Alle Kapitel von Hold Me Close, Mr. Perfectionist Billionaire : Kapitel 61 – Kapitel 70

Nagising ako sa gitna ng isang madilim at maalikabok na bodega. Ang tanging nagbibigay ng liwanag ay ang sikat ng buwan na tumatagos sa butas-butas na bubong at ang asul na liwanag mula sa laptop na nasa harap ni Gino. Ramdam ko ang hapdi ng pagkakatali ng mga kamay ko sa isang kalawanging tubo. Tuyot ang lalamunan ko, at ang buong katawan ko ay parang binugbog sa tindi ng sakit."Five billion?" Isang marahas na mura ang kumawala sa bibig ni Gino. "Fvck that bastard! Five billion lang ang kaya niya? Ano ako, hangal?! Does he think your life is that cheap, Samantha?"Hindi ako umimik. Nanatili akong tulala sa kaniya habang ang mga luha ko ay tuyo na sa mga pisngi ko. Wala na akong lakas para sumigaw o magmakaawa. Sa loob ng halos dalawang taon, akala ko ay nahanap ko na ang kapayapaan sa piling ni Ethan, pero isa lang pala itong mahabang bangungot na pinagtulungan nilang magkapatid. Ngayong wala na si Ethan, ang natitirang demonyo sa harap ko ay mas mapanganib dahil pera na lamang ang

Dahan-dahang bumukas ang malaking pinto ng bodega, niluluwa ang tatlong lalaking naka-suit at may dalang mga dokumento. Tumingin si Gino sa akin at pagkatapos ay sa mga lalaki, isang tagumpay na ngiti ang sumilay sa mga labi niya."Let's begin," wika niya habang hinahawakan ang malamig kong kamay sa harap ng huwad na judge.Naramdaman ko ang pagguho ng huling piraso ng pinanghahawakan kong pag-asa. Walang Raz na darating... wala ring pulis na magrerescue sa akin. Ang tanging naririto ay ang demonyong si Gino na handa nang angkinin ang buong pagkatao ko sa ilalim ng batas na binayaran lang niya."Samantha..." tawag sa akin ni Gino, ang boses ay puno ng panunuya. "Say 'I do', or I'll make sure the first thing my men do after this is to find Raz and finish him off before he even reaches the gate."Tumingin ako sa pintuan, nagdarasal pa rin ng isang himala, pero ang tanging nakita ko ay ang paglapit ng lalaking may hawak na bibliya at mga papel.Pakiramdam ko'y lalong bumigat ang hangin s

"I said it’s Gino... that’s what you’re going to moan. You’re going to moan how much better I’m than both of them. And tell him, 'It’s Gino, Raz... it’s always been Gino.'""No... please... don't do this," pagmamakaawa ko, halos pabulong na ang boses ko dahil sa higpit ng pagkakahawak niya sa leeg ko.Sa isang mabilis na galaw, iniyuko niya ang ulo niya at marahas na isiniksik ang kaniyang mukha sa pagitan ng leeg at balikat ko. At doon ay pinaglakbay niya ng walang alinlangan ang dila niya. Halos dumugo ang labi ko sa mariin kong pagkagat doon, huwag lang maramdaman ng lubos ang pinaggagawa niyang kababuyan sa akin. "I've been wanting to do this to you… even before. Ang sexy mo kahit kailan…” aniya at pinagapang na ang palad paitaas sa loob ng punit-punit kong damit. Matinding kilabot ang nangingibabaw sa akin tuwing nararamdaman ko ang marahas niyang haplos sa bandang dibdib ko."Gino… p-please… stop this…” mapait kong sabi habang nagsisimula na namang tumulo ang akala kong ubos ko

Bitbit ang maliit na maleta na naglalaman ng mga alahas na dahan-dahan kong ninakaw mula sa vault ni Gino at ang pekeng passport na matagal ko nang pinaghandaan, tinahak ko ang daan patungo sa istasyon ng tren. Habang nakaupo sa loob ng bagon, pinapanood ko ang paglayo ng mga ubasan ng Tuscany, nakaramdam ako ng kakaibang gaan. Ni walang pagsisisi ang pumapasok sa akin kaugnay sa krimeng ginawa ko. Walang takot at tanging ang malamig na katotohanan ang nangingibabaw sa akin ngayon… na sa wakas, ang mga kamay ng pumatay sa dangal ko ay wala nang buhay. Tatlong araw ang lumipas bago ko tuluyang narating ang Pilipinas. Oo… sa Pilipinas, pero hindi na sa dating tahanan. Hindi ko tinahak ang daan patungo sa mga kalsadang amoy usok at puno ng mga matatayog na gusali kung saan nananatili ang mga alaala ni Raz Alcantara.Wala ng rason para balikan ko pa ang nakaraan. Para sa akin, patay na rin siya.Sa loob ng dalawang taon na paghihirap ko sa kamay ni Gino, ang bawat gabi na umaasa akong m

"Bolero ka talaga, Lando!" saway ni Susing habang binabato ito ng isang pirasong plastic bag.Ako nama'y napakamot na lang ng ulo. Ano ba ’yan! Kay bago-bago ko rito ay may pumi-pickup line na. Tinawanan n'ung Lando ang pagsaway sa kaniya ni Susing, and surprisingly, nakakahawa ang tawa niya. "Hindi ako bolero, Susing! Nagsasabi lang ako ng totoo. Ako si Lando, Anna. Ang pinakagwapong baker dito sa Davao Oriental—o baka sa buong Mindanao na!""Nice to meet you, Lando," tugon ko, bahagyang natatawa at nahihiya na rin sa kaniyang pagiging masiyahin. "Huwag mo nang pansinin 'yan, Anna," sabi ni Nay Sayong habang itinuturo ang counter. "Doon ka na sa labas. Iyong mga suki natin ay naghihintay na.""Ako na ang magtuturo sa kaniya sa counter, Nay!" prisinta agad ni Lando, na hindi pa rin binibitawan ang kamay ko hanggang sa mapansin niya ito at dahan-dahang binitawan habang nakakamot sa ulo. "Sorry, nadala lang ng ganda mo. Tara, Anna, ituturo ko sa iyo kung paano magbalot nang mabilis