All Chapters of Under My Father In-Law's Touch: Chapter 291 - Chapter 300

"Sabihin mo sa Senador mo," malamig na tugon ni Zaitan, humakbang siya ng isang beses palapit sa gate, sapat para mapilitan si Atty. Mendoza na dahan-dahang mapa-atras. "Hindi ako ang nagsimula ng larong ito. Ang anak niya ang lumapit sa pamilya ko. Ang anak niya ang nambulahaw sa katahimikan ng asawa ko na kasalukuyang nagdadalantao. I built this sanctuary to be left alone, Attorney. Pero kung sa tingin ng Senador ay maaari niyang gamitin ang kaniyang posisyon sa gobyerno para tapakan ang pamilya ko... sabihin mo sa kaniya, subukan niya."Tinitigan ni Zaitan ang abogado sa mga mata, ang kaniyang boses ay bumaba sa isang tonong puno ng panganib. "I may have left the corporate jungle of Manila, but I haven't forgotten how to destroy a politician's career overnight. Isang maling galaw ng pamilya niyo sa asawa at anak ko, at sisiguraduhin kong ang lahat ng nakatagong dumi, korapsyon, at sikreto ng Senador ay lalabas sa media bago sumapit ang bukas ng umaga. I can strip him of his power,

Zaitan’s POVThe air was too still. It was evening, a time when the neighborhood should be empty or quiet with locals resting inside their homes to escape the darkness of the rural roads. Habang inaayos ko si Faith sa passenger seat, naramdaman ko ang pagtaas ng mga balahibo sa aking leeg. Tumanaw ako sa labas ng gate.Doon, sa ilalim ng malalaking anino ng puno ng mangga sa tapat ng kalsada, may dalawang itim na SUV na walang plate number. Ang mga bintana nito ay heavily tinted, pitch-black, kaya walang sinumang makakakita kung sino ang nasa loob sa gitna ng madilim na gabi. Ngunit nakikita ko ang bahagyang pag-usok ng tambutso ng mga ito—ang mga makina ay nakabukas, naka-idle, handang humarurot anumang segundo.They were waiting. They were profiling my house.Hindi ito ordinaryong mga dumadaan. At mas lalong hindi ito mga turista na naliligaw sa probinsya. Ilang oras pa lang ang nakakalipas mula nang bantaan ko si Atty. Mendoza at ang Senador kanang umaga. This was their response. A

Zaitan’s POVNang tuluyang magsarado ang pinto ng delivery room at marinig ko ang mga huling daing ni Faith bago simulan ang kaniyang labor procedure, humarap ako sa malawak na salamin ng hallway ng ospital. Ang aking mga kamay ay may bakas pa ng pawis ni Faith, ngunit ang aking isipan ay malinis, malamig, at handa nang pumatay ng karera at buhay ng sinumang humarang sa amin.Dinikit ko muli ang cellphone sa aking tenga habang si Kairo ay tahimik na nauupo sa waiting bench, nakasubsob ang mukha sa kaniyang mga palad sa tindi ng kaba para sa kaniyang Ate Faith."Delgado," tawag ko nang sumagot ito. "Ano ang status sa labas ng bahay?""Clean, Sir," mabilis na ulat ni Delgado sa kabilang linya. "Ang dalawang itim na SUV ay kasalukuyan nang nasa ilalim ng kustodiya ng mga tao natin sa abandonadong warehouse sa kabilang bayan. Walang nakakita sa komosyon dahil madilim ang gabi. Ang mga tauhan ng Senador ay nakuhaan na ng mga pahayag. Sila ay pinadala ng Senador para magmanman at takutin ka

Sa kabilang dulo ng malawak na kwarto, sa malambot na couch na nakapwesto sa ilalim ng wall-mounted television, narinig namin ang mahinang pag-ubo ni Kairo. Kanina pa siya gising. Katunayan, halos hindi rin ito natulog kagabi dahil sa pag-aalala sa akin at sa baby. Pero ngayon, nakaupo siya roon, may hawak na remote, at ang kaniyang atensyon ay nakatutok sa screen ng telebisyon na naka-mute ang volume ngunit may naglalakihang mga pulang letra sa breaking news."Kuya... Ate..." tawag ni Kairo, ang kaniyang boses ay may halong gulat at pagkamangha habang itinuturo ang screen. "Tignan niyo ’yung balita. Kaninang madaling araw pa raw ito pinag-uusapan sa Maynila."Nilakasan nang bahagya ni Kairo ang volume ng TV, sapat lang para marinig namin ang boses ng news anchor nang hindi nambubulahaw sa loob ng silid.“...isang malawakang imbestigasyon ang kasalukuyang ikinakasa ngayon ng Anti-Graft Court matapos lumabas ang mga serye ng kompidensyal na dokumento kagabi sa iba’t ibang media network

Eksaktong alas-tres ng madaling araw, nagising ako hindi dahil sa tunog ng alarm clock, kundi dahil sa isang mahina at medyo naiiyak na tunog mula sa tabi ng higaan namin."Uhh... uhh... Waaah!"Dinalaw agad ng nerbyos ang sistema ko. Mabilis akong bumangon kahit medyo kumikirot pa ang tahi ko, pero bago ko pa man maituwid ang likod ko, nakita kong gumalaw na ang malaking anino sa tabi ko. Sa bilis ng kilos niya, akala mo may sumasabog na bomba.Si Zaitan.Sa loob ng tatlong araw namin sa ospital, sanay akong makita siyang alerto, pero iba pala kapag nasa sarili na kaming bahay. Naka-sando lang siya ng itim at gray na pajama, gulo-gulo ang buhok, pero ang mga mata niya? Iba pa rin ang talas habang nakatitig sa kuna ni Aurora.“My baby princess is crying," bulong ni Zaitan sa sarili niya habang seryosong nakatitig sa umiiyak na baby.Hindi ko mapigilang mapangiti nang palihim habang nakasandal sa headboard. Kung makapagsalita ang asawa ko, akala mo nasa gitna kami ng isang delikadong r