Semua Bab ความลับของท่านประธาน NC 20+++: Bab 91 - Bab 100

"ใช่..ผมต้องกลับไปดูแลแพรวาที่กำลังป่วย และไม่คิดว่าการมีสัมพันธ์ครั้งใหม่ที่เกิดจากความไม่ตั้งใจ เมื่อผมคิดว่าร่างกายของเธอไม่แข็งแรงคงตั้งครรภ์ไม่ได้ แต่ผมกลับคิดผิดเมื่อแพรวาได้ตั้งท้องแต่เธอต้องคลอดก่อนกำหนด" นายเกริกพลพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา เมื่อนึกถึงลูกสาวที่กำลังรับชะตากรรม ทั้งที่เธอนั้นไม่ได้เป็นคนทำแต่บาปกรรมกลับตกที่เธอ "ฉันไม่ได้อยากฟังชีวประวัติชีวิตของคุณกับนังผู้หญิงหน้าด้านคนนั้น บอกจุดประสงค์มาเลยดีกว่า คุณมาที่นี่ต้องการอะไร" คุณหญิงมุกดาพูดออกมา พร้อมกับมองไปที่ชายสูงวัยด้วยหางตา ที่ไม่ค่อยเต็มใจอยากจะมองสักเท่าไหร่นัก "ผมต้องการให้ลูกชายของคุณกลับไปดูแลครอบครัวของเขา!""ไม่มีทาง!" คุณหญิงมุกดารีบพูดแทรกขึ้นมาทันที ก่อนที่ชายสูงวัยจะพูดอะไรต่อมากไปกว่านี้ "คุณก็รู้! การที่ต้องพลัดพรากจากคนรักมันทรมานแค่ไหน ทำไมคุณถึงต้องการให้ลูกได้รับชะตากรรมแบ

"โธ่เด็กน้อย! ป๋าขอโทษนะครับ นับจากนี้ไปมันจะไม่มีเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นกับครอบครัวของเราอีกแล้ว ป๋าสัญญา" พายุพูดออกมาพร้อมกับดึงเด็กหญิงตัวกลมเข้ามากอดไว้แนบอกของเขาอีกครั้ง ดวงตาคมค่อยๆ ปรือลงอย่างช้าๆ เขาหายใจเข้าลึกอยากโล่งอก ที่วันนี้ได้มีโมเม้นต์แบบนี้อีกครั้ง"คุณป๋า เราไปหามาดามกันดีกว่านะคะ" พายุคลายอ้อมกอดออกจากเด็กหญิงตัวกลม ก่อนจะลุกขึ้นยืนจูงแขนลูกสาวตรงไปยังภรรยา ที่นั่งอยู่ใต้ร่มไม้พร้อมกับสายตาที่ทอดมองมายังชายร่างสูงใหญ่และลูกสาวของเธอ ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแต่ปนไปด้วยคราบน้ำตา เมื่อแพรไหมกำลังดีใจกับการปรากฏตัวของสามี โดยที่เธอนั้นไม่ได้คาดคิดมาก่อน "แพร ลูกของเรา ลูกของผม" พายุพูดไม่ออก เมื่อเขากำลังดีใจกับการที่จะได้มีลูกเพิ่มมาอีกคน ประธานหนุ่มได้ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น พร้อมกับโอบไปที่ท้องกลมของภรรยา ก่อนจะเอาหูแนบลงที่หน้าท้องนูน เพื่อฟังเสียงหัวใจของทารกน้อยในครรภ์ แล้วจุมพิตลงเบาๆ เพื่อให้สายใยความผูกพันสื่อถึงกันและกัน ระหว่างพ่อกับลูกและทารกน้อยในครรภ์ น้ำตาของท่านประธานหนุ่มได้ไหลหยดลงมาจนเปียกหน้าท้องนูน เมื่อชายหนุ่มกำลังคิดว่า

"ลูกหมูอิ่มแล้วค่ะคุณป๋า เราไปกันเลยไหมคะ" ใยไหมพูดจบก็หยิบแก้วน้ำยกขึ้นมาดื่ม เวลานี้เด็กหญิงรู้สึกตื่นเต้น ที่จะได้ออกไปกับบิดาในรอบหลายเดือนที่ผ่านมา "แป๊บนึงนะครับ เดี๋ยวป๋าเก็บจานชามไปล้างก่อน" เมื่อภรรยาและลูกสาวรับประทานอาหารเรียบร้อยแล้ว พายุรีบจัดการเก็บกวาดล้างถูในห้องครัวทันที โดยมีเด็กหญิงใยไหมคอยเป็นลูกมือ จนผู้เป็นภรรยาอดที่จะฉีกยิ้มออกมาไม่ได้ไม่รู้กี่รอบแล้วในวันนี้ "ไปกันยัยลูกหมู เดี๋ยวมานะครับที่รัก เดี๋ยวป๋ามานะครับไอ้ลูกชาย" พายุพูดพร้อมกับโน้มใบหน้าลงต่ำคุยกับลูกน้อยในครรภ์ของภรรยา ก่อนจะเดินออกมาจากบ้านตรงไปที่รถ จุดมุ่งหมายของสองพ่อลูกคือห้างสรรพสินค้ามี ที่มีวัตถุดิบสำหรับทำคุกกี้ สักพักรถยนต์คันหรูก็แล่นเข้ามาจอดบริเวณลานจอดรถของห้างดัง โดยมีลูกสาวนั่งหลับปุ๋ยอยู่ข้างๆ เบาะคนขับ "นิ่งเป็นหลับขยับเป็นกินนะครับลูกหมู ตื่นได้แล้วครับคนเก่งถึงแล้ว" พายุพูดพร้อมกับเอามือลูบเบาๆ ที่แก้มใสของลูกสาว

"ลูกหมู ลูกจะชิมทุกรสเลยเหรอ ป๋ายอมเราเลยนะเนี่ย" ในวันหยุดสองพ่อลูกก็มักจะขลุกอยู่ในครัว ทั้งสองช่วยกันทำคุกกี้ และพายสตรอว์เบอว์รี แพรไหมกินบ่อยจนเอียนหมดแล้ว แต่ใยไหมกลับไม่รู้จักเบื่อ ยิ่งได้ลงมือทำจับผู้เป็นบิดา เด็กหญิงยิ่งชอบใจเมื่อเธอมีส่วนร่วมในการทำคุกกี้ในแต่ละครั้งด้วย "โอ๊ย! คุณพายุแพรปวดท้อง" แพรไหมนั่งอยู่ที่โซฟาด้านนอก ได้ตะโกนเรียกสามีออกไป เมื่อเธอรู้สึกเจ็บหน่วงๆ อยู่บ่อยครั้ง แต่คราวนี้เจ็บหนักกว่าเดิมขึ้นเรื่อยๆ "จะคลอดแล้วเหรอแพร! ทำไงดี กุญแจรถ ของในตะกร้า เอกสาร รอแป๊บนะครับ ลูกหมูมาดูมาดามรอป๋าแป๊บหนึ่ง คุณตาก็ออกไปข้างนอก เร็วหน่อยลูก" พายุพูดออกมาด้วยท่าทางที่ลนลาน ก่อนจะรีบวิ่งขึ้นไปบนบ้าน เพื่อหยิบตะกร้าและเอกสารพร้อมทั้งกุญแจรถ "ลูกหมูถือตะกร้านี่ลูกไว้ ไหวไหมแพร" พายุถามออกมา พร้อมกับช้อนตัวภรรยาขึ้น เขาสัมผัสได้ถึงน้ำที่เปียกชุ่ม จึงรีบพาเธอตรงไปที่รถ เพื่อขับมุ่งโรงพยาบาลในทันที

--หลังเลิกงาน-- รถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาจอดในบ้านหลังใหญ่ ในขณะที่หัวใจของแพรไหมนั้นเริ่มเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อความรู้สึกครั้งนั้นแล่นเข้ามาในสมองของเธอ "ถึงแล้วครับไปเข้าบ้านกัน ลูกหมูทำไมไม่ลงจากรถล่ะลูก" พายุหันไปมองลูกสาว ที่นั่งอยู่เบาะหลัง เมื่อใยไหมยังคงนั่งไม่ยอมขยับเขยื้อนลงไปจากรถ "คุณย่าจะให้คุณป๋ากลับไปกับพวกเราอีกไหมคะ" คำถามของลูกสาวทำให้พายุสงสารจับใจ ตั้งแต่วันนั้นลูกหมูของเขาคงจำฝังใจ และไม่รู้ว่าเด็กหญิงหน้าตาแป้นแล้นนั้น จะยังคงอยากจะชิมคุกกี้ของคุณย่าเหมือนเดิมอยู่หรือเปล่า "เห็นคุณย่าบอกว่า ทำคุกกี้ของโปรดไว้ให้ลูกหมูหลายรสเลยนะ เราไปชิมคุกกี้ของคุณย่ากันดีกว่าเนอะ" พายุพยายามพูดจาหว่านล้อมใยไหม แต่ด