Hold Me Close, Mr. Perfectionist Billionaire のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

Tahimik siyang naupo sa kaniyang swivel chair at inabala ang sarili sa pagtitipa ng kung anu-ano sa kaniyang laptop. From time to time, he would stop, turn his head, and look at me for one or two long, uncomfortable minutes before returning to his work again. Ganoon lang ang naging eksena namin sa loob ng dalawang oras. Nanatili akong nakaupo sa puwesto ko habang nakatingin lang sa kaniya, na siya namang abala pa rin sa trabaho. Inaalerto ko rin ang napipilitan kong ngiti sakaling lumingon na naman siya sa akin. Pareho kaming napalingon sa bandang pintuan nang may kumatok doon. Sumungaw mula roon si Gino, ang Senior Operations Head ng kumpanya. Mas mataas ang posisyon niya kaysa sa akin bilang Junior Marketing Designer. Pero kahit ganoon, isa na rin siya sa mga tinuring kong kaibigan dito. Sobrang bait din kasi niya sa akin. Siya ang laging nauutusan ni Boss Raz. Kahit ano ay inuutos nito sa kaniya, maski ang pagtimpla minsan ng kape. "Pasok ka," utos ni Boss Raz kay Gino.

“Sorry about her,” Molina said softly. “She jumps to conclusions too fast.” "Ayos lang," sagot ko, kahit may kaunting pag-aalinlangan sa boses ko. Sa totoo lang, iniisip ko pa rin ang sinabi ni Gino. Iyong shopping bags… para sa akin talaga ’yon? Pinabili ni Boss Raz para sa akin? Pero bakit naman? Narinig ko ang munting pagtikhim ni Gino sa tabi kaya binalingan ko na siya. “Tingin ko, kailangan mo na ’yang dalhin sa kaniya,” aniya, bahagyang nginuso ang hawak ko pa palang kape ni Boss Raz. “He’s very particular about temperature. I learned that the hard way.” “Ow…” taranta kong dungaw sa mainit pa namang kape. “Muntik nang mawala sa isip ko,” dugtong ko at nahihiyang tumawa na lang. Hindi ko alam kung bakit nagsimulang manginig ang kamay ko pero sinubukan ko namang pakalmahin iyon. Nagpaalam na ako sa dalawa at bumalik na sa opisina niya. Pagkapasok ko’y nakita ko pa ring nagtitipa sa kaniyang laptop si Boss. Tumayo na ako sa kaniyang harap pero focus pa rin siya sa pag

“What do you want for lunch? I’ll have something delivered so we can eat here,” bungad na tanong ni Boss pagbalik namin sa kaniyang office. Nag-isip ako kung ano ba dapat naming kainin. Kalaunan ay napanguso ako at nahihiyang tumingin sa kaniya. Nakaupo na siya sa kaniyang swivel chair habang ako’y paupo pa lang sa upuan ko. “Um… wala po akong maisip, e. Isa pa, wala akong pera.” Bahagya niya akong tinaasan ng kilay. “That’s an insult to me, Samantha. Do you really think I can’t afford food for you?” He sounded offended. Naalarma ako kaya aligaga akong lumapit sa mesa niya. “S-Sir, mali po kayo ng pagkakaintindi. Ang ibig ko pong sabihin, a-ano… ’yong pouch ko. Baka puwedeng makuha ko na kasi nandoon ang wallet ko.” Umiling siya. “It’s still the same. Parang sinasabi mo na rin na kuripot ako at hindi ka kayang pakainin. I’m asking you what you want because it’s my treat. Do you understand?” Kahit gusto ko pang magsalita ay wala sa oras kong naitikom ang bibig ko at tuma

Muli kong narinig ang pagkatok niya. Hindi ko alam kung bakit, pero nagsimula nang mangatog ang mga kamay ko. I pressed my palms against my warm cheeks and took a long breath. Hindi na talaga tama ’to. I was like some lovesick teenager who just heard her crush say her name for the first time. Si Raz na ang pinag-uusapan dito! Boss ko siya at empleyado lang niya ako. He is the one who literally fired me yesterday because of one typo. Mabuti nga at pinabalik niya ako, kaya dapat ay hindi ako ganito! Napapikit ako nang mas lalo pang kumabog nang kumabog nang matindi ang dibdib ko. Ano ba naman ito! The more na nagpipigil ako, mas lalo lang ata tumitindi. Baka mamaya hindi na ito kilig. May sakit na ata ako sa puso, e! “Okay, Samantha, breathe. Pumili ka na ng damit sa shopping bags, at lumabas na. Ganoon lang kasimple!” Halos pagalit ko nang pagkumbinsi sa sarili. Binalingan ko na ang mga shopping bag at lumuhod na roon upang buksan ang isa sa kanila. Pinili ko ang kulay de-gat

"You're still blushing," bungad niyang puna sa akin.Nasa gilid na naman siya ng pintuan pagkalabas ko, nakasandal at halatang hinintay pa ako.Agad kong iniwas ang tingin ko sa kaniya at kunwaring hindi narinig ang sinabi niya."Saan po pala ang punta natin?" labas-sa-ilong kong tanong nang nagawa ko siyang lagpasan.Kunwaring may hinahanap ako sa lamesa ko nang maramdaman ko ang paglapit niya sa gawi ko."We're going to the mall. What's your favorite color?"Natigil ako sa pagsilip sa ilalim ng lamesa nang marinig ang tanong niya."Ano po?" Mabilis akong napatayo.Nakapamulsa siyang pinakatitigan ako. "Mamimili tayo ng singsing. Anong gusto mong kulay—""Ano po?!" ulit ko, ngayon ay sa gulat at malakas na boses.Nabingi ba ako o ano? Tama ba ang pagkakarinig ko? Singsing? Mamimili kami ng singsing?"Tone down your voice," mahinahon niyang sita.Agad naman akong napaayos ng tayo, sabay napalunok, pero nanatili sa akin ang pagkagulat sa sinabi niya. Namimilog pa rin ang mata kong naka