All Chapters of เมียลับบำเรอแค้น: Chapter 71 - Chapter 80

Chapter 71พวงชมพูพยายามดิ้นรน เท้าถีบไปยังร่างหนาแต่ก็หาได้โดนร่างกายเขา เนื่องจากขาทั้งสองข้างถูกมือใหญ่จับไว้มั่น ก่อนแยกมันออกกว้าง ดอกไม้งามแย้มบานล่อสายตาภมรใจเคียดแค้น เขาทำในเรื่องที่สร้างความเจ็บปวดทางร่างกายพวงชมพูอย่างแสนสาหัส ด้วยสภาวะทางร่างกายและอารมณ์ที่ยังไม่มีความพร้อม เป็นความทรมานอย่างเหลือแสน ปราณปวิชสอดกายแกร่งที่ชุ่มไปด้วยเจลหล่อลื่นเข้าไปในรังผึ้งไร้น้ำหวาน แม้ว่าจะมีตัวช่วยที่ดี ทว่าพวงชมพูก็มิอาจหนีความเจ็บปวดพ้น ร่องรักเธอร้อนฉ่าจากแรงกำลังมหาศาลที่อัดเข้าใส่แต่ละครั้ง จุกแน่นช่วงท้องหนักมาก ไม่เพียงแค่ส่วนกลางร่างกายที่ถูกลงทัณฑ์ ทรวงอกสาวก็ชอกช้ำไม่ต่างกัน เขาขบเม้มไปทั่วดอกบัวทั้งสองดอก แรงดูดทำให้พวงชมพูเกิดความปวดร้าวมาก เจ็บซ้ำซ้อนทั้งส่วนกลางตัวและส่วนบน ยังไม่หมดเพียงเท่านั้น มือใหญ่ของเขานวดเคล้นเต้าอวบแรงมาก ลงน้ำหนักมือคล้ายขยำแล้วดึงแรงๆ แรงมากเหลือเกิน จนเธอกลัวว่ามันจะหลุดออกจากผิวเนื้ออย่างไหนอย่างนั้น “อือ...อือ” พวงชมพูยังคงส่งเสียงร้องในลำคอ น้ำตาเธอรินไหลออกมาตามความรู้สึกที่ได้รับ น้ำตาและเสียงที่เอ่ยออกมาไม่ได้ ไม่ได้ทำให้ปราณปวิชเกิด

Chapter 73“เจ็ดปีที่ผ่านมา มีใครมีความสุขแบบเต็มอิ่มบ้าง ลุงเชื่อว่าไม่มี ที่เห็นกับตาทุกวันคือปราบ ปราบไม่มีความสุขเลยนับตั้งแต่ชมจากไป ปราบบอกความจริงกับตาลเรื่องของชม แล้วยังบอกด้วยว่า หัวใจของเขามีแต่ชมคนเดียว ตาลเป็นคนเข้าใจอะไรง่ายนะ เมื่อรู้ว่าปราบไม่รักก็ไม่ได้ตื้อหรือโวยวาย ทั้งคู่จึงจบกันด้วยดี หลังจากนั้นหนึ่งปีตาลก็แต่งงานกับนักธุรกิจชาวเยอรมัน ปราบยังไปงานแต่งงานตาลเลย พอกลับมาจากงานแต่งก็เอาแต่ดื่มเหล้าอยู่สามวัน ดื่มไปก็ร้องไห้ไปเพราะคิดถึงชม ปราบอยากมีงานแต่งงานบ้าง อยากแต่งชุดเจ้าบ่าวโดยที่เจ้าสาวคือชม เมื่อรู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้ เหล้าจึงเป็นที่พึ่งทางใจอย่างเดียว มาห่างดื่มก็ตอนแม่ไปขอร้องนี่แหละ” ปริญญาเล่าอีกเรื่องให้พวงชมพูฟัง “ปราบเคยคิดออกตามหาชมนะ แต่ลุงคิดว่าคงไม่มีประโยชน์อะไร เพราะวันนั้นอรกับชมก็ประกาศตัดขาด แล้วยังเรื่องที่ปราบทำกับชมอีก บางทีเวลาเจ็ดปีอาจเป็นบทลงโทษปราบไปในที ทำให้ปราบรู้ซึ้งถึงคำว่าเจ็บปวดทางใจที่หนักหนาสาหัสกว่าที่ชมเจอ ตอนนี้ลุงคิดว่า มันสมควรกับเวลาแล้วนะ ที่พวกเราจะมีความสุขกันเสียที ชมคิดเหมือนลุงไหมลูก” พวงชมพูน้ำตาไหล เธอน้ำมือ

Chapter 75“วันนี้ชมทำแกงเผ็ดเป็ดย่างให้พี่ปราบกินด้วยนะคะ” พวงชมพูวางถาดที่ใส่อาหารจานโปรดของเขาลงบนโต๊ะลาก จากนั้นก็มาปรับเตียงนอนให้เขาอยู่ในท่านั่งเพื่อสะดวกในการกินข้าว “ค่อยๆ อ้าปากนะคะ”พวงชมพูบอกสามีที่อ้าปากรับอาหารรสชาติอร่อย ค่อยๆ เคี้ยวและกลืนลงคอ พวงชมพูหยิบแก้วน้ำให้สามีจิบเพื่อให้น้ำทำให้คล่องคอ“พี่ปราบอยากกินของหวานเป็นอะไรคะ วันนี้มีสัปปะรดลอยแก้ว หรือว่าจะเอาผลไม้คะ มีแอปเปิ้ล ส้ม แก้วมังกรค่ะ” เธอพูดไปป้อนข้าวเขาไป “วันมะรืนกล้าต้องขึ้นทำการแสดงที่โรงแรมค่ะ เป็นงานการกุศลที่คุณแม่เป็นโต้โผใหญ่ ชมเตรียมชุดหล่อๆ ไว้ให้พี่ปราบแล้ว เราจะได้ไปดูลูกเต้นด้วยกันค่ะ”ปราณปวิชพยักหน้ารับรู้ มองภรรยาที่ปรนนิบัติตนอย่างดีทั้งน้ำตา การที่เขาตกอยู่ในสภาพนี้ ทำให้คิดอะไรได้หลายอย่าง อย่างหนึ่งที่แน่ชัดคือ สถาบันครอบครัวของเขาแข็งแรงมาก มีความรักและความเอาใจใส่ต่อกัน ไม่มีใครทอดทิ้งเขาสักคน ทุกคนล้วนแล้วแต่เป็นห่วง ไม่มีใครพูดถึงเรื่องอดีตให้ตนเจ็บช้ำ มีแต่ให้กำลังใจให้เกิดความฮึกเหิมฮึดสู้กับอาการป่วย“ขะ...ขอ...โทด” การพูดของปราณปวิชเป็นอีกเรื่องที่ดีขึ้นตามลำดับ แต่เป็นการพูดค

Chapter 77 “เรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นหลังจากวันที่เพชรทำการแสดง กล้ามเนื้อขาและแขนของปราบดีขึ้น ปราบมารู้ในวันที่หัดเดินกับตั้ม วันนั้นชมไม่อยู่ออกไปเอายาให้แม่ ปราบเดินได้หลายก้าว ปราบเลยมีความตั้งใจว่า จะไม่บอกเรื่องนี้ให้ชมรู้เพื่อจะได้มอบเป็นของขวัญวันเกิดให้ชม ปราบหัดเดินกับตั้มบ่อยขึ้นตอนที่ชมไม่อยู่บ้าน ไปรับเพชรบ้าง ไปทำธุระอื่นๆ บ้าง แต่เวลาชมอยู่ปราบก็จะทำเหมือนยังเดินไม่ได้ ส่วนเรื่องพูดก็ดีขึ้นพร้อมกับแขนขา หัดขยับปาก นวดปากและหัดพูด จนมาถึงวันนี้อาการปราบดีขึ้นมาก คุณหมอบอกว่าเกินเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ อีกสักหน่อยก็คงหายเป็นปกติ เป็นไงลูก ของขวัญวันเกิดชิ้นนี้คงถูกใจชมนะ” พวงชมพูยืนฟังเรื่องเซอร์ไพร์สด้วยรอยยิ้ม เธอไม่โกรธที่ปราณปวิชปิดบังเรื่องนี้กับตน รวมถึงทุกคนในที่นี้ด้วย พวงชมพูดีใจด้วยซ้ำไปที่สามีหายจนเกือบเป็นปกติ “เป็นของขวัญที่ดีที่สุดในโลกค่ะแม่” พวงชมพูตอบทั้งน้ำตา โผกอดร่างสามี “ชมดีใจที่สุดค่ะพี่ปราบ” ปราณปวิชยกลำแขนกอดร่างเมียรัก อยากกอดแบบนี้นานแล้ว หลายครั้งที่เขาอยากกอด อยากหอม อยากทำอะไรหลายๆ อย่าง ทว่าก็เก็บความอยากนั

Chapter 79“ค่ะพี่ทัช...เราจะแต่งงานกันค่ะ” อินทัชยิ้มกว้างสวมแหวนเข้ากับนิ้วนางข้างซ้ายของรวิกาญน์ที่ยิ้มรับทั้งน้ำตา...น้ำตาแห่งความดีใจ ส่วนอีกสามคนก็พากันดีใจ ที่การจัดโปรโมชั่นในครั้งนี้สำเร็จเสียที หลังจากลุ้นมาเป็นเดือนว่า เมื่อไหร่รวิกาญน์จะตอบตกลงแต่งงานกับอินทัชเสียที ในที่สุดความหวังและความฝันของทุกคนก็เป็นจริงก่อนหน้านี้สองวัน กรองทองถามลูกชายถึงความคืบหน้าเรื่องแต่งงาน คำตอบที่ได้รับเรียกความหงุดหงิดให้นางไม่น้อย“แต้วยังไม่ยอมแต่งงานกับผมเลยครับคุณแม่” เสียงตอบช่างเศร้า ไม่ใช่ว่าอินทัชไม่ขอรวิกาญน์ เขาทำแล้วหลายครั้ง ทว่าทำตอบที่ได้คือ ยังไม่ถึงเวลา, ขอเวลาอีกหน่อย อินทัชไม่อยากรุกหรือเซ้าซี้มาก เพราะเกรงว่ารวิกาญน์จะไม่พอใจ “ทำไมแต้วถึงไม่ยอม แกไปทำอะไรให้แต้วไม่พอใจหรือเปล่า” “แต้วคิดตลอดว่า เธอไม่คู่ควรกับผม ไม่ว่าจะด้วยเรื่องฐานะ เรื่องสังคม แต้วกลัวว่าคนอื่นจะพูดดูถูกตัวเองว่า แต่งงานกับผมเพราะเงิน เพื่อความสะดวกสบายของตัวเอง แต้วก็เลยบ่ายเบี่ยงเรื่องนี้ครับ” “แม่เข้าใจแต้วนะ เพราะสังคมที่เราอยู่มันก็เป็นอย่างนั้นจริง แล้วเราก็ห้ามความคิดของคนอื่นไม่ได้ ฉะนั้นเ