Todos os capítulos de Own me harder Mr. CEO: Capítulo 11 - Capítulo 20

Agua’s POVKinabahan ako sa sinabi n’ya. Natigil ako bigla.Paano na lang kung tutuhanin n’ya ang sinasabi n’yang byahe sa langit dito sa lupa? V*rgin pa naman ako! No way! Over my dead body! Makakamat*yan man, ilalaban ko kiffy ko! Talaga, Agua? Napapikit ako sa pagtutol sa ng sarili kung utak.“Ibaba mo nga kasi ako!”“Hindi! Until I’m done with you!” Mas lalong lumakas ang paghampas ng puso ko. “You asked for it, right!”“Anong you asked for it? Mura ‘yun, t*nginang ‘to—” nahinto ako ng mapagtanto ang sinabi.“Did you just curse your boss again?” Galit n’yang saad. Napapikit ako. Kasi naman, nakakainis! “You really want it, do you?”“Excuse me, hindi– Ay!” Sigaw ko ng mas binilisan nito ang takbo ng kanyang sasakyan. Napakapit ako ng mahigpit sa kinauupuan ko. Napapikit ako at pigil ang hininga nang mag-overtake s’ya sa isang teen wheelers truck, yung utak ko tila inaasahan na ang manayayari, ang mababangga kami ng truck. Nag-flash sa isipan ko si Lola, pumapalahaw ng iyak, nasasak

Agua’s POVNaitikom ko ang mga bibig. Hindi dahil sa ayaw kong halikan n’ya muli ngunit sadyang nakakatameme ang mga halik n’ya, potek!Inis na binaling ko muli ang tingin sa harapan. Nang makita muli ang sarili sa salamin ay naalala kong kailangan ko nga pala ayusin ang sarili ngunit natuon ang pansin ko sa labi ko, namumula ito at bahagyang kumalat ang nilagay kong lipstick.“Fix yourself.”Napalingon ako sa kamay n’ya ng iabot nito ang box ng tissue. Napilitan akong kumuha at tinanggal ang nagkalat na lipstick sa labi ko.Tahimik na inayos ko ang buhok at pinalis ang luhang naiwan sa pisngi ko. Ramdam ko ang panaka-nakang tingin n’ya sa ‘kin ngunit ‘di ko na lamang pinansin. Pinigilan ko rin ang sariling magsalita pero hindi dahil sa banta n’ya, ayoko lang isipan n’ya na nagustuhan ko ang halik kahit totoo.Tapos naalala ko si Lola kaya binilisan ko ang kilos dahil baka nag-aalala na iyon sa ‘kin. Hating gabi na at hindi pa ako umuuwi, ‘di pa n’ya ako matawagan. Tiyak akong hindi p

Agua’s POV“Don’t worry, I won’t like you back.” Walang gatol n’yang saad habang nakatitig sa mga mata ko.Tila may dumaang anghel, natahimik kaming pareho. Natigil ako at ‘di inalis ang mga tingin sa mga mata n’ya.‘Di ko alam kung paano reresbak. Hindi naman masakit, kumirot lang ng konti, potek! Nakakainsulto rin ang pagkakasabi n’ya.Pero teka nga lang!Ba’t pa ba ako magugulat sa sinabi n’ya halata namang ‘di n’ya ako magugustuhan. Sa agwat ng buhay pa lang naming dalawa, sobrang layo na. Boss ko s’ya sekreatarya lamang n’ya ako. Tanga na lang ang maniniwala sa mala fairytale na kwento ng pag-iibigan sa henerasyon ngayon. ‘Oo na! Ako na ‘yung tanga! Dahil maliban sa napaniwala ako sa fairytale na ‘yun, humanga pa ‘ko sa katulad n’yang gago. Nakakainsulto pa ng pagkakasabi n’yang I won’t like you back, na para bang ang pangit-pangit ko.“Buti at aminado kang gago ka,” ‘di ko na napigilan ang sariling sumagot habang tinitignan rin s’ya sa mata. Nasaktan na nga ako, tapos mananahim

Agua’s POVHabang hawak niya ang kamay ko’y unti-unting nagiging panatag ang puso ko. Nagawa nitong mabawasan ang kabang nararamdaman ko. Buong akala ko’y habang buhay na kami sa himpapawid, iyon na yata ang pinakamatagal na isang oras sa tanang buhay ko, hanggang sa maramdaman ko ang unti-unting pagbaba ng sinasakyan namin. Sayang nga lang at ‘di ako hinimatay– landi, Agua!Natatawa na lamang ako sa sarili na lahit naiinis ako sa kasungitan n’ya nangingibabaw pa rin ‘yung kilig. Isang oras lang ay narating na namin ang resort ng mga Loriego. Lumapag ang private plane sa malawak na lupaing sakop ng resort.Ganunpama’y nanatili ang mahigpit kong hawak sa kamay n’ya.“Still scared?” Maya-maya’y untag n’ya sa ‘kin. “Goods na,” mahinang tugon ko.“Bitaw na,” hindi ko agad nakuha ang sinabi n’ya napatingala pa ‘ko sa kanya, nagtatanong ang mga mata. Seryoso n’ya kong tinignan saka n’ya ginalaw ang mata at tinuro ang magkahawak naming kamay.Saka ko lang nakuha ang nais niyang

Agua’s POVEwan ngunit ng marinig ko ang sinabi niya’y agad na bumalik ang mga mata ko sa T-rex n’ya. Ganun na lamang ang panlalaki ng mga mata ko ng literal na gumising nga ‘yung sinsabi n’yang nahimbing!Sagad na kaya ‘yun? Ako kasi ang natatakot para sa sarili ko dahil mukhang mawawasak na ‘yung boxer shorts n’ya sa laki ng T-rex! Hindi pa ‘ko ready makakita niyon. Sa laki nito mukhang mangangain ng tao!“Agua! What the f*ck are you staring at! Seriously!” Inis na n’yang kuha sa atensyon ko. Nagitla ako sa lakas ng boses n’ya. Agad na inalis ko ang tingin. Nang tingnan ko s’ya ay namumula na ang mukha n’ya, sa inis kaya?“Ay! My Gad!” ‘Yung boses ko halatang pilit ang gulat at parang tangang mabilis kong tinakpan ang mga mata ng mga palad ko kahit na natitigan ko na ‘yong T-rex n’ya kanina pa. Alam ko late reaction na ‘ko pero potek ang awkward lang sa pakiramdam kasi nakita n’ya kong nakatulala habang titig na titig sa Ti–Ti–T-rex–nyawa!“Shorry, Sher– Sorry, Sir!” Sh*t! Bibig ko