Accueil / Romance / One Night, Bound Forever (SPG) / Chapitre 101 - Chapitre 110

Tous les chapitres de : Chapitre 101 - Chapitre 110

287

Chapter 100: Ang Bakas ng Nawawalang Tagapagmana

[PAOLA POV]Ang liwanag sa Valdemar War Room sa Geneva ay tila artificial daylight na hindi na nakakaabot sa aming pagod. Apatnapu't walong oras na kaming gising, na pinamumunuan ang isang global hunt na nag-uubos ng aming lakas at pilit na nag-uudyok sa amin na mag-isip nang matalino kaysa sa aming kaaway. Ang bawat screen ay nagpapakita ng datos—mga financial ledger na nag-uugnay sa mga

Chapter 101: Ang Sayaw ng Anino at Apoy

[THIRD PERSON POV]Ang langit sa itaas ng kakahuyan ng Montenegro ay kulay abo, tila isang canvass na dinaluyong ng madilim na pintura. Ang bawat patak ng ulan ay hindi lamang tubig—ito ay tila maliliit na karayom na tumutusok sa balat, malamig at malupit. Sa gitna ng masukal na kagubatan, isang abandonadong monasteryo ang nakatayo, ang mga guho nito ay nagsisilbing saksi sa isang tagpong hindi na mabubura sa kasaysayan ng mga Valdemar.Sa loob ng isang madilim na koridor, naririnig ang bawat paghinga ni Paola. Mabilis. Mabigat. Puno ng adrenaline. Hawak niya ang isang Glock 17, ang dulo nito ay nakaturo sa dilim.“Lumabas ka, Aurelius!” sigaw niya. Ang kanyang tinig ay umalingawngaw, tumama sa mga pader na gawa sa bato na nilulumot na ng panahon. “Alam kong narito ka. Tapusin na natin ang larong ito bago pa tayo parehong mabaon sa lupang ito!”Isang mahinang tawa ang sumagot sa kanya—isang tawang tuyo, walang emosyon, at nakakapangilabot. Mula sa anino ng isang malaking arko, dahan-d

Chapter 102: Ang Alabok ng Kahapon

[THIRD PERSON POV]Ang amoy ng sunog na gasolina at basang lupa ang unang gumising sa mga pandama ni Paola. Masakit ang kanyang ulo, isang matinding pintig na tila sinasabayan ang bawat tibok ng kanyang puso. Nang idilat niya ang kanyang mga mata, hindi ang madilim na monasteryo ang bumungad sa kanya. Sa halip, natagpuan niya ang sarili sa loob ng isang gumagalaw na sasakyan—isang itim na armored SUV na mabilis na bumabagtas sa mapunong kalsada sa ilalim ng madaling-araw.“Gising ka na,” isang boses ang narinig niya mula sa harap.Napabalikwas si Paola, agad na hinanap ang kanyang baril sa bewang, ngunit wala ito. Ang kanyang mga kamay ay malaya, ngunit ang kanyang katawan ay tila hapo. Sa tabi niya, nakasandal ang isang sugatang Kristoff. Ang kanyang asawa ay mahimbing na natutulog, o marahil ay walang malay, may benda ang balikat nito na may bahid pa ng sariwang dugo.“Huwag kang mag-alala, ligtas kayo,” wika ng babaeng nasa driver’s seat. Siya ang babaeng may peklat sa mukha—ang na

Chapter 103: Ang Anino ng Dugo

[THIRD PERSON POV]Ang ulan ay nagsimulang pumatak nang malakas, tila nakikiramay sa tensyong bumabalot sa pampang ng ilog. Ngunit para kay Paola at Kristoff, ang bawat patak ng tubig na tumatama sa tuyong dahon ay tunog ng kamatayan.“Kristoff... huwag kang gagalaw,” ulit ni Paola. Ang kanyang boses ay halos isang bulong na lamang, natatakot na ang kaunting pagkatalab ng hangin ay mag-trigger sa mekanismong nasa ilalim ng kanilang paanan.Nakatitig si Kristoff sa satellite phone na nasa lupa, kung saan ang timer ay mabilis na bumababa: 08:42. Ang mukha ng lalaki sa video—ang kanyang kawangis—ay tila nakangisi sa kanila mula sa digital na impiyerno.“Isang pressure-sensitive landmine,” wika ni Kristoff, ang kanyang panga ay mahigpit na nakakuyom. “Hindi ito basta-basta bomba. Ito ay isang Valdemar model... 'The Judas Step.' Kapag inangat m

Chapter 104: Ang may Sala

[THIRD PERSON POV]Ang ulan ay hindi na lamang patak; ito ay naging isang hagupit ng langit. Ang amoy ng pulbura mula sa sumabog na landmine ay humahalo sa malansang amoy ng ilog. Sa gitna ng masukal na pampang, nakatayo si Don Manuel Ortega—ang lolo ni Paola, ang haligi ng hustisya na kinilala ng bayan—ngunit ang mukhang nakaharap sa kanila ngayon ay malayo sa pagiging isang bayani.Ang baril na nakatutok sa likod ng ulo ni Paola ay hindi nanginginig.“Lolo... anong ginagawa mo?” hirap na tanong ni Paola. Ang kanyang puso ay tila dinudurog ng katotohanang mas masakit pa kaysa sa pagsabog kanina. “Bakit?”Tumawa si Don Manuel, isang tunog na walang bahid ng awa. “Bakit? Dahil ang mga Valdemar ay isang kanser, Paola. Isang sakit na kailangang tanggalin sa ugat. At ang tanging paraan para mapuk

Chapter 105: Genesis Project

[THIRD PERSON POV]Ang ulan ay naging isang malamig na hamog, ngunit ang atmospera sa pampang ng ilog ay nag-alab sa tensyon. Nakatayo sina Kristoff at Paola, ang kanilang mga katawan ay tila naging bato habang pinagmamasdan ang sampung bata na lumalabas mula sa kadiliman. Ang bawat isa ay tila anino ni Seraphina—mga mukhang inosente ngunit may mga matang walang buhay, tila mga makinang hinihintay lamang ang utos na pumatay.“Ano ang ginawa mo, Manuel?” bulong ni Paola, ang kanyang boses ay nanginginig sa pagkasuklam. “Mga bata sila... mga bata!”“Hindi sila mga bata, Paola,” sagot ni Don Manuel habang pinupunasan ang dugo sa kanyang pisngi. “Sila ang Genesis. Ang perpektong balanse ng talino ng mga Orteg

Chapter 106: The Devil's Claim (Part 1)

Ang malamig na tubig ng Ilog Pasig ang huling bagay na naramdaman ni Paola bago siya tuluyang nilamon ng kadiliman. Sa kanyang huling sandali ng kamalayan, ang mukha ni Kristoff—punung-puno ng pag-asa at desperasyon habang inaabot ang kanyang kamay—ang huling imaheng nakatatak sa kanyang isipan. Pagkatapos niyon, ang nakabubulag na liwanag ng pagsabog ng yate ang tumuldok sa lahat.Nang muling idilat ni Paola ang kanyang mga mata, hindi ang mapayapang liwanag ng kabilang buhay ang bumungad sa kanya. Sa halip, isang mabasang semento at ang amoy ng kinakalawang na bakal ang humalik sa kanyang mga pandama. Ang kanyang mga pulso ay nakakadena sa itaas ng kanyang ulo, pilit na pinatitayo ang kanyang nanghihinang katawan sa dulo ng kanyang mga daliri sa paa. Ang bawat paghinga ay parang paglunok ng bubog.“Seraphina...” bulong niya, ang kanyang boses ay tila kinaskas na papel. “Ang anak ko...”“Huwag kang mag-alala, Paola. Ang bata ay nasa ligtas na mga kamay. Sa ngayon.”Mula sa madilim na

Chapter 107: The Devil's Claim (P 2)

...continuationNanlisik ang mga mata ni Tristan. Itinaas niya ang kanyang kamay upang sampalin si Paola nang biglang yumanig ang buong gusali. Isang malakas na pagsabog ang narinig mula sa main gate ng pasilidad. Sumunod ang sunod-sunod na putukan—mabibigat at walang pakundangang putok ng mga shotgun at submachine guns.“Anong nangyayari?!” sigaw ni Tristan sa kanyang radyo.“Sir! May sumusugod! Isang tao lang ang nasa harap pero parang isang batalyon ang kasunod! Siya si— ARGH!” naputol ang boses sa kabilang linya ng isang tunog ng pagbali ng leeg.Namutla si Tristan. Alam niya ang tunog na iyon. Alam niya ang paraan ng paglusob na iyon. Isang tao lang ang may kayang pumatay nang walang kaba at walang pag-aalinlangan sa gitna ng digmaan.“Hindi maaari... Patay na siya...” bulong ni Tristan.Sa labas ng silid, ang mga corridor ay naging isang dambuhalag katayan. Si Kristoff ay naglalakad sa gitna ng hallway, may hawak na dalawang baril, ang kanyang mukha ay nababalot ng dugo na hindi

Chapter 108: The Final Reckoning

Ang putok ng baril ay umalingawngaw sa loob ng maliit na piitan, isang tunog na nagpatigil sa oras. Hindi tinamaan si Paola. Ang bala ni Kristoff ay eksaktong bumaon sa kanang balikat ni Tristan, dahilan upang mabitawan nito ang kutsilyo at mapaluhod sa tindi ng sakit.“Argh! Hayop ka, Kristoff!” sigaw ni Tristan habang hawak ang kanyang duguang balikat.Bago pa man makakilos muli si Tristan, nasa harap na niya si Kristoff. Sa isang mabilis at marahas na galaw, hinawakan ni Kristoff ang leeg ng kanyang kapatid at binuhat ito na parang walang bigat. Ipinatong niya ang dulo ng kanyang mainit pang baril sa sentido ni Tristan.“Sabi ko sa iyo, Tristan... huwag si Paola,” bulong ni Kristoff. Ang boses niya ay walang emosyon, isang patunay na ang taong nasa harap nila ngayon ay ang "Haring Valdemar" na walang awa.“Kristoff, tama na!” sigaw ni Paola, ang kanyang boses ay puno ng panginginig habang nakakadena pa rin. “Iligtas mo na lang kami... ang anak natin!”Ang pagbanggit sa kanilang ana

Chapter 109: The Cleaning (Part 1)

Ang karagatan sa labas ng teritoryo ng Pilipinas ay tila isang malawak na kumot ng itim na pelus sa ilalim ng gabing walang bituin. Ang tanging ingay na maririnig ay ang mahinang paggurgur ng makina ng isang pasadyang stealth speedboat na humahati sa mga alon. Sa loob ng sasakyang ito, nakaupo si Kristoff Valdemar. Ang kanyang anyo ay anino sa gitna ng kadiliman. Ang kanyang mga kamay, na minsan nang kumarga sa kanyang bagong silang na anak na si Seraphina, ay nakabalot ngayon sa malamig na bakal ng isang pasadyang HK416 rifle.Sa kanyang harap ay isang digital tablet na naglalabas ng asul na liwanag, nagpapakita ng pitong mukha. Ang "The Celestials." Sila ang mga utak, ang mga financier, at ang mga arkitekto ng Project Genesis. Sila ang mga taong nag-utos na nakawin ang kanyang buhay at gawing eksperimento ang kanyang pamilya."Kristoff," ang boses ni Marcus ay dumaan sa kanyang earpiece, mula sa safehouse kung nasaan sina Paola. "Nasa posisyon na ang lahat. Ang radar ng isla ay nabu

Dernier

...

9 10 11 12 13

...

Scanner le code pour lire sur l'application