉูด ดาบหลุดกระเด็น ชายผู้นั้นทรุดลงร้องโอดครวญคนที่สองถูกปลายเท้าเรียวถีบเต็มแรงกลางอก ร่างสูงใหญ่แปดฉือปลิวหวือไปกระแทกเสาไม้เสียงดังสะนั่นก่อนจะแน่นิ่งหมดสติอั๊ก! ตุ๊บ!คนที่สามเพิ่งยกดาบขึ้นแต่ยังไม่ทันได้ตวัดฟวดฟัน ก็ถูกศอกกระแทกใต้คางจนใบหน้าเขาสะบัด ร่างสูงใหญ่ล้มทั้งยืนทันตา คนที่สี่และห้าไม่ทันได้ตั้งท่าคมดาบในมือสตรีลึกลับก็ตวัดตัดฉับในจังหวะแสนสั้นสองครั้งไร้ความลังเลชั่วพริบตาศีรษะสองร่างก็ขาดกระเด็น เลือดพุ่งเป็นสายอาบพื้นหินที่ยังไม่ทันแห้งจากก่อนหน้า เสียงร่างไร้หัวสองร่างล้มกระแทกพื้นเสียงดังหนักแน่นตุ๊บ! ตุ๊บ!ทุกอย่างเกิดขึ้นและจบลงรวดเร็วเกินกว่าสายตาจะมองได้ทัน นางมิได้รุกไล่ต่อ หากก็ไม่ถอยแม้ก้าวเดียว ร่างอรชรยืนมั่นคงดุจหลักหิน ดาบชี้ต่ำเล็กน้อย แต่เขตสังหารของนางแผ่กว้างราวมองเห็นได้ ใ

ตอนที่ 52 || เฉินตี้ฮ่องเต้รุ่งเช้า... แสงแรกยังไม่ทันแหวกขอบฟ้าของมหานครจิ่งเฉิง ท้องพระโรงวังหลวงต้าเยี่ยนก็แน่นขนัดด้วยขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊ เสื้อครุยแพรหลากสีเรียงรายตามลำดับศักดิ์ สายแพรห้อยหยกสั่นไหวเบา ๆ ตามแรงลมหนาวต้นฤดู เสียงกระซิบต่ำ ๆ ไหลเอื่อยเป็นระลอก คล้ายใบไผ่เสียดสีกันในเงามืดการเรียกประชุมยามรุ่งสางเช่นนี้ไม่ใช่ธรรมเนียมปกติ และความผิดปกตินั้นเองทำให้บรรยากาศในโถงกว้างตึงเครียดราวสายธนูที่ถูกดึงสุดแรงบานประตูท้องพระโรงค่อย ๆ แยกออก เสียงบานพับครืดคราดยาวสะท้อนก้องไปตามเสาแกะสลักมังกรสูงตระหง่าน ขันทีประจำท้องพระโรงใหญ่สถานที่ซึ่งใช้ประชุมขุนนางของฮ่องเต้มาหลายร้อยปี เป็นผู้ผลักเปิดอย่างระมัดระวัง ทุกสายตาพร้อมใจกันหันไปยังทิศเดียวไท่ซ่างหวงจ้าวเหยียนจ้งเสด็จเข้ามาทางประตูข้างตำหนัก ฝีพระบาทเนิบช้า หากแต่ละก้าวนั้นหนักแน่น มั่นคง ไม่ต่างจากครั้งยังทรงเป็นฮ่องเต้หนุ่ม พระพักตร์สงบนิ่ง หากแววพระเนตรคมกล้าดุจคมดาบที่ผ่านสนามรบนับครั้งไม่ถ้วนกลับฉายความอ่อนล้าอยู่ลึก ๆ พระวรกายแม้ชราภาพ แต่ยังผึ่งผายดุจมังกรเฒ่าที่ไม่ยอมลดปีกเบื้องหลังพระองค์คือไท่จื่อจ้าวเฉินจ้าน ที่