All Chapters of One Night, Bound Forever (SPG): Chapter 161 - Chapter 170

Tumakbo si Kristoff patungo sa lagusan, hindi pinapansin ang mga putok ng baril sa paligid. Ang kanyang tanging layunin ay mahanap ang kanyang anak at harapin ang babaeng sumira sa kanyang buhay.Nang makarating siya sa dulo ng lagusan, nakita niya ang eksenang hindi niya inaasahan. Si Marcus ay nakatayo, habang si Paola ay nakaluhod, ang patalim ay nakatutok sa leeg ni Alexei."Huwag kang lalapit, Kristoff!" sigaw ni Paola, ang kanyang boses ay puno ng desperasyon. "Isang hakbang pa at tatapusin ko ang buhay ng batang ito!"Napatigil si Kristoff. Ang kanyang puso ay tila sasabog sa galit at takot. "Anak mo siya, Paola! Paano mo iyan magagawa?""Anak ko siya, oo. Pero siya rin ang tanging alas ko laban sa iyo," tawa ni Paola, isang tawang malapit na sa kabaliwan. "Akala

[The Descent into Despair]Ang huling naramdaman ni Kristoff bago siya tuluyang lamunin ng dilim ay ang malapot at malamig na putik na humahatak sa kanyang mga binti. Hindi ito basta lupa; ito ay tila mga daliri ng mga kaluluwang matagal nang nakabaon sa ilalim ng Dark Sanctuary. Ang sigaw ni Paola ay nananatiling nakatatak sa kanyang pandinig, isang paalala na ang oras ay hindi na niya kaibigan.Nang imulat ni Kristoff ang kanyang mga mata, hindi ang langit o ang naglalagablab na katedral ang kanyang nakita. Siya ay nasa isang malawak na silid sa ilalim ng lupa, isang catacomb na gawa sa itim na marmol. Ang tanging liwanag ay nanggagaling sa mga sulo na may asul na apoy, na nakadikit sa mga dingding na puno ng mga ukit ng kasaysayan ng mga Valeriano."Gising ka na pala, kapatid," isang boses ang umalingawngaw mula sa dulo ng silid.

[The Altar of Amnesia]Ang katahimikan sa loob ng catacomb ay mas nakabibingi kaysa sa pagsabog ng katedral sa itaas. Nakatayo si Kristoff, ang kanyang mga binti ay matatag ngunit ang kanyang kaluluwa ay tila isang hungkag na sisidlan. Hawak niya ang pilak na krus—ang "Seal of the North"—na kumikislap sa ilalim ng asul na apoy. Sa kanyang paanan, ang isang duguang babae ay nakatingin sa kanya nang may halong pag-ibig at matinding pighati."Sino ka?" ulit ni Kristoff. Ang kanyang boses ay walang bakas ng init, walang pamilyar na tono. Ito ay boses ng isang sundalong tumatanggap ng utos mula sa isang estranghero."Kristoff... ako ito... si Paola," hikbi ng babae, ang kanyang kamay ay pilit na inaabot ang laylayan ng pantalon ni Kristoff. "Ang asawa mo. Ang ina ng anak mo."Kumunot a

[The Veins of Rome]Ang gabi sa Roma ay hindi kailanman naging ganito kalamig. Habang ang mga sirena ng Carabinieri ay umaalingawngaw sa paligid ng gumuhong katedral, si Paola ay mabilis na tumatakbo sa mga madidilim na eskinita, yakap ang misteryosong sanggol na natagpuan niya sa ilalim ng guho. Ang bawat hakbang niya ay tila may kasamang hapdi ng mga sugat na natamo niya mula sa labanan sa Dark Sanctuary. Ngunit mas masakit ang sugat sa kanyang puso—ang huling alaala niya kay Kristoff ay ang duguang katawan nito bago ito tuluyang nawala sa gitna ng mga itim na ibon.Tumigil siya sa tapat ng isang lumang gusali, isang tagong silid na dati nilang ginagamit bilang

[The Mirror of Damnation] Ang pagkahulog sa hukay ay hindi katulad ng inaasahan nina Paola at Kristoff. Walang hangin na humahampas sa kanilang mga mukha, walang pakiramdam ng grabidad na humihila sa kanilang mga bituka. Sa halip, tila sila lumulutang sa isang malapot na kadiliman na amoy kalawang at tuyong rosas. Ang boses ng babaeng may puting belo—ang babaeng kamukha ni Paola—ay nananatiling nakaukit sa kanilang pandinig.“Ang nasa ibaba ay ang inyong mga tunay na sarili.”Nang tumama ang kanilang mga paa sa lupa, hindi semento o lupa ang kanilang naramdaman. Malambot ito, tila naglalakad sila sa ibabaw ng libu-libong mga pahina ng lumang libro. Sa paligid nila, ang katedral ay naglaho na. Pinalitan ito ng isang tila walang hanggang koridor na gawa sa mga salamin. Ngunit ang mga salamin a