Semua Bab Under My Father In-Law's Touch: Bab 241 - Bab 250

Hindi ko akalaing masasaksihan ko ang ganitong tanawin sa loob ng Casa. Ang malawak na dining hall at sala na dati ay balot ng kaba at pormalidad, ngayon ay puno ng tawanan at ingay. Nakabukas ang malalaking pinto patungo sa veranda, at ang mga tauhan ni Zaitan, mga lalaking sanay sa baril at karahasan ay malayang kumakain at nagkakantiyawan.Wala ang mga armas nila sa mesa. Napalitan iyon ng mga plato ng pasta, lechon, at siyempre, ang tikoy na ipinahanda ni Zaitan. Maging sina Delgado at Brando ay nakikitawa na rin kay Kairo na kasalukuyang nagpapakitang-gilas sa pagkukuwento.Nasa isang tabi lang ako, pinapanood silang lahat habang dahan-dahang kumakain. Hanggang sa tumahimik ang paligid nang pumasok si Zaitan mula sa garden.Bitbit niya ang awra ng isang tunay na pinuno, pero ngayon, walang galit sa kaniyang mga mata. Huminto siya sa gitna ng sala, at isa-isang lumapit sa kaniya ang kaniyang mga tauhan. Laking gulat ko nang makitang may iniabot siyang mga sobre at maliliit na kaho

Zaitan’s point of view.Alas-singko palang ng madaling-araw pero gising na gising na ang diwa ko. The world is still wrapped in a deceptive silence. Nakatayo ako sa balcony,watching the smoke from my cigarette dance with the freezing morning air. Sa loob ng kwarto, mahimbing pa ring natutulog si Faith. She looks so fragile. For a moment, I wanted to stay there—gusto ko lang manatili sa tabi niya at maging lalakeng yumakap sa kaniya kagabi. But in my world, peace is a luxury I can’t afford for long. Habang abala ako sa pag iisip habang naninigarilyo ay naramdaman ko ang pag vibrate ng phone ko sa bulsa ng pants ko. When i look the screen, si Eros ang tumatawag kaya sinagot ko ito agad."Yes, Eros?" agad kong tanong ng sagutin ko ang tawag."Kuya Raiv... he’s awake. Papa is stable." masaya nitong balita sakin kaya napahinga ako ng maluwag at bahagyang napangiti."Listen to me carefully, Eros. I-lockdown mo ang buong floor. Wala kang papapasukin sa kuwarto niya kahit na sino, kung hind

Hindi ko malaman kung ano ang dapat kong maramdaman. Sa harap ko, ang lalakeng kinatatakutan ng lahat ay kakalabas lang ng isang katotohanang bumasag sa lahat ng maling hinala ko. He didn’t just dismantle a syndicate… he chose humanity over his own blood.Pero bago ko pa man siya mayakap o mapasalamatan, nakita ko ang biglang pagbabago sa kaniyang awra. Ang sandaling paglambot ng kaniyang hawak sa balikat ko ay agad naglaho, napalitan ng isang bakal na higpit."Delgado!" sigaw ni Zaitan. Ang boses niya ay gumaralgal sa buong dining hall, puno ng awtoridad na hindi matatawaran.Mabilis na pumasok si Delgado, ang mukha ay seryoso at bakas ang puyat. "Yes, Boss?""Lock down the estate. I want a full sweep of the security perimeter. Check the loyalty of every captain under the Don's direct command. If they blink the wrong way, strip them of their rank and throw them out," utos ni Zaitan. His English was sharp, cutting through the thick air of the room."Zaitan, wait—" susubukan ko sana si

Vrigitte Faith POVBuong araw akong hindi mapakali sa loob ng kwarto. Ang balita tungkol sa paghuli sa Don ay paulit-ulit na naglalaro sa isip ko, pero mas matindi ang kaba ko sa pagbabalik ni Zaitan. Nang marinig ko ang paghinto ng mga sasakyan sa labas at ang pamilyar na tunog ng marahas na pagbukas ng pinto ng mansyon, agad akong lumabas sa hallway.Nadatnan ko si Zaitan na paakyat na ng hagdan. He looked different. Kung kaninang umaga ay pagod siya, ngayon ay tila ba nabalutan siya ng isang uri ng kapangyarihan na hindi ko kayang abutin. He was the new Don now, and it showed in every stride he took. Pero kasabay ng kapangyarihang iyon ay ang isang pader na mas matayog pa sa kahit anong gusali sa lungsod."Zaitan," tawag ko sa kaniya.Huminto siya, pero hindi niya ako nilingon. Nanatili siyang nakatalikod, ang kaniyang balikat ay matigas at diretso."Salamat at nakabalik ka ng ligtas. I was worried," pag-amin ko, habang dahan-dahang lumalapit sa kaniya. Gusto ko siyang yakapin, gus

Zaitan Gulliermo POVThe Main Hall of the fortress felt different tonight. Gone were the bodies on the floor and the scent of gunpowder. In their place was the low, rhythmic hum of a blues record playing in the background and the amber glow of expensive bourbon.Nakasandal ako sa balcony, overlooking the courtyard, habang katabi ko si Eros. It’s been a while since we had a moment like this—no business, no threats, just two cousins sharing a drink in a place that used to belong to a tyrant."Not bad, Kuya," Eros said, swirling the ice in his glass. "Cleaning this place up was the best thing you've ever done.” saad pa nito.I took a sip of my drink, feeling the burn down my throat. "It’s not victory yet, Eros. It’s just the beginning."I looked at him. Eros had always been the more laid-back one, but I could see the changes in him lately. There was a certain maturity, a sense of relief in his eyes that wasn't there before."Anyway," I started, trying to shift the heavy atmosphere. "Ikaw?