Lahat ng Kabanata ng My Hired Boyfriend is a CEO: Kabanata 51 - Kabanata 60

Ang gabi ay tahimik at malamig sa lungsod, pero sa loob ng bar, sunud-sunod ang baso ng alak na tinatapos ni Kenneth. Nakaupo siya sa sulok, nakakunot ang noo, halata ang galit at lungkot. Hindi niya matanggap ang nangyari kanina—ang makita si Riza at si Mateo na magkasama, magkahawak at ang sinabi ni Riza. Ganoon lang ba siya kadaling kalimutan? Ganoon lang ba kadaling magmahal ng iba ang puso ni Riza?“Isa pa,” utos ni Kenneth sa bartender, halos hindi na maayos ang dila.“Sir, baka ho mapasobra, tama na po…” mahinang sabi ng bartender, ngunit hindi pinansin ni Kenneth. Halos limang baso ng alak ang sunod sunod niya pang ininom. Sa bawat lagok, mas lalo siyang naguguluhan at nadadala ng emosyon. Puso at isip niya’y nagtatalo. Galit, lungkot, selos—lahat ng ito’y magkahalong sumabog sa kanyang dibdib. Nakatingin si Kenneth sa baso ng alak sa harap niya. Ang alaala ni Riza, ang ngiti nito kay Mateo, ang tawa na walang iniwan para sa kanya… lahat ng ito’y paulit-ulit sa isipan niya. “

Hindi niya alam kung dahil sa baby… o dahil lalayo siya sa lalaking minahal niya nang sobra… o dahil sa takot na baka hindi niya kayanin ang mundong naghihintay sa Dubai.“Ready?” tanong ni Nerissa.Hindi pa siya nakakasagot nang biglang—Huminto ang taxi. Muntik pang mapasigaw ang driver.“Ma’am… may humaharang po sa harap.”Napalingon si Riza. At gumuho ang buong mundo niya. Sa gitna ng malakas na ulan… nakatayo ang isang lalaking walang payong, basang-basa mula ulo hanggang paa, pero hindi umaatras. Si Kenneth Sy. Dahan-dahan itong lumapit sa bintana niya, bawat hakbang mabigat, desperado, puno ng sakit. Kumatok ito. Hindi basta katok—kundi yung halatang gigil na gigil pero pilit nagpupumilit maging kalmado.“Riza. Please… open the door,” pakiusap niya.“Manong,” bulong ni Riza, mahina pero matatag. “Don’t open anything.”Napatigilan ang driver.Si Nerissa, nanlaki ang mata. “Best… paano niya nalaman?”Sumagot si Kenneth—kahit hindi siya ang tinatanong.“Lola told me.” Basag ang bo

Hindi siya kilala. Napatakip siya sa bibig habang unti-unting tumulo ang luha.Hindi niya inakala na mas masakit pa pala ang makalimutan… kaysa sa ginawang panloloko nito sa kanya.Lumapit si Madam Cely, marahan, parang ina.Inakbayan siya nito at pinahid ang luha niya gamit ang hinlalaki.“Iha…” bulong ng matanda, mahina pero puno ng lakas, “wag kang bibitaw sa apo ko. Nalilito pa siya. Bigyan mo siya ng panahon para maalala ka niya. Ang nalilimot ng utak ay hindi kailanman nalilimutan ng puso."Umiling si Riza, nanginginig. “Pero Lola… hindi niya ako kilala. Ni hindi niya matanggap na asawa niya ako.”Hinawakan ni Madam Cely ang magkabilang pisngi niya, pinwersa siyang tumingin sa mga mata nito.“Kung mahal mo ang apo ko, uunawain mo siya sa panahong kailangan ka niya. Hindi mo kailangang umalis, hindi mo kailangang bitawan. Andito ka. Andito ka pa rin dapat.”Tumango si Riza, kahit basag ang puso.Kakayanin niya. Para kay Kenneth. Para sa anak nila.---------Tahimik ang buong kwar

Iyong pisil na halos magsugat ang mukha ni kenneth. Napilitang mapangiti si Kenneth hindi sa kilig kundi sa sakit. Nag-uumpisa na naman ang tensyon sa kanilang dalawa. Pasimple lang para hindi mahalata ng kaharap."Excuse us Patricia." Hinila ni Kenneth ang braso ni Riza, halatang inilalayo siya sa babae.“Stay close,” bulong nito sa kanya, halatang protective. " She still watching us."Napangiti si Riza, bahagyang nakaramdam ng kilig. “Okay… close. Gaano ka close Sir?" Nang- aasar niyang tanongNgumisi si Kenneth, nakatitig sa mukha niya. “I’m serious,” sambit nito, parang may halong banta. “Habang kasama kita, wala nang ibang makakalapit.”Sa wakas, nakatakas na siya kay Patricia, at habang lumalayo, bigla niyang itinulak si Riza nang bahagya—hindi masakit, pero halatang may naiilang na makatabi ang babaw, para maipakita ang kanyang cold CEO persona. “Stay away from me,” malamig nitong wika, parang nagbabalik sa dating tono.Napahinto si Riza, napanganga. “Hubby…?” Halatang nagula

Napabuntong-hininga si Riza. Halos gusto na niyang sumigaw, pero pinipigilan niya ang sarili. “Sige, ayusin ko mamaya. Kaya ko ‘to,” bulong niya sa sarili, sabay himas sa tiyan na nagpapalakas sa kanya.Buong araw, tuloy ang trabaho. Pag-aayos ng folders, pag-check ng schedules, pagtugon sa emails, at pag-prepare ng boardroom. Habang tumatagal, ramdam na ramdam niya ang bigat ng katawan—namumuo ang pananakit ng likod, masakit ang leeg, at ang mga mata niya ay nagsisimulang mamaga sa kakapaningas. Wala siyang oras para huminga, kumain, o umupo nang maayos.Inabot na siya ng gabi. Sa wakas, matapos ang walang humpay na pag-aayos ng lahat ng files at schedules, hindi na niya kinaya. Umupo siya sa harap ng desk, inilapag ang ulo sa mga braso, at hinayaan ang sarili na huminga nang malalim. Para bang sa bawat sandali, naglalabas siya ng lahat ng tensyon at inis na nadarama. Ang buong opisina ay tahimik—maliban sa mga maliliit na tunog ng mga computer at air condition. Hindi namalayan ni R