"Bound by A Billionaire's Mistake"의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

"BOUND BY A BILLIONAIRE'S MISTAKE'' Kabanata 40: Ating ParaisoHabang unti-unting natutunaw ang hapon sa init ng aming yakap, wala ni isa sa amin ang gumawa ng kahit kaunting hakbang upang bumalik sa opisina. Para bang tahimik kaming nagkasundo—walang salita, walang tanong—na ang mundo sa labas ay maaaring maghintay. Ginugol namin ang natitirang mga oras na tila nawala sa pagitan ng mga kuwento, mahihinang tawa, at mga sandaling komportableng katahimikan, na sinabayan ng maiikling idlip habang magkatabi sa sofa. Para kaming nakabalot sa isang cocoon ng bagong tuklas na pagiging malapit, isang uri ng katahimikang bihira at mahalaga.Pagsapit ng alas-sais ng gabi, tuluyan nang humupa ang ingay sa gusali. Ang dating masiglang hallways ay naging tahimik, hudyat na karamihan sa mga empleyado ay umalis na para sa araw na iyon. Walang nagmamadali. Walang nagbibilang ng oras. Magkasama kaming sumakay sa elevator pababa sa underground parking—papunta sa kanyang pe

"BOUND BY A BILLIONAIRE'S MISTAKE'' Kabanata 42: Hindi Nasambit na mga Panata at Nakatagong mga Kanlungan Sa nakalipas na ilang buwan, ako at si Wilbert Colt ay nagpakadalubhasa sa sining ng pagnanakaw ng mga sandali sa gitna ng kaguluhan ng aming buhay-trabaho. Sa pamamagitan ng mga coded message na nagkukunwaring “urgent meetings” o “imperative projects,” ginawa naming ang kanyang opisina—at minsan ang akin—bilang aming sariling pribadong mga santuwaryo ng pagnanasa, malayo sa mapanghimasok na mga mata ng mga walang kamalay-malay na katrabaho. Nang gabing iyon, habang naninirahan kami sa intimate na ambiance ng isang high-end na restaurant, ang aming mesa ay nakahiwalay sa isang shadowed nook. Itinaas ni Wilbert ang kanyang baso para sa isang toast, ang kanyang mga mata ay tuwirang nakatuon sa akin. “Para sa ating mga lihim na rendezvous at sa mga halik na ninakaw natin sa daan,” sabi niya, may bahid ng malaswang underto

"BOUND BY A BILLIONAIRE'S MISTAKE'' Kabanata 44: "Pagbabalik ni Wilbert"Punô ng mahinang huni ang pribadong elevator namin sa penthouse, at bawat panginginig ay nagdudulot ng kaba sa aking mga ugat. Nang bumukas ang mga pintuang gawa sa metal, parang simula ng isang matagal nang hinihintay na romantikong dula — doon siya nakatayo — si Wilbert. Siya ay larawan ng kagwapuhan sa kanyang maayos na damit, at ang kanyang mga mata ay kumikislap ng liwanag na matagal ko nang pinapahalagahan.Dahil sa isang puwersang mas malakas pa kaysa sa grabidad — isang emosyonal na alon na hindi maipaliwanag ang pangalan, tumakbo ako sa makintab na sahig at yumakap sa kanya. Ang kanyang mga kalamnan, perpektong pagsasama ng lakas at lambing, ay yumuko sa ilalim ng aking bigat habang yakap ko ang kanyang baywang gamit ang aking mga binti. Nagtagpo ang aming mga labi sa isang desperado at mainit na pagdikit — isang halik na mas malakas bilang pagpapahayag kaysa sa is

"BOUND BY A BILLIONAIRE'S MISTAKE'' Kabanata 46: "Ang Misteryo ng Nawawalang Umaga"Ang katahimikan ng maagang umaga ay nakababagabag.Mga bandang 4:20 ng umaga, bigla akong nagising at kailangang gumamit ng banyo. Ngunit nang bumalik ako, isang mabigat na damdamin ang bumigat sa akin – walang tao sa kama. Wala si Wilbert doon. Matapos ang isang gabing hindi mapakali at puno ng bangungot, tila hindi karaniwan para sa kanya na gumising ng ganito kaaga. Mabilis ang tibok ng puso ko sa pag-aalala habang naglakad-lakad ako sa tahimik na bahay, sinisuri ang kanyang opisina, ngunit walang bakas niya. Sinubukan kong tawagan siya sa telepono, ngunit bawat pagtatangka ay direktang napupunta sa voicemail, lalong nagpapalaki ng aking pag-aalala.Hindi kailanman nagtatrabaho si Wilbert tuwing Sabado, mula nang manirahan ako dito. Bumigay siya ng pangakong ang mga katapusan ng linggo ay ating sagradong oras na magkasama. Habang dumadaan ang mga oras nang wala

"BOUND BY A BILLIONAIRE'S MISTAKE'' Kabanata 47: Mga Laban Para sa KinabukasanWILBERTHabang ako ay nagmamaneho sa tahimik na mga lansangan ng lungsod patungo sa aking opisina, ang aking isip ay parang magulong dagat na puno ng mga alaala at emosyon. Ang gabing iyon sa restawran kasama si Marian ay nagsimula nang maganda, ngunit nagtapos sa paraang palagi kong kinatatakutan. Ang pagkakakita kay Papa doon ay parang binuksan ko ang isang pintuan patungo sa nakaraan na matagal ko nang sinikap na itago.Sinulyapan ko ang walang laman na upuan sa tabi ko, naaalala ang mukha ni Marian nang umalis kami sa restawran. Ang sakit ng paglilihim sa kanya ay parang matalim na kutsilyong dumudurog sa aking dibdib. Ang pagsasabing kaibigan lang niya dati sa negosyo ay parang pagtataksil. Bawat salita ay isang kasinungalingan — isang pagkukunwari na napilitan akong gawin dahil natatakot akong mawawalan siya. Siya ang liwanag sa aking buhay na matagal nang natata