All Chapters of Under My Father In-Law's Touch: Chapter 191 - Chapter 200

Nag umpisa ng ipaliwanag ng mga nauna ang mga gawa nila, kung paano ginawa, kung may inspiration ba while doing it. Pero hindi tugma ang speech nila sa design na nirerepresent nila. Even the materials that needed to their work hindi nila mailahad ng maaypos. Hanggang sa tinawag ko na si Jovelyn to explain about her work… “As you can see, this bag is a structured top-handle shoulder bag with a sleek trapezoidal shape. Its body features full-grain deep forest green leather that gradually transitions to warm honey brown at the base, with subtle embossed patterns of climbing vines and tree branches that grow more defined upward. Brushed gold hardwar, shaped like budding leaves, adorns the lock, handle rings, and adjustable shoulder strap. The front flap has a smooth finish with a small gold leaf-shaped clasp, while the interior satin lining in cream bears the embossed phrase "From Roots to Wings". This is the design I came up with because I drew inspiration from the events in my life, an

“Okay ka lang ba?” tanong ni Franlester sakin at hinaplos ang ulo ko ng makasakay kami sa kotse niya“Ayos lang ako… thank you sa pagtatanggol mo sakin at kay mommy.” saad ko “Hindi naman ako papayag na isnsultuhin kayo ng ibang tao no! Makakatikim talaga sila ng masakit na salita” tawa pa nito“Parang nakita ko nga si Prof Richmond ulit e hahaha” biro ko pa kaya naman natawa na rin ito. “Edi na inlove ka na naman sakin ulit?” saad nito kaya napangiwi ako. “Haha, so san tayo?” tanong pa niya.“Hmm… sa mall tayo” sagot ko at agad naman niyang pinaandar ang kotsePagdating namin sa mall ay nagtingin ako ng mga damit pang matandang lalaki at babae, kumuha rin ako ng mga pang formal office attire at kumuha rin ako ng dalawnag klase ng sapatos. “Andami niyan? Kanila mommy Eve ba yan?” tanong ni Franlester“Nope, alam mo naman yun sila mommy ayaw ng binibilhan ng mga ganito. Gusto ko lang ibigay to sa alam kong deserve matulungan” ngiti kong sagot kaya ngumiti na rin si Franlester sakin

Two Years Later…Dalawang taon mula nang tuluyan kong piliin ang buhay na mayroon ako ngayon. Isang simple at tahimik kasama ang anak namin ni Franlester na si Franiel. Ngayon ay ipinagdiriwang namin ang 3rd birthday ni Franiel. Simple lang ang party. Ayoko ng engrande, dahil mas gusto ko ang ganitong klaseng selebrasyon lang, yung puno ng tawanan at pagmamahalan ng pamilya.May mga makukulay na lobo na nakatali sa mga upuan. May mahabang mesa na puno ng pagkain—spaghetti, fried chicken, cupcakes, at isang malaking birthday cake na may design na maliit na rocket ship dahil iyon ang paborito ngayon ni Franiel.“Mommy! Mommy!”Napalingon ako sa sigaw ng anak ko habang tumatakbo papunta sakin.Hawak niya ang maliit na laruan niyang eroplano habang nakangiti ng napakalaki.“Look! Airplane!”Agad ko siyang binuhat at hinalikan sa pisngi.“Wow, ang galing naman ng pilot ni Mommy,” natatawa kong sabi.“Daddy say I can fly!”Hindi pa ako nakakasagot nang may dalawang kamay na yumakap sa amin

Mabilis na lumipas ang mga araw at ngayon, hindi pa rin kami makapaniwalang magkakaibigan na kasal na talaga si Maveline. “Finalyy!!!” tili namin at niyakap si Maveline ng lumapit siya sa table namin.“Matitikman mo na ang matamis na tarugo ng iyong jusawa!” saad ko na ikinatawa naming lahat.“Siraulo ka baka may makarinig sayo, nakakahiya!” sabi naman ni Mav sakin, kaya inirapan ko ito“Anong nakakahiya ka jan? Malamang lahat yan alam na magchuchurbahan kayo ni Franlester dahil honeymoon nyo, ano mag titigan lang kayo magdamag?” walang preno kong sabi na ikinatawa pa nila, habang si patricia naman halos lumabas na ang ngala ngala kakatawa“Ay ang gaga tuwang tuwa! Sa kasal mo gusto ko ako naman ang makasalo ng bouquet! Baklang to! Muntik pa ako masubsub sa kanto ng lamesa” irap ko rito at tinawanan pa rin ako. Kanina kasi, si Pat ang nakakuha ng bouquet, tinaas pa niya ang bouquet at pinakita kay Micheal na napathumbs up naman kaya tilian ang lahat.“Ano ba, malay mo mauna ka pa ik

Nagising ako ng maramdaman kong wala na akong katabi, agad akong napabalikwas ng tayo at inilibot ang mata ko sa paligid. Sobrang tahimik at wala akong makita na kahit anong bakas ni Nicolai. Did he left after what we did?Tumayo ako mula sa pagkakahiga, mukhang siya na rin ang nag bihis sakin na never nagawa ng mga lalaking dumaan sakin. Lumabas ako ng kuwarto at inilibot ang buong suite wala talaga kahit anong bakas niya kaya pabagsak akong napaupo sa couch at iniisip na wala na talagang lalaki ang magseseryoso sakin.Kesa magmukmok ay nag pasya na lang ako na mag hilamos para makapag ayos ako at makaalis na dito.Pero takma palang sana akong tatayo ng bigla namang bumukas ang pinto at iniluwa no’n si Nicolai na may dalang shopping bags“You woke up already? Wait i’ll call for the breakfast” aniya at ibinaba ang mga dal dala niya sa center table at nagpunta sa telepono para tumawag sa baba para sa breakfast namin. Pinagmasdan ko lang bawat kilos niya at sa bawat kilos niya ay para