All Chapters of Uncle John: Chapter 61 - Chapter 70

UJ CHAPTER 613RD POV “Bakit ang tagal n'yo?” Tanong ni ng lola niya, habang umupo siya sa tabi nito. “May pinag-usapan lang kami ni Madeline, Lola.” Sagot niya rito. Nang mag-angat siya ng kanyang mukha ay taka siyang napatingin sa kanila, dahil nakatingin ang lahat sa kanya. “Anong tawag mo sa kanya?” Tanong sa kanya ng kanyang lola, kaya mabilis siyang ngumiti rito. “Hindi kasi ako sanay na tawagin siyang Auntie, Lola, dahil mukha pa siyang bata.” “Kahit na Annika. Matuto ka pa rin gumalang.” Wika sa kanya ng kanyang ama. “Hindi na kailangan Dad, dahil para ko naman siyang ka-edaran lang.” Ngiting wika niya, habang malakas na hinampas ang lamesa. “Sebastian!” Galit na sigaw ng kanyang lola sa kanyang ama.“Hayaan mo nalang si Annika, kung ano ang gusto niya.” Muling wika ng kanyang lola. “Kaya ganyan ang ugali ng batang ‘yan, dahil sa inyo.” Napatingin siya sa kanyang ama, dahil sa sinabi nito. “Kung hindi, dahil sa maling pagpapalaki n’yo r’yan, hindi sana lalaki ang ulo

UJ CHAPTER 633RD POV “Ano ang sinabi mo?” Galit na wika ni John, habang mahigpit na hinawakan ang kwelyo ni James. “Ulitin mo ang sinabi mo!” Malakas nitong sigaw, habang galit na galit na tumingin kay James. “Mukhang nagbibiro lang ang taong ‘yan.” Wika naman ng kanyang ama. “Hindi ako nagbibiro. Totoo ang sinasabi ko, dahil gusto niyang siraan si Annika sa lahat.” Napa-kuyom ang kamao ni Annika, dahil sa narinig niya mula rito. “Pero bakit?” Taka na tanong ng kanyang ama. “Hindi ko alam kung ano ang dahilan. Sumunod lang ako sa gusto niy-.” Bigla itong napa-atras, nang malakas niya itong suntukin ni John.“Walang hiya ka talaga! Pagkatapos ng lahat ng kabutihan na ginawa sa ‘yo noon ni Annika, ganun pa rin ang iganti mo sa kanya?” Mabilis niyang nilapitan si John at pinigilan ito. “Tama na Uncle, ‘wag mo na siyang patulan pa.” Wika niya rito, habang hinawakan ito sa braso. Kailangan niya itong awatin, lalo na at nakita niyang naguguluhan ang kanyang ama sa nangyayari. “Anni

UJ CHAPTER 653RD POV Akmang bababa sana siya sa kotse, pero natigilan siya nang may nakitang lumapit sa kanyang ina. “M-magkakilala sila?” Wika niya habang nakatingin lang sa kanila na nag-uusap. “Ano bang pinag-usapan nila?” Muling natigilan si Annika, matapos niya makita na may binigay sa kanyang ina si Madeline. Nakita niyang pagka-abot nito ng pera ay mabilis na itong umalis, habang ang kanya namang ina ay bumalik sa kotse nito. Nang patakbuhin nito ang kotse, ay lihim niya itong sinusundan. Gusto niyang malaman kung saan ito nakatira, at kung ano ang binigay ni Madeline rito. “Pero paano sila nagkakilala?” Nang makita niyang huminto ang kotse, ay mabilis din siyang huminto. Nakita niya itong bumaba at nakitang may lalaki na sumalubong dito. Nang makita niya ang lalaking humalik sa labi ng kanyang ina, ay hindi niya na-iwasan na makaramdam ng galit dito. “Ang akala ko ba, hanggang ngayon ay si Uncle pa rin ang gusto niya?” Nailing si Annika at mabilis na pinapatakbo ang

UJ CHAPTER 67 3RD POV Habang nasa eroplano, ay na-patingin siya sa dalawa niyang anak na mahimbing na natutulog. habang tinititigan niya sila, ay hindi niya maiwasan na maalala si John. Hindi niya rin mapigilan na nakaramdam nang inis, sa kanyang sarili, dahil hindi man lang niya maibigay sa kanyang mga anak ang isang buong pamilya. Wala rin kasi siyang balak na maghanap ng ibang lalaki, dahil hanggang ngayon ay pakiramdam niya marumi siya, at wala siyang karapatan na mag-asawa. ‘Wag kayong mag-alala, mga Anak, simula ngayon ay babawi na sa inyo si Mommy, at ipapadama ko sa inyo ang pagmamahal ko bilang isang ina at ama. Nang makarating ay agad niyang dinala sa isa sa kanyang mga hotel ang mga bata, para makapag-pahinga sila. Busog na rin sila, dahil tapos na niya silang pinakain. “Magpahinga muna kayo, para mamaya mamasyal na tayo, at bibilhin natin, kahit ano pa ang gusto n’yo.” Ngiting wika niya sa mga bata. “Mommy, hindi nalang kami matulog.” Napangiti siya kay Simon, dahil

UJ CHAPTER 69 3RD POV “Annika!” Tawag ni John sa kanya, pero hindi niya ito pinapansin at tuloy-tuloy pa rin siya sa kanyang paglalakad. Nang makapasok sa kotse, ay agad niyang nilapitan ang dalawang bata, para sana pababain. Pero mabilis siyang pinigilan ni John. “Pwede bang itigil mo ‘yang pagiging isip bata mo.” Madiin nitong wika. “Hindi ako isip bata.” Galit na sagot niya rito. “Kung ganun, isipin mo naman ang pwedeng mangyari.” Napa-kunot ang kanyang noo, dahil sa narinig niya mula rito. “At anong gusto mong isipin ko?” Inis siyang hinawakan ni John, dahil sa sinabi niya. “Isipin mo nalang ang pwedeng maramdaman ng mga Anak natin Annika.” Natigilan siya, dahil sa narinig niya mula rito. “Alam mong masasaktan sila, kapag hindi natin ituloy ang pamamasyal nating ito.” Napatingin siya kay John, dahil sa sinabi nito. “Pumasok kana. Sinabi ko na sa ‘yo ‘di ba na ako na ang bahala sa problema ko.” Hindi siya umimik at basta nalang pumasok sa loob ng kotse. Naisip niya na ta