บททั้งหมดของ Own me harder Mr. CEO: บทที่ 1 - บทที่ 10

Agua’s POV“Agwanta!” Heto na naman si Lola. Ginagawa na niyang alarm ang pangalan ko. “Bumangon ka na dyan at kay pangit na malate sa unang araw ng trabaho mo!” Muli ay malakas na sigaw ni Lola. Inaantok na kinapa at hinanap ang cellphone ko upang tingnan ang oras. Pinilit kong binuka ang mga mata. Mapapamura na lamang ako ng makitang mag-aalas singko pa lang ng umaga, eh, alas otso pa naman ang pasok ko. Pambihira talaga itong si Lola! Kay aga pa, ‘di ko naman dala susi ng kumpanya. Akala siguro nito ako tagabukas ng building.“Agwanta! Bumangon ka na dyan!” Muli ay sigaw ni Lola. “Opo! Heto na po!” Tamad na bumangon ako. Nakapikit ang mga mata kong tumayo at inabot ang tuwalyang nakasabit sa isang pako sa gilid ng pinto ng kwarto ko. Lumabas ako at tinungo ang banyo. Hinubad ko ang salawal ko at umupo sa inidoro para magbawas ng sama ng loob. Inugalian ko nang magbawas sa bahay bago umalis. Mahirap na at baka madatnan ako ng sama ng loob sa opisina, kakahiya. Pinikit ko ang mg

Agua’s POVNang dumating ang alas dose ay nilabas ko na ang mga baunan ko. Isa para sa kanin a isa para sa ulam. Natakam ako agad ng maamoy ko ang lutong adobo ni Lola. Pangalawa ito sa paborito ko sa luto ni Lola ngunit ang pinakapaborito ko talaga ay ang pinaupong manok ni Lola, sobrang sarap, yung tipong makakalimutan mo ang pangalan mo. Naamoy ko na ‘tong adobo kaninang umaga ngunit itlog at ham ang inulam namin. Akala ko’y luto ng kapitbahay iyong naamoy ko. Kay laki ng ngiti ko a sabik na ‘kong kumain.Nag-sign of the cross ako bago nagsimulang kumain. Gamit ang kutsara ko ay nilagyan ko ng sabaw ng adobo ang kanin ko. Tapos naghiwa ako ng kaunti mula sa karne at tinusok iyon ng tinidor. Sinubo ko ang kanin, kasunod ang karneng baboy na nakatusok sa tinidor.Muli’y napapikit ako upang namnamin ang sarap ng luto ng Lola ngunit agad ring naibuka ang mga mata ng biglang bumukas ang pinto ng opisina ni Sir at niluwa siya nito. Mabilis kong nilunok ang laman ng bibig ko.“Agua, I’ll

Agua’s POV“Yes, Sir! Coming!” Agad rin siyang nawala sa linya.Mabilis na tumayo ako at kinuha ang dala kong baon para pananghalian namin ni Sir.“Ms. Suarez, unahin mo na lang muna ‘tong sa ‘kin–”“Sa akin rin, Ms. Suarez–”“Ito nalang sa ‘kin. Kailangan talaga ‘to ng head ko, please–”“Pwede balik na lang kayo after lunch. Gutom na kasi alaga ko. Of course unahin muna natin ‘yung nagpapasweldo, okay? At isa pa, sa tingin ko may gana pa mag sign ni Sir kung guto?”“Oo nga, tama naman. Balik na lang tayo after lunch.” Sang-ayon ng isa.“Oo nga.”“Sige-sige. Balik na lang ako.”“Sige. Bye!” Pagkasabi’y nagmamadaling tinungo ko ang pinto ng opisina ni Sir. May narinig akong bulungan ngunit ‘di ko na narinig at maintindihan lalo ang utak ‘koy na kay Sir na.Pagkapasok ko’y nagtagpo ang mga mata naming dalawa. Nakaupo ito sa kanyang office chair, nakasandal ang likod sa sandalan nito at may video call. Agad siyang nag-alis ng tingin sa ‘kin at muling binalik ang mata sa screen ng kanyang

Agua’s POVD*mn, ba’t iba ang dating sa ‘kin ng sinabi n’ya? Kinikilig ako, sh*t!“Bigyan n’yo po ‘ko ng sapat na rason kung bakit gusto n’yo kong bumalik sa MHS, sir?”Saad ko na ‘di inaalis ang mga tingin sa mga mata n’ya upang makita ko kung nagsasabi siya ng totoo kasi ang mga mata hindi nagsisinungaling. Nanatili rin ang mga titig n’ya sa ‘kin.“I need someone as smart as you, as hardworking as you, as dedicated as you. Will that be enough reason for you to come back?” Diretso n’yang sagot.Pinipigilan ko ang sariling mangiti. Aminin ko napasaya n’ya ko sa maikli ngunit alam kung sincerong sagot n’ya. Sino bang empleyado ang hindi matutuwa sa sinabi n’ya at galing pa mismo sa pinakamataas na posisyon ng kumpanya. Ang sarap lang sa pakiramdam na sa maikling panahon na pagtatrasbaho ko sa kanya’y nakitaan n’ya agad ako ng mga magagandang katangian bilang isang mabuting empleyado.“Totoo ba? Baka naman mamimiss mo lang luto ni Lola–”Napakamot ito sa kanyang panga. Mukhang wala sa m

Agua’s POV“B-bitiwan mo ‘ko!” Nagsimulang bumundol ang kaba sa puso ko lalo na nang makita ang galit sa mga mata n’ya.“No, let’s do it!” Pagkasabi’y hinila n’ya ko upang sumunod sa kanya. Kusang napapagilid ang mga tao sa dance floor. Tinignan lamang nila kami, walang nais na tumulong.“Away magjowa, yan,” narinig ko sa isa sa mga naroon.“Never mess with someone with a broken heart,” dinig kong saad sa isa sa mga kasama ni Sir Ian. Broken hearted? Si Sir? Mabo-broken ba ganito ka gwapo? Saad kosa isipan.“Ian, baka masaktan mo,” tawag ng isa sa kanila sa kanya. Nakita kong tinignan n’ya yung lalaki, hindi ko alam kung anong ibig sabihin ng titig n’ya ngunit alam kong nagkakaintindihan silang dalawa.Nilingon ko ang mga kasama n’ya. Familyar sa ‘kin ang ilan sa kanila.“Sir, awatin n’yo naman ‘tong kaibigan n’yo.”“No worries, harmless yan,” saad ni Uriel.“Anong harmless! Halimaw ‘to pag galit!”“Halimaw?” Muli’y nabaling ang atensyon ko sa kanya ng muli n’ya kong hinila kasabay ng