Alle Kapitel von Uncle John: Kapitel 51 – Kapitel 60

UJ CHAPTER 51 3RD POV “Alam mong hindi ka matitiis ni Samuel.” Ngiting wika nito sa kanya. Hinawakan naman ni Annika, ang kamay nito, dahil nakita niya ang lungkot sa mukha ni Bea. “Hindi ko naman mahal si Samuel, Bea. Mukhang hindi rin ako ang gusto niya.” Napangiti sa kanya si Bea, dahil sa kanyang sinabi. “Mahal ka nun, noon pa man Annika.” “Parang kapatid ang turing ko sa kanya, kaya hindi ko siya pwedeng mahalin ng higit pa ro'n.” “Bakit Annika, mahal mo pa rin ba ang uncle mo?” Natigilan si Annika, dahil sa kanyang narinig mula rito. “Hindi ko alam, pero nasasaktan pa rin ako.” “Pigilan mo ang sarili mo Annika, dahil alam mong bawal ang nararamdaman mo sa kanya.”“Alam ko, pero hindi mo ako masisi Bea, dahil kahit anong pigil ko sarili ko, hindi ko pa rin mapigilan ang sarili ko na mahalin siya.” “Tama na, mas mabuti kung kalimutan mo na ang nararamdaman mo sa kanya.” “Pero paano? Alam mo bang sa tuwing makikita ko siya, ay bumabalik lang ang sakit na nararamdaman ko,

UJ CHAPTER 533RD POV “Anong ginagawa n'yo?” Tanong sa kanila ng kanyang ama. Lalo naman na lumakas ang kaba na nararamdaman ni Annika, habang hindi ito makatingin sa kanyang ama. “Nag-uusap lang kami Kuya.” Sagot ng uncle niya, kaya napatingin siya rito. “Pinuntahan ako ng asawa mo, nagsusumbong siya sa akin.” Napa-kunot ang noo ni Annika, dahil sa narinig niya mula rito. “Kuya, pwede bang ‘wag mo na kaming pakialaman, away namin ‘to.” “Ayaw ko lang na napapasali ang Anak ko John, dahil kilala mo rin ang ugali ni Annika.” Napatingin siya sa kanyang ama, dahil sa sinabi nito. “At ikaw naman Annika, hayaan mo ang uncle at auntie mo.” Nailing siya sa kanyang ama, dahil sa sinabi nito sa kanya. “Hindi naman ako nangingialam Dad, ang gusto ko lang malaman ay kung sino ang babaeng nasa picture noon.” Napatingin sa kanya si John, dahil sa kanyang sinabi. “Aalis na ako, ayokong ako na naman ang sisihin n'yo sa kaguluhan dito.” Paalam niya at muling pumasok sa kanyang kotse. Matapos

UJ CHAPTER 553RD POV “Hayaan mo muna sila.” Muling wika sa kanya ni John.“Umupo ka muna at sumabay ka nalang sa amin.” Muling wika nito sa kanya. Agad niya naman na pinunasan ang kanyang mga luha, habang tumingin kay John. “Saan mo sila nakita?” Tanong niya rito, habang napansin niya na nakatitig na naman si John sa mga bata. “Nakita ko silang umiiyak kanina. Nang makita ko ang mukha nila ay naalala kung dala mo sil-.” Naputol ang sasabihin nito nang bigla nalang tumunog ang phone ni Annika. Nang makita niyang si Samuel ang tumawag, ay agad niya itong sinagot. “Bakit ngayon mo lang sinasagot ang tawag ko?” Tanong nito, matapos niyang sagutin ang tawag nito. “Bigla kasing nawala ang mga bata.” Sagot niya sa mahinang boses. “Anong biglang nawala?” Tanong nito sa galit na boses. “Iniwan ko kasi sil-.” “Nasa’n ba kayo?” Tanong nito sa kanya. “Gusto kasi nila bumili kami ng laruan.” “Annika naman, sana hindi mo sila dinala r'yan.” “Iiyak nga sila Samuel.” Madiin na wika niya

UJ CHAPTER 57 3RD POV“Annika!” Mabilis na napatingin si Annika kay Samuel, at lalapitan niya sana ito. Pero mabilis siyang pinigilan ni John. “Bitawan mo ako.” Wika niya rito, habang napatingin ito sa kanya. “Bakit ko naman gagawin ‘yon?” Wika nito sa galit na boses. Masama niya itong tiningnan, dahil sa sinabi nito. At nang makalapit na si Samuel, ay agad niya itong hinawakan. “Bitawan mo na ako Uncle.” Wika niya rito, habang pilit na tinanggal ang kamay nito na naka-hawak sa kanyang braso. “Hindi mo na naririnig ang sinabi sa ‘yo ni Annika?” Galit na wika ni Samuel, habang nakatingin kay John. “Paano kung hindi ko siya bibitawan?” Wika nito, habang galit din na tumingin kay Samuel. “Bitawan mo siya, kung ayaw mong malaman ng lahat ang kahayupan na ginawa mo sa sarili mong pamangkin.” Gulat na napatingin si Annika, kay Samuel, dahil sa sinabi nito.“Sa tingin mo ba natatakot ako? Mabuti pala at alam mo, kaya hindi na rin ako magtataka kung alam mo rin na mga Anak ko ang mga b

UJ CHAPTER 593RD POV “Anong uuwi?” Tanong niya kay John, dahil ang akala niya ay nagka-intindihan na sila. “Sinabi ko na sa ‘yo, na uuwi tayo,”“Paano tayo uuwi kung may mga bata tayong iiwan dito?”“Sinabi ko na sa ‘yo, na dadalhin natin sila.” “Hindi nga natin sila pwedeng isama, dahil malalaman nila ang sikreto natin!” “‘Wag mo ng isipin ‘yon, ang mahalaga, kasama nila tayo.” “Kung ipipilit mo ‘yan, handa ka na bang makulong?” “Annika, paulit-ulit na tayo.” “Talagang uulit-ulitin ko itong ipapaintindi sa ‘yo, dahil mali ang nangyari noon John! Isang malaking pagkakamali! At alam mong bawal ang nangyari sa atin John!” “Kaya kung ayaw mong malayo sila ng tuluyan sa ‘yo, ‘wag mong ipilit ang gusto mo.” Madiin na wika niya. Nilapitan ni Annika ang mga bata at tumabi rito. Wala rin siyang balak na sundin ang gusto ni John, dahil alam niya na mapapahamak lang ito. Nang marinig niya ang tunog ng kotse, ay agad siyang bumangon at tumingin sa bintana. Matapos niyang makita ang ko