Semua Bab ความลับของท่านประธาน NC 20+++: Bab 81 - Bab 90

"คุณก็ใช่ย่อย ทำไมถึงใส่ชุดแบบนั้นไปโชว์ ผมหวงรู้ไหม และเป็นห่วงมากด้วย ที่ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันดึงคุณลงไปในสระ" คำพูดที่อ่อนโยนแฝงออกมาด้วยน้ำเสียงที่ห่วงใย ทำให้แพรไหมรู้ว่าเขานั้นพูดออกมาจากใจ ไม่ได้เสแสร้งแต่อย่างใด แต่เธอก็ยังอยากงอนเขาอยู่ดี "แพรแค่จะลองโชว์บ้าง เพราะไม่ชอบให้ผู้หญิงคนไหนเข้าใกล้คุณ และคุณเองก็ควรอยู่ห่างๆ ผู้หญิงพวกนั้นเอาไว้ ไม่ใช่ปล่อยให้พวกหล่อนเข้าใกล้ หรือชอบใจอยากจะได้แบบนั้น แพรจะได้ออกไปจากชีวิตของคุณ" คราวนี้แพรไหมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว อย่างไม่พอใจมากกว่าเดิม"ครับ...มันจะไม่เกิดขึ้นอีกผมสัญญา มานี่จะป้อนไวน์ให้ภรรยาจอมขี้หึงและขี้วีน" พูดจบพายุได้กระดกแก้วไวน์เข้าปากจนหมด พร้อมกับคว้าตัวภรรยามานั่งที่ตัก ก่อนที่ริมฝีปากร้อนฉ่าจะประกบเข้าหาเรียวปากของภรรยา มือหนาจับไหล่มนทั้งสองข้างเอาไว้ แพรไหมสัมผัสได้ถึงรสชาติของไวน์คุณภาพดี เมื่อพายุใช้ปากป้อนกวาดต้อนรสชาติเข้าไปในโพรงปากของเธอ “อืม” เสียงครางจากสาวร่างเล็กดังเ

"เวรกรรมกูแท้ ๆ ต้องมารับกรรมแทนมึง ไอ้ท่านประธาน กูจะทำยังไงดีวะเนี่ย พ่อของยัยนั่นไม่ปล่อยกูลอยนวลแน่" เก้าพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สิ้นหวัง เมื่อเวลานี้ต้องมารับผิดชอบในสิ่งที่เขาก่อเอาไว้อย่างไม่มีทางเลี่ยง "มีอยู่ทางเดียวครับคุณเก้า แต่งานกับขวัญดาวทุกอย่างก็จะจบ แต่งๆ ไปเหอะ ไม่แน่มึงอาจจะหลงรักขวัญดาวก็เป็นได้" พายุพูดจบ เก้าถึงกับส่ายหัว เพราะยังไงเขาคงไม่มีทางหลงรักผู้หญิงอย่างขวัญดาว คนอะไรเอากับผู้ชายทั้งคืนแล้วยังมีหน้ามาบอกนึกว่าเขาเป็นท่านประธาน "คุณป๋าขา" เสียงหวานของใยไหม ร้องเรียกผู้เป็นบิดาออกมาก่อนตัว "ตื่นแล้วเหรอครับลูกหมู หิวหรือยังเดี๋ยวป๋าจะโทรสั่งอาหารมาให้" พายุถามลูกสาวออกไป ในขณะที่เด็กหญิงตัวกลมนั่งลงที่ตักของผู้เป็นบิดา แขนเล็กคล้องคอคุณป๋าเอาไว้ อย่างออดอ้อน "ลูกหมูโตเป็นสาวแล้ว ยังอ้อนพ่อขนาดนี้เชียว มองดูก็น่ารักดีนะ มีลูกมาเกาะแข้งเกาะขาแบบนี้" กวิน

"คุณจะรอท่านประธานไหมคะ ถ้าจะรอก็เชิญนั่งรอได้ตามสบาย" แพรไหมเริ่มที่จะรำคาญฝ้ายเต็มที วันนี้เธอคงจะไม่มีสมาธิทำงานแล้ว "คุณพายุไปไหน แล้วจะกลับเข้ามาเมื่อไหร่" ฝ้ายยังคงยืนเท้าสะเอวถามแพรไหมออกไป อย่างมั่นอกมั่นใจในความสวยและเซ็กซี่ของตน "ทำไมไม่ถามเลขาหน้าห้องดูล่ะคะ ได้เวลาเลิกงานแล้ว ฉันจะกลับบ้าน ขอตัวนะคะคุณฝ้าย" แพรไหมพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าถือ "ฉันก็กำลังจะกลับพอดี " ฝ้ายพูดพร้อมกับเดินตามหลังแพรไหมออกไปติดๆ พร้อมกับรีบวิ่งเข้าไปในลิฟต์ เมื่อแผนการที่วางเอาไว้กำลังจะเริ่มขึ้น เมื่อแพรไหมก้าวเท้าออกมาจากลิฟต์ เธอต้องตกใจกับภาพตรงหน้า เมื่อมีนักข่าววิ่งกรูกันเข้ามา เป้าหมายของพวกเขาคือหญิงสาวร่างอรชร เธอถึงกับยืนขาแข็ง

แพรไหมก้าวเท้าลงมาจากรถ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าอันหล่อเหลาของสามี ดวงตาคมของเขาส่องแสงแวววับเป็นประกายทุกครั้ง เวลาที่เขาทอดมองมายังเธอ ทำให้ภรรยาสาวอยากจะสบตามองเขาแบบนี้ให้นาน ๆ เพื่อเก็บไว้ในความทรงจำที่มีเอาไว้ มือเรียวของแพรไหมยกขึ้นไปกุมใบหน้าของพายุเอาไว้ เธอลูบลงเบาๆ เหมือนกับอะไรอาวรณ์ ราวกับว่าเธอนั้นจะไม่ได้สัมผัสมันอีกแล้วในชีวิตนี้ "ขอกอดได้ไหมคะ" ภรรยาสาวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เหมือนคนกำลังจะร้องไห้ แต่แล้วเธอก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว อยู่ ๆ มันก็ไหลออกมาเป็นทางราวกับสั่งได้ "ร้องไห้ทำไมครับ..หืม..ทำไมขี้อ้อนจัง ผมจะไม่ไปไหนจะอยู่ให้คุณกอดแบบนี้ตลอดไป อย่าร้องนะครับคนดี" พายุพูดปลอบพร้อมกับกระชับคนตัวเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมกอดแน่นขึ้น เพื่อสื่อให้เธอรู้ว่าเขาจะไม่ไปไหน จะไม่มีวันทอดทิ้งเธอให้อยู่เดียวดายเหมือนกับหลายปีที่ผ่านมาอีกแล้ว "แพรรักคุณนะคะ และจะรักแบบนี้ตลอดไป ไม่ว่าแพรจะอยู่ที่ไหน ในหัวใจจะมีเพียง

ณ บ้านสวนชานเมือง ซึ่งเป็นที่ส่วนบุคคล อยู่ห่างไกลจากผู้คน ที่นี่ห้อมล้อมไปด้วยธรรมชาติที่ร่มรื่น ซึ่งทำให้คนอยู่อาศัยสามารถทำจิตใจให้ผ่องใสสดชื่นขึ้นมาได้บ้าง นี่ใช่ไหมที่เขาเรียกว่าธรรมชาติบำบัด เมื่อหญิงท้องแก่ใกล้คลอด นั่งอยู่ใต้ต้นสารภี เธอหยิบหนังสือแฟชั่นขึ้นมาดูหลายครั้งหลายครา เมื่อนิตยสารเล่มนั้นได้ลงข่าวของประธานหนุ่ม ที่ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน แม้เขาจะมีใบหน้าที่ซูบผอมลงไปมาก แต่ความหล่อเหลายังคงมีเหมือนเดิม "ทำอะไรอยู่ครับ คนเก่ง...หืม" นายเกริกพลเอ่ยถามลูกสาว ก่อนจะนั่งลงข้างๆ พร้อมกับเอามือยีลงไปที่ผมเงาของแพรไหมไปมา อย่างกับว่าเธอนั้นเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ผู้เป็นบิดาคอยทะนุถนอมเลี้ยงดูเธอมาอย่างดี แม้ว่าแพรไหมจะเกิดจากความผิดพลาดของเขาก็ตามที เมื่อมารดาของเธอนั้นตั้งใจแย่งเกริกพลมาจากมุกดาที่เป็นภรรยาตามกฎหมายของนายเกริกพล แต่เขาก็รักแพรไหมมากเท่าที่บิดาคนหนึ่งจะรักและทำเพื่อลูกได้"คุณพ่อไปส่งใยไหมแล้วเหรอคะ" แพรไหมถามออกไป พร้อมกับเอามือลูบลงที่ท้องนูน ในทุกๆ ค่ำคืน กว่าจะข่มตาให้หลับลงได้