Semua Bab One Night, Bound Forever (SPG): Bab 121 - Bab 130

Ang gabi ay tila ayaw nang matapos sa mansyon ng mga De Salvo. Ang bawat sulok ng marangyang tahanan na dati’y simbolo ng kapangyarihan at karangyaan ay tila naging isang malaking kabaong na gawa sa semento at marmol. Sa loob ng kanyang silid, nakatayo si Paola De Salvo sa harap ng isang malaking bintana, nakatingin sa malawak na hardin na nababalot ng makapal na hamog. Ngunit hindi ang ganda ng tanawin ang nakikita niya; ang nakikita niya ay ang repleksyon ng sarili niyang mga mata sa salamin—mga matang kanina lamang ay nakakita sa isang bangkay na naglalakad."Paano siya nabuhay?" ang kanyang boses ay isang mahinang kalasing na tila mabasag-basag na kristal. "Sinaksihan ko ang pagsabog. Nakita ko ang apoy na lumamon sa katedral. Walang sinuman ang makakaligtas sa impiyernong iyon."Ngunit naroon si Kristoff Ortega kanina. Hin

Ang hangin sa loob ng Grand Ballroom ng Manila Regency ay hindi lamang siksik sa kuryente; ito ay tila isang buhay na nilalang na sumasakal sa sinumang mahina ang loob. Higit sa isandaang mamamahayag mula sa iba't ibang dako ng mundo—mula sa mga batikang anchor ng CNN at BBC hanggang sa mga agresibong investigative journalists ng mga lokal na pahayagan—ang nagkukumahog na maiayos ang kanilang mga tripod. Ang bawat pag-click ng shutter ng camera ay tila pintig ng isang mabilis na orasan. Sa labas, sa mundo ng internet, ang mga live feed sa social media ay pumapalo na sa sampung milyong viewers sa loob lamang ng unang limang minuto. Ito ang araw na hinihintay ng lahat—ang paglantad ng misteryosong "Leon" na nagpabagsak sa ekonomiya ng mga De Salvo sa loob lamang ng ilang buwan.Sa likod ng entablado, sa isang silid na nababalot ng amoy ng mamahaling pabango at malamig na pawis, nakatayo si Kristoff sa harap ng isang malaking salamin na may gintong frame. Ang kanyang suot na charcoal gra

Ang katahimikan sa loob ng ambulansya ay nakabibingi, sa kabila ng paulit-ulit at nakaririnding tunog ng sirena na humahawi sa trapiko ng Maynila. Sa loob ng maliit at nanginginig na sasakyang iyon, ang amoy ng bakal—ang amoy ng sariwang dugo—ay tila nanunuot sa bawat hibla ng damit ni Kristoff. Hawak niya ang malamig na kamay ni Seraphina. Ang mga daliri ng dalaga, na dati’y maliksi sa pagtipa ng keyboard at pag-aayos ng kanyang mga plano, ay wala nang buhay. Ang tanging nagpapaalam na humihinga pa ito ay ang mahinang pag-akyat-baba ng oxygen mask na unti-unting lumalabo dahil sa singaw ng hininga."Huwag kang bibitaw, Sera... huwag ngayon," bulong ni Kristoff. Ang kanyang boses, na kanina lamang ay nagpayanig sa buong bansa, ay nanginginig na ngayon sa takot. Hindi ito ang takot sa kamatayan. Ito ang takot sa pag-iisa. Sa loob ng sampung taon, ang galit ang kanyang naging gasolina, ngunit si Seraphina ang naging mitsa na nagbigay ng liwanag sa madilim niyang mundo. Kung mawawala ito

Ang amoy ng lansa, kalawang, at nabulok na kahoy ang sumalubong sa pangkat ni Kristoff sa tagong pantalan ng Mariveles. Walang buwan sa langit, at ang tanging nagbibigay ng liwanag ay ang aandap-andap na bombilya mula sa mga nakaparadang container van na tila mga higanteng ataol sa gitna ng kadiliman. Dito, sa dulo ng lupakan at pampang, matatagpuan ang huling hininga ng imperyo ng mga De Salvo—isang tagong ruta ng puslit na armas at ipinagbabawal na kargamento."Sigurado ka ba rito, Marco?" mahinang tanong ni Kristoff habang kinakasa ang kanyang baril. Ang kanyang boses ay halos pabulong, nilalamon ng hampas ng alon sa mga poste ng pantalan.Tumango si Marco, ang kanyang mga mata ay matalas na nakamasid sa paligid. "Dito sila dadaan. Ito ang tanging daungan na hindi binabantayan ng Coast Guard dahil kontrolado ito ng mga tauhan ni Don Henrico. Kung gusto

…contnuationAng Sandali ng Kahinaan at KatapanganNang lisanin ng mga tauhan ang sentro ng bodega para maghanda ng kanilang mga kagamitan, naiwang muli sina Kristoff at Seraphina. Ang katahimikan ay bumalik, ngunit ngayon ay mas mabigat ito.Lumapit si Kristoff kay Seraphina at hinawakan ang kanyang mga kamay. Malamig ang mga ito, ngunit mahigpit ang kapit."Seraphina, bakit mo ito ginagawa?" tanong ni Kristoff. "Ama mo siya. Sa kabila ng lahat ng kasamaan niya, dumadaloy ang dugo niya sa mga ugat mo. Kapag bumagsak siya, babagsak din ang pangalang dala-dala mo."Tumingin nang diretso si Seraphina sa mga mata ni Kristoff. May isang butil ng luha ang pumatak mula sa kanyang mata, ngunit hindi ito luha ng panghihinayang.