All Chapters of My Hired Boyfriend is a CEO: Chapter 71 - Chapter 80

Malungkot na nakaupo si Riza sa gilid ng kama sa kanyang silid. Hawak niya ang cellphone, paulit-ulit na tinitingnan ang screen kahit alam niyang wala pa ring bagong mensahe. Isang linggo na. Isang buong linggo na mula nang makalabas siya ng ospital, at ni isang text o tawag mula kay Kenneth—wala.Tahimik ang kwarto, pero maingay ang isip niya. "Business trip."Iyon lang ang huling impormasyong alam niya. Iyon lang din ang paulit-ulit niyang inuusal sa sarili, kahit mas masakit ang tanong na pilit niyang iniiwasan. "Talaga bang mas importante iyon kaysa sa akin? Ang kanyang trabaho?"Huminga siya nang malalim, pilit nilulunok ang bigat sa dibdib. Alam niyang hindi dapat siya mag-isip ng masama, pero paano kung ganoon na lang kadali para kay Kenneth na iwan siya? Paano kung nagbago na talaga ang lahat mula nang malaman nitong buntis siya noon? Paano kung—Napapikit siya, pinipigilan ang pagpatak ng luha. Ayaw niyang maging mahina. Ayaw niyang maging babae na palaging naghihintay.Samant

Good morning everyone!” simula ni Kenneth. “Marami ang nagtatanong sa akin tungkol sa personal na buhay ko. Kaya naman ngayon, gusto ko pong i-confirm na hindi na po ako isang bachelor. May asawa na ako…” Huminto siya ng kaunti, tila tinitiyak ang bigat ng salita bago ituloy.Napatingin si Riza sa TV, hindi makapaniwala. Ang kanyang puso ay mabilis na tumitibok. “Wait… ano?” bulong niya sa sarili.“…at ang aking asawa, si Riza Gomez, isang ordinaryong babae at siya ay nagdadalang-tao sa aming anak. Ang magiging tagapagmana ng aking mga ari-arian At bilang karagdagan, inihahanda na rin namin ang aming muling pagpapakasal sa simbahan, at lahat kayo ay iniimbitahan ko upang masaksihan ang espesyal na okasyon na iyon sa aming buhay." pagtatapos ni Kenneth, nakatingin sa camera nang seryoso ngunit may halong pagmamahal.Hindi makapaniwala si Riza, halos mahulog ang baso ng kape sa kamay niya. “Alexa… t-t-tama ba ang napanood ko… sinabi niya lahat?” tanong niya, nanginginig ang tinig.

Napatawa ako sa gitna ng luha at saya.Habang naglalakad kami palabas ng simbahan bilang mag-asawa—muli—hawak ni Kenneth ang kamay ko. Sa araw na iyon, hindi lang kami ikinasal. Nag-umpisa ulit kami. Mas totoo.Mas matatag. At mas masaya—kasama ang lahat ng ingay, tawa, at pagmamahal. Hindi nila alam—habang naglalakad sina Kenneth at Riza palabas ng simbahan, habang umuulan ng palakpakan, bulaklak, at tawanan—may isang pares ng mata ang tahimik na nakatutok sa kanila mula sa kabilang panig ng mundo.--------Sa isang malawak at malamig na sala sa ibang bansa, nakabukas ang telebisyon. Doon, malinaw na ipinapakita ang kasal ng CEO ng KS Luxe Hotel: ang halik sa altar, ang ngiting hindi matatawaran, ang babaeng buntis na ngayo’y opisyal nang asawa. Pinatay ang tunog ng TV—hindi kailangan ng salita para maramdaman ang galit. Mahigpit na humigpit ang hawak ng babae sa baso ng alak.“So… itinuloy mo,” malamig na sambit niya, titig na titig sa screen. Ang ngiti ni Riza ay parang kutsilyong

Kung dati’y naglalakad si Kenneth papasok ng opisina na parang may sariling soundtrack—matikas, suplado, at walang pinapansin—ngayon ay mabagal ang lakad, sabay sa hakbang ng asawa, parang ang buong mundo niya ay nasa tabi niya lamang.“Uy, si Boss… may bag!” bulong ng isang empleyada.“Ang weird pero gwapo pa din,” sagot ng isa pa.Si Leo, na nasa likod lamang nila, ay hindi mapigilan ang ngiti. Kung alam lang ng mga ito kung gaano kalaki ang pinagbago ng dating boss niya. Noon, ang pinakamahabang usapan nila ay tungkol sa meetings. Ngayon tungkol lagi sa asawaa niya.“Leo,” tawag ni Kenneth nang hindi lumilingon.“Yes, Boss?”“May dala ka bang candy? Nangangasim na naman angbasawa ko.”Napakurap si Leo. “Ah… meron po. Laging may stock.”Tumawa si Riza. “Prepared talaga ang assistant mo.”“Tinuruan ko na,” seryosong sagot ni Kenneth. “Part ng job description niya ang needs mo.”Habang naglalakad sila papasok, ramdam ang mga matang nakatutok kay Riza—may paghanga, may pagtataka, at hi

Sa wakas, nakalabas na sa Delivery Room si Riza Gomez Sy, hawak-hawak ang kanyang bagong panganak na sanggol—isang malusog na baby girl.Tahimik si Kenneth Sy, nakatayo sa gilid, hawak ang kamay ng asawa niya. Hindi niya mawari ang dami ng emosyon na bumabalot sa kanya—kagalakan, takot, at… kaba. Oo, kaba, dahil may maliit na nilalang sa loob ng blanket na ngayon ay bahagi na ng buhay niya.Lumapit si Leo, ang loyal assistant ni Kenneth, na halos hindi makapaniwala sa eksenang nakikita niya. “Sir… wow. Parang… parang si boss ay naging normal na tao na,” bungad niya, nakangiti. “Ang hirap palang maging daddy yow!”Napalingon si Kenneth sa kanya. “Normal na tao? Hindi ba ako normal? Leo… hindi pa ako ready,” sagot niya, bahagyang nanginginig ang boses.“Ready ka o hindi, sir, kailangan mong kargahin ‘yan,” biro ni Leo, tinuturo ang maliit na sanggol. “At hindi lang basta kargahin—huwag mong ibagsak, ha. Sa’yo nakasalalay ang buhay ng anak niyo. Subukan mo boss dali!”Tumango si Kenneth