Lahat ng Kabanata ng One Night, Bound Forever (SPG): Kabanata 111 - Kabanata 120

Ang gabi ay hindi natapos sa isang tagumpay. Natapos ito sa isang nakatutulig na pagsabog na bumasag sa katahimikan ng liblib na highway patungo sa lungsod. Ang sasakyang minamaneho ni Kristoff Valdemar ay naging isang bolang apoy na tumalsik sa madilim na bangin.Sa loob ng ilang minuto, ang tanging maririnig ay ang paglangitngit ng nasusunog na bakal at ang mahinang pagpaltok ng mga kable ng kuryenteng nadamay sa aksidente. Ngunit sa ilalim ng guho, isang kamay na dugu-duan ang lumitaw.Si Kristoff ay gumagapang. Ang kanyang tactical suit ay sunog at punit-punit, ang kanyang balat ay tila hinihiwa ng libu-libong maliliit na bubog. Ngunit ang sakit sa kanyang katawan ay wala pang kalahati ng sakit na nararamdaman niya sa kanyang dibdib. Ang mga salita ni General Borja at ang huling imahe sa video feed ay tila isang lason na mas mabilis kumalat kaysa sa apoy."Hindi... hindi maaari..." bulong niya, ang kanyang boses ay paos at hinaluan ng ubo na may kasamang dugo.Pinilit niyang tumay

Ang hangin sa loob ng Operation Center ng Orion ay lasa ng bakal at pulbura. Ang bawat sulok ng silid na dating simbolo ng kapangyarihan ni General Marcus ay isa na ngayong sementeryo ng mga pangarap at ambisyon. Ang mga monitor na nagpapakita ng mga biometric data ay nagkikislapan, naglalabas ng mga huling hininga ng kuryente bago ang tuluyang pagbagsak.Sa gitna ng kaguluhang ito, nakaluhod si General Marcus. Ang kanyang unipormeng puno ng mga medalya ay nabahiran na ng sarili niyang dugo. Sa harap niya, nakatayo ang isang halimaw na siya mismo ang tumulong na likhain—si Kristoff.Hinihingal si Kristoff, ang kanyang mga kamao ay basag at puno ng laman ng mga guwardiyang kailanman ay hindi nagkaroon ng pagkakataong lumaban nang patas. Ang kanyang mga mata ay hindi na sa isang tao; sila ay mga uling na nagbabaga sa galit."Tapusin mo na ako, Kristoff," nauubo si Marcus, may kasamang dugo ang bawat salita. "Gawin mo na

Ang Orion Estate ay hindi lamang isang tirahan; ito ay isang kuta ng kasalanan na itinayo sa ibabaw ng mga buto ng mga kaaway ng pamilya De Salvo. Sa loob ng tatlumpung taon, ang mansyong ito ang naging sentro ng bawat transaksyon ng droga, bawat planadong pagpaslang, at bawat sikretong ibinaon sa limot. Ngayong gabi, ang hangin sa loob ng library ay hindi na amoy lumang libro at mamahaling leather. Ang nananaig ay ang masangsang na amoy ng pulbura, ang matamis na halimuyak ng dugong dumanak sa Persian rug, at ang init ng apoy na nagsisimulang kumapit sa mga dambuhalang kurtina.Sa gitna ng kaguluhan, nakatayo si Kristoff. Ang kanyang tuxedo, na dating simbolo ng kanyang pagiging elite enforcer, ay basahan na lamang. May sugat siya sa kanyang kaliwang panga, at ang dugong umaagos mula rito ay pumatak sa sahig—isang ritmo ng kamatayan na tila sumasabay sa pintig ng kanyang puso.Sa harap niya, nakaupo si Paola De Salvo sa kanyang

Ang hangin sa loob ng mansyon ng mga De Salvo ay tila may halong lasa ng kalawang at luma nang dugo. Hindi ito ang amoy ng kamatayan, kundi ang amoy ng isang imperyong unti-unting kinakain ng sarili nitong kasalanan. Sa gitna ng malawak na sala, nakatayo si Kristoff—hindi na bilang ang binatang Ortega na may pangarap, kundi bilang ang lalaking De Salvo na ang bawat hakbang ay nag-iiwan ng lamat sa sahig.Huminga siya nang malalim, ang usok mula sa kanyang mamahaling sigarilyo ay tila sumasayaw sa paligid ng kanyang mukha, tinatakpan ang mga mata niyang wala nang natitirang emosyon kundi ang nag-aalab na poot."Kristoff..." Ang boses na iyon ay marahan, halos isang bulong, ngunit sapat na upang patigilin ang tibok ng mundo para sa kanya.Lumingon siya. Nakatayo sa tapat ng hagdanan si Paola. Ang kanyang asawa.

Ang amoy ng sunog na laman at pulbura ang nagsilbing tanging hangin ni Kristoff sa ilalim ng toneladang guho ng katedral. Ang bawat paghinga ay parang paglunok ng bubog; bawat pintig ng kanyang puso ay isang malupit na paalala na buhay pa siya, kahit na tila binalatan na ang kanyang pagkatao. Ang pagsabog na dapat ay pumatay sa kanya ay naging hurno lamang na nagpatigas sa natitirang piraso ng kanyang kaluluwa.Sa labas, patuloy ang pagbuhos ng ulan. Tila sinusubukan ng langit na hugasan ang malagim na kasalanang naganap sa sagradong lugar na iyon, ngunit ang dugo ni Kristoff ay hindi basta-basta maaanod.Isang ungol na halos hindi na makatao ang kumawala sa kanyang lalamunan habang itinutulak niya ang isang nagbabagang bakal na nakadagan sa kanyang binti. Ang kanyang balat ay tustado, ang kanyang mamahaling suit ay naging basahan na lamang na nakadikit sa kany