All Chapters of One Night, Bound Forever (SPG): Chapter 81 - Chapter 90

[PAOLA POV]Ang huling gabi namin sa Maynila ay hindi namin ginugol sa pag-iimpake o pag-aalala. Sa halip, iginugol namin ito sa aming silid, nakahiga sa gitna ng mga kumot, na parang dalawang tao na naghahanap ng huling pagkakataon upang maging simple bago maging opisyal ang kanilang papel sa mundo. Ang aming silid ay isang tore ng katahimikan sa gitna ng nagngangalit na labanan sa aming kapaligiran. Sa loob ng aming mga pader, wala kaming pakialam sa mga ahente ng gobyerno o sa mga kalaban.Ang kaniyang kamay ay nasa aking buhok, ang kaniyang paghinga ay regular. Kami ay tahimik, ngunit ang aming katahimikan ay puno ng napakaraming salita—mga panalangin, pangako, at mga lihim na tanging kaming dalawa lang ang nakakaalam.“Gusto mo bang gawin ang move bukas, bago tayo umalis?” tanong ni Kristoff, ang boses niya ay malalim at nag-aalala. Ang move na tinutukoy niya ay ang lihim at matalinong pag-atake kay Don Emilio Reyes, ang huling pako sa kabaong ng paghihiganti.“Hindi, mahal. Pina

[KRISTOFF POV]Nang lumapag ang aming private jet sa maliit at eksklusibong airport ng Siena, Tuscany, ang hangin ay agad na nag-iba. Malinis, malamig, at may matamis na amoy ng olive trees at lupa. Ito ang Italya, ngunit para sa amin, ito ang simula ng aming walang hanggan. Iniwan namin ang Maynila at ang lahat ng gulo nito—ang huling shipping line ni Don Emilio ay nabenta na sa aming mga kamay, at ang mga inggitero sa Pamilya ay napatahimik na. Ang lupain na ito ay ang aming safe haven, ang aming pangako sa isa’t isa.Paglabas namin sa jet, hinawakan ko ang kamay ni Paola. Ang lahat ng kaniyang stress tungkol sa negosyo at sa mga traydor ay tila naglaho. Ang nakikita ko ay ang Queen ko, na handa nang maging bride ko. Ang kaniyang mga mata, na karaniwang puno ng intensity sa pagpaplano, ay ngayon ay puno ng inosenteng tuwa.“Ngayon, Kristoff, wala na tayong trabaho,” sabi niya, ang kaniyang mata ay kumikinang sa ilalim ng araw. “Tanging pagmamahalan na lang ang atin. Wala nang financ

[PAOLA POV]Ginising ako ng amoy ng sariwang lavender at ang tahimik na sikat ng araw ng Tuscany. Ito ang Araw. Ang araw na matagal na naming binalak, hindi lamang bilang isang kasal, kundi bilang isang Koronasyon. Ito ang araw na pormal na tatapusin ang lahat ng nakaraan at sisimulan ang aming walang hanggang paghahari.Pagmulat ko, nakita ko si Leda, ang aking personal assistant at confidante, na naghihintay na may dalang tasa ng espresso at isang simpleng robe. Ang buong suite ay nababalutan ng katahimikan—ang katahimikan bago ang isang malaking battle, o sa kasong ito, ang isang malaking tagumpay.“Magandang umaga, Mahal na Queen,” bati ni Leda, ang kaniyang boses ay punong-puno ng paggalang.Hindi ako Queen pa, ngunit sa loob ng ilang oras, magiging opisyal na iyon. Tumayo ako, naglakad patungo sa balcony, at sinalubong ko ang hangin. Ang mga vineyard ay kumikinang sa sinag ng araw. Ang lahat ng lupain, ang lahat ng yaman, ay amin na.Dumating ang aking wedding gown. Ito ay hindi

[PAOLA POV]Ang pag-alis namin sa Amalfi Coast ay puno ng satisfaction. Dalawang linggo kaming namuhay bilang simpleng mag-asawa—nagbahagi ng mga kuwento, nagtangkang magluto (at sumunog ng risotto), at lumangoy sa mga grotto na walang bakas ng negosyo o banta. Ngunit ang peace na iyon ay hindi nagpapahina; ito ay nagpapalakas. Ang bawat araw na ginugol namin sa katahimikan ay nagbigay sa amin ng depth na hindi kayang bilhin ng anumang yaman.Nang lumapag ang aming private jet sa Rome, sa aming European Headquarters, ang pakiramdam ay agad na nag-iba. Ang villa sa Amalfi ay slow motion; ang Rome ay high-speed. Nakasuot ako ng power suit na burgundy, at si Kristoff ay nakasuot ng dark gray suit. Hawak niya ang aking kamay—hindi dahil sa protocol, kundi dahil sa pag-ibig.Sinalubong kami ni Yurik sa private elevator na direktang umaakyat sa aming executive floor. Ang kaniyang bow ay mas malalim kaysa dati; hindi lang paggalang sa boss, kundi paghanga sa power couple.“Mabuhay, Boss at M

[PAOLA POV]Hindi nagtagal ang katahimikan pagkatapos ng pagbagsak ng Pamilya Alcantara. Sa mundo ng kapangyarihan, ang katahimikan ay hindi katapusan; ito ay paghahanda lamang para sa susunod na labanan. At ang labanan na ito ay hindi na tungkol sa pera o assets; ito ay tungkol sa katotohanan at reputasyon.Isang Lunes ng umaga, habang nag-aayos ako ng mga contract para sa aming expansion sa Asia, biglang nag-ring ang emergency line ko. Si Kristoff ay nasa gym pa. Ang tumawag ay si Yurik, ang kaniyang boses ay punong-puno ng tension.“Madam, may problema,” sabi niya. “Hindi ito hack o financial attack. Ito ay media attack. May leak ng classified documents tungkol sa old dealings ng Pamilya—noong panahon pa ni Lolo Ortega.”“Anong klase ng documents?” tanong ko, agad akong tumayo. Ang robe ko ay nahulog, at ang mind ko ay nagtatrabaho na sa maximum speed.“Mga detailed report tungkol sa shadow funding, political corruption, at mga compromised contracts noong old era. Wala nang legal l