All Chapters of จอมโอหังเผด็จรัก: Chapter 61 - Chapter 70

ทันทีที่อารดาก้าวขาเรียวเข้ามาในร้านอาหารหรูสไตล์ฟิวชั่น สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียวกัน เพราะสาวเชยเดินเคียงข้างมากับหนุ่มหล่อสุดเพอร์เฟ็กต์ที่สาวๆ ทั้งประเทศต่างอยากขึ้นเตียงด้วย อีกทั้งเดเรคยังเป็นนักธุรกิจและมหาเศรษฐีคนดังระดับโลกที่ไม่ว่าจะขยับตัวไปทางไหนก็ย่อมตกเป็นข่าวใหญ่ในชั่วข้ามคืน วินาทีนั้นสาวน้อยสำเหนียกได้ในทันทีว่าตัวเองคิดผิดอย่างมหันต์ที่ยอมมาดินเนอร์กับเขาสองต่อสอง ก่อนที่อารดาจะขืนแรงรั้งจากเจ้าของมือใหญ่ที่ร้อยรัดข้อมือกลมกลึงเอาไว้ ที่จริงเธออยากจะวิ่งหนีออกไปจากร้านเสียด้วยซ้ำ หากแต่กลับทำไม่ได้อย่างใจคิด ชายหนุ่มย่นคิ้วด้วยความฉงนเมื่ออยู่ๆ คนตัวเล็กก็หยุดเดินเอาซะดื้อๆ ทันใดนั้นเขาก็กวาดสายตาคมกริบไปทั่วร้านอาหาร ก่อนจะพยักหน้าน้อยๆ อย่างเข้าใจในความรู้สึกนึกคิดของอีกฝ่าย “อย่าไปแคร์คนพวกนั้นเลยยาหยี มันก็เป็นอย่างนี้แหละ เดี๋ยวอีกสักพักพวกเขาก็จะเลิกสนใจกันไปเอง” เขาเปลี่ยนมาโอบไหล่คนตัวเล็กเอาไว้อย่างหลวมๆ พร้อมก้มลงกระซิบคล้ายปลุกปลอบ จากนั้นก็พาร่างอรชรมานั่งตรงโต๊ะที่จองเอาไว้ในโซนวีไอพีซึ่งมีความเป็นส่วนตัวสูง ทำให้อารดาถึงกับถอนหาย

คราแรกนั้นชายหนุ่มยอมรับว่า อยากจะไล่ตะเพิดเอ็มม่าไปให้พ้นๆ หน้า เพราะไม่ต้องการให้หล่อนมาตอแยคู่หมั้นสาว หากแต่เขากลับทำเพียงกอดอกมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างเงียบๆ เพราะอยากรู้ว่าแม่สาวเชยแต่แสบเหลือรับประทานจะจัดการยังไงกับเรื่องนี้ “แก! แกทำให้เดเรคทิ้งฉัน” ทันใดนั้นเอ็มม่าก็เปิดฉากระราน“อ้าว…ฉันไปเกี่ยวอะไรด้วยเนี่ย” คนโดนปรักปรำมีสีหน้าเหลอหลา ทั้งที่เธอทำเป็นหูทวนลมและตักนั่นตักนี่เข้าปาก แต่ก็ยังไม่วายถูกดึงไปมีเอี่ยวเสียอย่างนั้น “แกนั่นแหละเกี่ยวเต็มๆ นังแมวขโมย” คราวนี้คนถูกประณามตาดุวับด้วยความไม่สบอารมณ์ ก่อนจะพยายามสูดลมหายใจสะกดโทสะ แล้วลอยหน้าตอบโต้ด้วยท่าทางท้าทายระคนถือดี “จุๆๆ อย่าเสียงดังสิคะคุณผู้หญิง ไม่เห็นหรือไงว่าคนอื่นเขากำลังทานข้าวอยู่” วาจาที่หลุดออกมาจากปากแม่สาวเชยที่ดูเหมือนจะไม่มีพิษสงอะไร ทำให้คนฟังแทบเต้นเป็นเจ้าเข้า “ฉันไม่สน!” หล่อนสวนกลับด้วยท่าทางสติแตก“เฮ้อ…หน้าตาดีซะเปล่า แต่มารยาทยอดแย่” ทนายความสาวส่ายหน้าพร้อมบ่นเบาๆ แต่กระนั้นก็ยังดังพอที่อีกฝ่ายจะได้ยินเต็มสองหู “แก…” ยังไม่ทันที่นางแบบสาวจะได้ด่าทอให้สาแก่ใจ น้ำเส

“เห็นประตูเปิดอยู่ ผมก็เลยถือวิสาสะเข้ามา” เจ้าของเงาดำทะมึนดูน่าประหวั่นพรั่นพรึงยักไหล่ทรงพลังเบาๆ แล้วสวนกลับอย่างโอหัง “ฉันลืมปิดประตูเหรอเนี่ย” อารดาพึมพำแผ่วเบาเป็นเชิงทวนความทรงจำ อีกทั้งยังรู้สึกเจ็บใจให้ตัวเองที่สะเพร่าจนมีคนบุกรุกเข้ามาถึงห้องนอนได้อย่างอุกอาจ “ใช่แล้วทูนหัว” ชายนิรนามสวนขึ้นทันควัน ทำเอาคนตัวเล็กขมวดคิ้วมุ่น เพราะคำว่า ‘ทูนหัว’ ที่หลุดออกมาจากปากอีกฝ่ายมันไม่ได้สื่อไปในทางสัพยอกหยอกเย้า แต่ออกจะแดกดันในที “ฉันไม่ได้ถามย่ะ” ทนายความสาวกระแทกเสียงใส่อย่างไม่นึกกลัวเกรง การต่อปากต่อคำแบบนี้มันเหมือนใครสักคนที่เธอเคยรู้จัก แต่ภัยร้ายมาจวนตัวจนอารดาไม่มีเวลาได้คิดไตร่ตรอง “ก็ผมอยากตอบ” เขาลอยหน้าสวนกลับอย่างกวนๆ “ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจจับคุณในข้อหาบุกรุก” เมื่อเห็นว่าเปล่าประโยชน์ที่จะมายืนเสวนากับคนยโสซึ่งกำลังคุมคามตัวเองอยู่ แม่สาวแสบก็ไล่ตะเพิดพร้อมยกปืนขึ้นมาข่มขู่ด้วยท่าทางขึงขัง “ก่อนจะแจ้งตำรวจ เอาตัวเองให้รอดก่อนดีกว่าไหมทูนหัว” แทนที่จะกริ่งเกรงเสียงห้าวทุ้มกลับเอ่ยท้าทายอย่างหน้าตาเฉย ขาดคำเขาก็เคลื่อนกายเข้า

“แล้วคุณล่ะ ดีนักหรือไง ทั้งที่คุณก็รู้อยู่เต็มอกว่าผมเป็นคู่หมั้น แต่ก็ยังรับว่าความให้ฝั่งตรงข้าม” ชายหนุ่มเข่นเขี้ยวตอบโต้ พลางคว้าหมับเขาที่กรามน้อย แล้วจงใจบีบแรงๆ จนเธอทำหน้าเหยเก “ฉะ…ฉันเจ็บนะ” เสียงอู้อี้เล็ดลอดออกมาจากเรียวปากที่ห่อเข้าหากันเพราะแรงบีบ วินาทีถัดมาคนตัวเล็กก็ต้องอุทานลั่น เมื่ออีกฝ่ายสะบัดมือออกจากกรามอันเปราะบางสุดแรงจนเธอหน้าหัน “เจ็บแค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ กับความแสบสันของคุณ แม่ตัวดี!” คนกำลังเดือดได้ที่ตะคอกลั่น ส่งผลให้ร่างแน่งน้อยสะดุ้งโหยง เธอเกือบหูดับเพราะอานุภาพเสียงทรงพลังของเขา “คุณมันไม่เป็นสุภาพบุรุษ” อารดาหลับหูหลับตากระชากเสียงประณามดังสนั่นลั่นห้องนอนใหญ่ด้วยความคับข้องใจเหลือแสน “เฮอะ…คุณเป็นสุภาพสตรีตายละ เห็นหงิ๋มๆ ติ๋มๆ อย่างนี้ แต่แสบสันอย่าบอกใคร” เสียงขึ้นจมูกสวนกลับอย่างเท่าทันและไม่ยอมลงให้ “คุณมันคนบ้าอำนาจ! เอาแต่ใจ! ไร้เหตุผล!” อารดาก่นด่า พร้อมมองใบหน้าหล่อเจือดุด้วยความโมโหจัด “นั่นแหละสันดานดีๆ ของว่าที่สามีคุณ” แทนที่จะนึกสะทกสะท้านชายหนุ่มกลับแสยะมุมปากหยักยิ้มร้ายลึกบาดอารมณ์ แล้วยอมรับอย่างหน้าตาเฉย

“ฮึ่ม! แม่ตัวดี”“ไม่ต้องบอกฉันก็รู้ค่ะว่าตัวเองเป็นคนดี แต่คุณน่ะไม่แน่” เธอรวนหน้าตาย ยังไม่ทันที่เขาจะสั่งสอนแม่สาวใจกล้าให้หลาบจำว่าอย่าริอ่านมาเล่นลิ้นกับเขา กองทัพนักข่าวก็กรูกันเข้ามาล้อมรอบคนทั้งคู่เสียก่อน“คุณเดเรค คุณอารดา เราขอสัมภาษณ์หน่อยค่ะ” เสียงอื้ออึงของคนหมู่มากทำให้อารดาถึงกับทำอะไรแทบไม่ถูก เพราะไม่เคยเจอสถานกาณ์อย่างนี้มาก่อน “พวกคุณสองคนเป็นคู่หมั้นกันจริงหรือเปล่าคะ” ทันใดนั้นนักข่าวสายบันเทิงของสำนักข่าวดังก็ยิงคำถามแรกใส่หน้าคนทั้งคู่ ก่อนที่เสียงหนึ่งจะดังแทรกขึ้น“ถ้าพวกคุณเป็นคู่หมั้นกันจริงๆ ทำไมคุณอารดาถึงไปรับว่าความให้ฝ่ายโจทก์ล่ะครับ” ถ้อยคำที่ได้ยินนั้นทำให้เดเรครู้สึกเสียหน้าอย่างมหาศาล “ฉันแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออกจากกันโดยสิ้นเชิงอยู่แล้วค่ะ อีกอย่างเราสองคนก็ไม่ได้มีความผูกพันธ์ทางใจอะไร การหมั้นหมายก็แค่เป็นวาจาของผู้ใหญ่เท่านั้น” ทนายความสาวยกมือเรียวขึ้นขยับแว่นเล็กน้อย เพื่อลดความประหม่า ก่อนจะเอ่ยตอบอย่างฉะฉาน “ฝ่ายหญิงตอบแบบนี้ คุณเดเรคไม่น้อยใจแย่เหรอคะ” แล้วนักข่าวสาวคนเดิมก็หันไปถามเจ้าพ่อผู้ยิ่งใหญ่ที่ยืนทำหน้านิ่งๆ อยู่ข้างค