Lahat ng Kabanata ng One Night, Bound Forever (SPG): Kabanata 101 - Kabanata 110

[THIRD PERSON POV]Ang langit sa itaas ng kakahuyan ng Montenegro ay kulay abo, tila isang canvass na dinaluyong ng madilim na pintura. Ang bawat patak ng ulan ay hindi lamang tubig—ito ay tila maliliit na karayom na tumutusok sa balat, malamig at malupit. Sa gitna ng masukal na kagubatan, isang abandonadong monasteryo ang nakatayo, ang mga guho nito ay nagsisilbing saksi sa isang tagpong hindi na mabubura sa kasaysayan ng mga Valdemar.Sa loob ng isang madilim na koridor, naririnig ang bawat paghinga ni Paola. Mabilis. Mabigat. Puno ng adrenaline. Hawak niya ang isang Glock 17, ang dulo nito ay nakaturo sa dilim.“Lumabas ka, Aurelius!” sigaw niya. Ang kanyang tinig ay umalingawngaw, tumama sa mga pader na gawa sa bato na nilulumot na ng panahon. “Alam kong narito ka. Tapusin na natin ang larong ito bago pa tayo parehong mabaon sa lupang ito!”Isang mahinang tawa ang sumagot sa kanya—isang tawang tuyo, walang emosyon, at nakakapangilabot. Mula sa anino ng isang malaking arko, dahan-d

[THIRD PERSON POV]Ang ulan ay nagsimulang pumatak nang malakas, tila nakikiramay sa tensyong bumabalot sa pampang ng ilog. Ngunit para kay Paola at Kristoff, ang bawat patak ng tubig na tumatama sa tuyong dahon ay tunog ng kamatayan.“Kristoff... huwag kang gagalaw,” ulit ni Paola. Ang kanyang boses ay halos isang bulong na lamang, natatakot na ang kaunting pagkatalab ng hangin ay mag-trigger sa mekanismong nasa ilalim ng kanilang paanan.Nakatitig si Kristoff sa satellite phone na nasa lupa, kung saan ang timer ay mabilis na bumababa: 08:42. Ang mukha ng lalaki sa video—ang kanyang kawangis—ay tila nakangisi sa kanila mula sa digital na impiyerno.“Isang pressure-sensitive landmine,” wika ni Kristoff, ang kanyang panga ay mahigpit na nakakuyom. “Hindi ito basta-basta bomba. Ito ay isang Valdemar model... 'The Judas Step.' Kapag inangat m

[THIRD PERSON POV]Ang ulan ay naging isang malamig na hamog, ngunit ang atmospera sa pampang ng ilog ay nag-alab sa tensyon. Nakatayo sina Kristoff at Paola, ang kanilang mga katawan ay tila naging bato habang pinagmamasdan ang sampung bata na lumalabas mula sa kadiliman. Ang bawat isa ay tila anino ni Seraphina—mga mukhang inosente ngunit may mga matang walang buhay, tila mga makinang hinihintay lamang ang utos na pumatay.“Ano ang ginawa mo, Manuel?” bulong ni Paola, ang kanyang boses ay nanginginig sa pagkasuklam. “Mga bata sila... mga bata!”“Hindi sila mga bata, Paola,” sagot ni Don Manuel habang pinupunasan ang dugo sa kanyang pisngi. “Sila ang Genesis. Ang perpektong balanse ng talino ng mga Orteg

...continuationNanlisik ang mga mata ni Tristan. Itinaas niya ang kanyang kamay upang sampalin si Paola nang biglang yumanig ang buong gusali. Isang malakas na pagsabog ang narinig mula sa main gate ng pasilidad. Sumunod ang sunod-sunod na putukan—mabibigat at walang pakundangang putok ng mga shotgun at submachine guns.“Anong nangyayari?!” sigaw ni Tristan sa kanyang radyo.“Sir! May sumusugod! Isang tao lang ang nasa harap pero parang isang batalyon ang kasunod! Siya si— ARGH!” naputol ang boses sa kabilang linya ng isang tunog ng pagbali ng leeg.Namutla si Tristan. Alam niya ang tunog na iyon. Alam niya ang paraan ng paglusob na iyon. Isang tao lang ang may kayang pumatay nang walang kaba at walang pag-aalinlangan sa gitna ng digmaan.“Hindi maaari... Patay na siya...” bulong ni Tristan.Sa labas ng silid, ang mga corridor ay naging isang dambuhalag katayan. Si Kristoff ay naglalakad sa gitna ng hallway, may hawak na dalawang baril, ang kanyang mukha ay nababalot ng dugo na hindi

Ang karagatan sa labas ng teritoryo ng Pilipinas ay tila isang malawak na kumot ng itim na pelus sa ilalim ng gabing walang bituin. Ang tanging ingay na maririnig ay ang mahinang paggurgur ng makina ng isang pasadyang stealth speedboat na humahati sa mga alon. Sa loob ng sasakyang ito, nakaupo si Kristoff Valdemar. Ang kanyang anyo ay anino sa gitna ng kadiliman. Ang kanyang mga kamay, na minsan nang kumarga sa kanyang bagong silang na anak na si Seraphina, ay nakabalot ngayon sa malamig na bakal ng isang pasadyang HK416 rifle.Sa kanyang harap ay isang digital tablet na naglalabas ng asul na liwanag, nagpapakita ng pitong mukha. Ang "The Celestials." Sila ang mga utak, ang mga financier, at ang mga arkitekto ng Project Genesis. Sila ang mga taong nag-utos na nakawin ang kanyang buhay at gawing eksperimento ang kanyang pamilya."Kristoff," ang boses ni Marcus ay dumaan sa kanyang earpiece, mula sa safehouse kung nasaan sina Paola. "Nasa posisyon na ang lahat. Ang radar ng isla ay nabu