All Chapters of Under My Father In-Law's Touch: Chapter 261 - Chapter 270

Bawat segundo na lumilipas, pakiramdam ko ay ninanakawan ako ng hininga. Ang secret room na dati ay nanatili lang na lihim ang ngayon ay nagsisilbing taguan namin ngayon.Napatingin ako sa mga kamay ko, balot na ito ng mainit at malapot na dugo ni Zaitan. Kahit nanginginig ang mga kamay ko dahil sa takot ay tinatagan ko pa rin ang loob ko. Pilit kong tinatatagan ang loob ko para saamin, para kay Kairo, para sa anak ko, at para kay Zaitan. "Ate... yung pader..." bulong ni Kairo. Napatingi ako sa pader na tinutukoy niya, mukhang nalaman na ng mga kalaban na may secret room at sinusubkan nilang hanapin ang pintuan. "T-ten years ago… that girl… that girl is—” “I know! Wag ka na munang magsalita please! Lalo kalang mauubusan ng lakas… kapag nakaligtas tayo dito… tutulungan kitang mahanap yung babaeng yon… please lang! Kung gusto mo pa siyang makita manahimik ka na muna!” hagulgol ko. Bawat salitang lumalabas sa bibig niya ay parang sampal sa akin. Masakit. Sobrang sakit isipin na haban

Huminto ang armored van sa harap ng private hospital ni Zaitan na tulad noong una ko itong makita ay mukhang ordinaryong clinic lang sa labas, "Clear the hallway! Critical patient coming through!" sigaw ng head doctor na sumalubong sa amin. Si Doc Sy.Mabilis nilang itinakbo ang stretcher ni Zaitan patungo sa Operating Room. Habang mabilis silang naglalakad, hindi ko binitawan ang kamay ni Zaitan hanggang sa huling sandali bago sumara ang malaking double doors ng OR."Zaitan..." bulong ko, naiwang nakatitig sa pulang ilaw na nagsasabing In Operation."Ate, upo muna tayo," yaya ni Kairo. Inakay niya ako papunta sa mga steel chairs sa waiting area.Umupo ako, pero nanatiling tuwid ang likod ko. Hindi ko magawang sumandal. Pakiramdam ko, kapag naging kampante ako, baka biglang tumigil ang mundo. Napatingin ako sa suot kong damit—puno pa rin ng tuyong dugo ni Zaitan. Ang amoy ng pulbura at bakal ay tila nakadikit na sa balat ko."Madam, may mga damit po rito at pagkain. Kairo, sumama ka

Hindi ako agad nakaimik nang humiwalay ako sa halik ni Zaitan. Ang init ng kaniyang mga labi ay nanatili pa rin sa akin, pero ang isip ko ay parang isang sirang plaka na paulit-ulit na naghahanap ng sagot. Hindi ko alam kung anong sasabihin o kung anong magiging reaksyon ko. Naguguluhan ako. Natatakot na baka ang lahat ng ito ay bahagi pa rin ng kaniyang deliryo.“Ano bang sinasabi mo…” nahihiya kong tugon sabay bawi sa kamay ko. Ramdam ko ang pamumula ng aking mga pisngi, pero mas nangingibabaw ang kaba.“B-baka nagdidiliryo ka lang. Tatawagin ko muna si Doc Sy,” saad ko pa. Mabilis akong tumayo, hindi makatiis sa titig niyang tila binabasa ang buong pagkatao ko. Pero bago pa ako makahakbang palayo, ang kaniyang boses ay parang isang tanikala na pumigil sa akin.“Iniwan ka ng mga classmates mo sa kakahuyan ten years ago, ‘di ba?”Bigla akong natigilan. Parang huminto ang pag-ikot ng mundo at nawalan ng pakiramdam ang mga paa ko. Dahil sa sinabi niya."Then I saw you, leaning against

Nakahanda na ang lahat. Sa tulong ni Delgado, na-isolate ang Sector 4 ng ospital—isang hallway na nababalutan ng signal jammer para hindi makalabas ang anumang impormasyon mula sa tracker ni Migs. Nakatayo ako sa likod ng isang one-way bulletproof glass sa monitoring room. Sa tabi ko ay si Zaitan, nakaupo sa wheelchair pero ang kamay ay mahigpit na nakahawak sa isang tactical radio."He's here," maikling ulat ni Delgado sa kabilang linya.Nakita ko sa monitor ang pagpasok ng isang pamilyar na pigura. Si Migs. Nakasuot siya ng jacket, balisa ang mga mata, at panay ang tingin sa kaniyang relo. May hawak siyang maliit na device na kumukititap—ang tracker na inaasahan niyang magtuturo sa Don kung nasaan kami."Faith, hinding-hindi ka lalabas diyan hangga't hindi ko sinasabi," babala ni Zaitan. Tumango ako, pero ang puso ko ay nagpupumiglas sa galit.Binuksan ni Delgado ang intercom para marinig namin ang boses ni Migs sa kabilang silid."Nasaan sila?!" sigaw ni Migs sa kawalan. "Alam kong

"Delgado! Tapusin mo na ang dapat mong tapusin!"Ang boses ng Don mula sa intercom ay parang hatol ng kamatayan. Nanigas ako sa kinatatayuan ko habang nakatitig sa bakal na pinto. Si Delgado? Ang kaisa-isang taong pinagkatiwalaan ni Zaitan nang higit pa sa kaniyang sarili? Kung traydor si Delgado, wala na kaming takas.Ang mabigat na hydraulic bolts ng containment room ay dahan-dahang bumukas. Napahawak ako sa tiyan ko, pilit na humahanap ng lakas sa gitna ng matinding kaba. Itinaas ni Kairo ang kaniyang baril, nanginginig ang mga daliri pero matalim ang tingin sa unti-unting bumubukas na pinto.Bumukas ang pinto at iniluwa nito si Delgado—duguan ang suot na vest, may hawak na assault rifle, at sa likod niya ay ang Don na may mapang-uyam na ngiti."Good job, Delgado," bati ng Don habang dahan-dahang humahakbang pumasok. "Sabi ko na nga ba, sa huli, ang pera at katapatan sa pamilya Gulliermo ang mangingibabaw."Tumingin si Delgado kay Kairo. Inaasahan ko na itututok niya ang kaniyang b