All Chapters of Under My Father In-Law's Touch: Chapter 131 - Chapter 140

12 years later...Maveline's POV Maaga akong nagising to prepare dahil papasok pa ako ng school. Nang matapos akong mag ayos ay bumaba na ako at naabutan ko si Mommy na naglulut, habang si Daddy naman ay nagtitimpla ng kape.Sobrang standard talaga ng pagsasama nina Daddy at Mommy, hindi man lang sila mapaghiwalay sa kahit anong gawain, pag nasa kusina si Mommy nandun rin si Daddy, pag nasa sala nandon rin si Daddy and pag sa garden,of course nandoon pa rin si Daddy.Nung una, nagtataka ako kung bakit mas parang ambilis tumanda ni Dad, hanggang sa i-explain nga ni Mommy ang tungkol sa age gap nila, and when their love story started. Sa una napatanong ako if hindi ba malaking kasalanan ang ginawa nila, hanggang sa ikwento nga nila ang buong detalye sakin. And seeing them everyday na happy and contented, sobrang masaya na ako at sobrang swerte ko na sila ang parents ko."Hello Mom, Dad" bati ko sakanila."Oh, ang aga mo yata ngayon?" tanong ni Mommy sakin"Need po mommy e, may early sub

Kineep ko ang promise ko kay Prof Sungit na makikinig lang ako sa lesson niya kahit pa ramdam ko ang hapdi ng tiyan ko. Sa totoo lang ay hindi talaga sapat ang sandwich na kinain ko kanina, kaya humahapdi ang tiyan ko ngayon at tinitiis ko lang. "Bes, ang putla mo... tsaka... tsaka ba't butil butil yang pawis mo?" tanong sakin ni Trixie at ng tignan ko siya ay bakas ang pag aalala sa mukha niya. "O-okay lang ako bes." nanghihina kong sagot sakaniya. "Sure kang okay ka lang? gusto mo ba sabihin ko kay Prof na di ka okay?" tanong nito agad ko namang hinawakan ang kamay niya at umiling senyales na wag niyang sasabihin. "M-mag cr na lang siguro muna ako..." saad ko kay Trixie at akma na sanang tatayo ng bigla nalang akong matumba "Bes!!" sigaw nito na ikinaalarma ng lahat, dinig ko ang pag ugong ng mga upuan na halatang nagsitayuan ang mga classmate ko, hanggng sa maramdaman ko na lang ang pagangat ko, na tila ay buhat buhat ako, at ng tignan ko kung sino ito ay mukha ni Prof a

Nang makarating ako ng Diamond ay agad akong sinalubong ni Trixie sa labas, kasama niya sina Bianca, Patricia at si Yvone. "Oh, akala namin di ka na makakarting e" agad na sabi ni Yvone sakin habang nakacrossarm"Buti nga at kahit papano e nakakasama na satin 'tong si Mav e, pero always remember, wag masyado sa alak at baka mapano ang baby girl natin" natatawa namangg sabi ni Bianca kaya inirapan ko ito."Lambing ba yan o insulto?" taas kilay kong tanong"Gaga malamang lambing! kurutin ko singit mo e! kami magwawal wal and hahanap ng mga pogi. Ikaw, pede maghanap ng chupapi pero di pwede magwalwal, got it?" sabad naman ni Patricia"Oo na! so? let's g?" masaya kong sabi sakanila at sabay sabay kaming nagtilian papasok ng Diamond Bar. HIndi lang basta bar ang Diamond, mga high class ang mga nandito, wala ring mga prosty dahil gimikan lang talaga to, di tulad sa mga ordinaryong bar na talagang for aliw sa mga nakaundressed lady sa stage, well sa iba wala naman gano'n pero ganon kasi an

Prof. Franlester RichmondI was stunned when she gave me a smile like that bago siya tuluyang pumasok ulit papasok sa loob ng bar. I know it was a fake smile, pero diko maiwasang mapangiti habang paulit ulit lang sa isip ko ang ngiting yon... Hindi 'yon ang unang beses na makita ko ang ngiti niya. Naalala ko nung gabi dito ako sa bar na 'to naglabas ng sama ng loob after kong malaman kung saang university ako maaassign.Inis na inis ako dahil ayokong magturo sa ibang university, gusto kong magturo kung saan ako nanggaling, kaya ng malaman kong maaassign ako sa isang university ay talagang nabadtrip ako. Pero ng gabing 'yon habang umiinom ako, i saw her beautiful smile habang nakikipagkwentuhan siya sa mga kaibigan niya, medyo nacute-an pa nga ako sa pink ribbon sa ulo niya.Hindi ako umalis ng Diamond no'n hanggat hindi sila nagkayayaan umuwi, and after that night kinabukasan ay bumalik ako sa bar. I asked the bartender if he knew the girl is, pero ang sabi niya lang ay di na niya maa

Kinabukasan ay kabado akong dumating ng school, hindi ko alam kung anong dapat kong ikakaba... pakiramdam ko kasi guilty talaga ako sa sinabi ni trixie about sa kiss. Dapat kasi kung hindi naman siya sure na nakita niya ba talagang nag kiss kami ay dapat hindi na niya sinabi, ayaw tuloy maalis sa isip ko ang tungkol doon."Oh, okay na ba ang pakiramdam mo?" Napahinto ako ng makasalubong ko si Professor Richmond at tanungin ako agad nito. Pakiramdam ko maiihi ako ngayon sa sobrang bilis ng tibok ng puso ko."Ah... ehh.. o-opo prof." utal kong sagot kaya bahagya itong natawa."Nahihiya ka pa rin ba sakin? wag mo ng isipin yun, isipin mo na lang na hindi tayo nagkita that night. Wala rin naman akong balak mag sabi sa mga parents nyo... but in one condition, wag na wag na kayong uulit sa gano'n especially you..." saad pa niya at pumasok na sa classroom.Pumasok na rin ako at tahimik na naglakad papunta sa pwesto ko kung san nakaupo na rin si Trixie."Ba't sabay kayo ni prof?" tanong nit