Semua Bab สามี... ลืมไปแล้วหรือว่าเราหย่ากันแล้ว: Bab 11 - Bab 20

หลังจากนั้นละอองจึงไปเดินตลาดสด อันดับแรกเธอต้องซื้อถังใส่น้ำแข็งเสียก่อน เพราะที่บ้านไม่มีไฟฟ้า ไม่มีตู้เย็น เธอต้องหาที่เก็บอาหารสดเสียก่อนเธอเลือกถังขนาดแปดสิบลิตรกับหนึ่งร้อยหกสิบลิตรอย่างละถัง จ่ายเงินแล้วจึงให้ทางร้านทำความสะอาดถังให้เลย และฝากทางร้านไว้ก่อน ไม่ห่างกันนักเป็นร้านขายยา เธอจึงแวะซื้อยาให้พ่อของลูกและแม่สามีตามอาการที่แม่สามีบอกมาละอองซื้อหมูสด หมูบด ไข่ไก่ ไข่เค็ม และเครื่องปรุงอีกหลายอย่าง บางอย่างที่มีในมิติก็ซื้อติดไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น อย่างเช่นไข่ไก่ก็ซื้อเพียงครึ่งแผง ที่เหลือเธอจะค่อย ๆ นำออกมาจากมิติทีละเล็กละน้อยจากนั้นจึงเดินไปซื้อของใช้และขนมให้ลูก ๆ กลับมาที่ร้านขายถังละอองจึงเอ่ยถาม “เถ้าแก่คะที่ร้านมีบริการส่งของไหมคะ”“เธอจะให้ฉันไปส่งที่ไหนเหรอ ถ้าไม่ไกลมากก็ไปได้”“ตลาดล่างค่ะ ไปส่งที่เกวียนบ้านผักหนามค่ะ” ตลาดล่างก็คือ ตลาดที่มีพื้นที่ลาดเอียงลงไป ซึ่งอยู่ต่ำกว่าตลาดสดแห่งนี้และอยู่ติดกับแม่น้ำนาดูน ซึ่งส่วนมากจะขายพวกเสื้อผ้า รองเท้า เครื่องจักสาน เมล็ดพันธุ์พืชผักต่าง ๆ และต้นกล้า“ได้ ๆ งั้นเธอจะซื้ออะไรอีกไหม” เถ้าแก่ถาม“อ้อ เอาน้ำแข็งอ

น้อยตั้งตัวไม่ทันเกือบจะสำลักน้ำแกงเห็ดออกมา เธอได้ยินที่สามแม่ลูกคุยกันทุกคำ แต่ไม่คิดว่าตนจะถูกถามคำถามนี้ น้อยปรายตามองละอองอย่างเคือง ๆ แล้วตอบหลาน “จริง ถ้ามันแก่กว่านี้มันจะเหนียว ภูมิกับใจเคี้ยวไม่ไหวหรอก” ละอองหลุบตามองแกงเห็ด มุมปากเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย เธอไม่ได้บอกให้ลูกถามย่าสักหน่อย จะโทษเธอไม่ได้นะ ถึงแม้น้อยจะรู้สึกเคืองนิด ๆ แต่แก่นคูณกลับรู้สึกว่าวันนี้บรรยากาศการกินข้าวร่วมกันผ่อนคลายลงมากกว่าทุกวันที่ผ่านมา หลังกินอาหารเย็นเสร็จผู้ใหญ่ทั้งสามจึงช่วยกันล้างเห็ด น้อยบ่นออกมา “น่าเสียดายคูณกลับมาเย็นเกินไปจึงไม่ได้นำเห็ดพวกนี้ไปขายในตลาด” “ก็เอาไปขายวันอื่นสิคะแม่” “จะขายได้ยังไง เธอไม่เห็นเหรอว่าดอกเห็ดมันเริ่มช้ำแล้ว ใครจะมาซื้อ” เพราะเห็ดที่ได้มาวันนี้มีทั้งเห็ดเผาะและเห็ดป่าชนิดอื่น “ก็นึ่งแล้วแพ็กใส่ถุงไว้ก็ได้นี่คะ ถังแช่เย็นของเราก็มี” โลกเดิมที่เธอจากมาชาวบ้านนึ่งไว้แล้วแช่แข็งเก็บไว้ให้ลูก ๆ ที่ไปทำงานในเมืองกรุงได้เป็นเดือน อย่าว่าแต่เห็ดเลยขนาดด้วงหนวดยาวตามป่าอ้อยยังแช่แข็ง

ทำม้าก้านกล้วยให้หลานเสร็จน้อยจึงร้องสั่งละอองอยู่ทางขึ้นบันได “ออง เอาถุงให้หน่อย”“แม่จะชั่งเห็ดเหรอคะ”“ใช่”ละอองเดินลงจากเรือนยื่นถุงให้น้อย แล้วเดินไปยกกล่องเห็ดและตราชั่งมาวางไว้บนแคร่ให้“ใส่ถุงละหนึ่งกิโลฯ ใช่ไหม” เมื่อคืนละอองบอกเธอว่าเห็ดนึ่งหนึ่งกิโลกรัมจะขายได้ราคาดีกว่าเห็ดสดในน้ำหนักที่เท่ากัน“ค่ะ”เธอทำให้น้อยดูเป็นตัวอย่างหนึ่งถุง จากนั้นจึงเดินจากไปทำงานต่อผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง เมี้ยนแม่ของวานที่อยู่บ้านใกล้กันจึงเดินมาเล่นด้วย“ยายน้อยทำอะไรอยู่เหรอ”“อ้าวยายเมี้ยน ฉันกำลังชั่งเห็ดไว้ขาย”“ไม่ขายดอกสดหรอกหรือ”“เมื่อวานไปขายไม่ทันน่ะสิ อองมันเลยบอกว่าให้นึ่งใส่ถุงแช่เย็นไว้”“แช่ใส่อะไร มีตู้เย็นอย่างนั้นเหรอ”“โน่นไง แช่ใส่ถังน้ำแข็งไว้ วันมะรืนไอ้คูณจะเอาไปขาย”เมี้ยนมองถังน้ำแข็งสองใบที่ตั้งเรียงกันไว้แล้วคิดถึงคำพูดของลูกสาวเมื่อวาน เมี้ยนพูดว่า “เมื่อวาน ลูกสาวฉันมันไปตลาด เจออองมันด้วย เห็นบอกว่าซื้อของมาเต็มเกวียน เป็นเรื่องจริงเหรอ” สิ่งที่เมี้ยนและลูกสาวอยากรู้ก็คือ ละอองซื้อของมาทำอะไรมากมายขนาดนั้น และชีวิตเพื่อนบ้านเป็นอย่างไรบ้าง ตอนนี้ดีหรือแย่กว่า

เห็นเขานอนนิ่งละอองก็ยิ่งได้ใจเพราะคิดว่าเขาหลับสนิทจึงหาญกล้าพูดต่อ “ยาที่เมียซื้อมาให้ก็ทำเหมือนมันเป็นเชื้อไวรัส ในเมื่อทำตัวเหมือนอยากตายแล้วทำไมต้องกลัวเชื้อโรค ฉันละไม่เข้าใจคุณเลยจริง ๆ คุณแก่นคูณ” พูดจบก็ถอนหายใจยาว ทายาเสร็จแล้วจึงปิดขวดยาไว้ดังเดิม สายฝนด้านนอกเริ่มโปรยปรายลงมา อากาศกำลังดีเพราะฝนไม่ได้ตกหนักมาก ละอองดึงผ้าห่มมาคลุมบนร่างหนาให้ถึงแค่ปลายแผลก็พอ ดับตะเกียงแล้วจึงนอนลงที่ของตน ไม่กี่นาทีต่อมาเธอก็หลับเป็นตาย เสียงหายใจของคนข้าง ๆ ดังมาสม่ำเสมอ บวกกับเสียงกรนเบา ๆ ลอยมาเป็นระยะ แก่นคูณจึงลืมตาขึ้นในความมืดมองคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ ในใจพลางรู้สึกสับสน หลายวันมานี้ละอองทำหน้าที่แม่และเมียได้เป็นอย่างดีจนน่าประหลาดใจ ยิ่งเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี้เธอยังทายาให้เขา เดิมทีละอองไม่สามารถอดทนทำงานเหนื่อยและหนักได้เกินสองวัน และยิ่งไม่มีความอ่อนโยนที่จะมาอดทนทายาอย่างเบามือบนแผลอันน่ากลัวให้เขา ยังดีที่ยามีฤทธิ์เย็นและไม่แสบ เขาจึงเก็บอาการไว้ได้ ละอองเพิ่งมาแค่ห้าวันมึงจะหวั่นไหวทำไมวะ แต่ทำไมเป็นห้าวันที่มีค่าเหลือเกิน นึ่งข้าว ทำกับข้

ทางด้านของแก่นคูณเพราะคิดว่าฝนไม่ตกหนักและฝนยังตกแบบเงียบ ๆ ไม่มีเสียงฟ้าแลบฟ้าร้อง เขาจึงยังเก็บเห็ดอยู่อย่างนั้นไม่ยอมเข้าร่มเพราะถึงอย่างไรก็เปียกไปแล้ว และถึงอยู่ใต้ร่มไม้น้ำก็ยังหยดลงมาถี่อยู่ดี“พี่คูณมาเข้าร่มก่อนเถอะค่ะ” รจนาร้องบอกแก่นคูณเห็นสองพี่น้องเดินมาจึงพูดขึ้น “นี่ก็บ่ายแล้ว พี่ว่าพวกเรากลับเลยดีกว่า เพราะอย่างไรท้องฟ้าปิดแบบนี้ ฝนน่าจะไม่หยุดตกง่าย ๆ” อีกอย่างร่างกายเขาก็เริ่มจะไม่ไหวแล้ว เขารู้สึกเหมือนจะเป็นไข้มาสองวันแล้ว แต่เพราะคิดว่าร่างกายตนเองแข็งแรงคงหายเอง ไม่คิดว่าตอนนี้เขาเหมือนจะไข้ขึ้นเสียแล้ว อีกทั้งมื้อกลางวันก็ยังไม่ได้กินข้าว เพราะเก็บเห็ดจนลืมเวลา พอรู้ตัวอีกทีก็ตัวสั่นแล้ว“งั้นก็ดีเลยค่ะ ฉันกำลังจะชวนพี่กลับอยู่พอดี” รจนาว่า“พี่คูณได้เห็ดเต็มสองตะกร้าเลยเหรอครับ” สกลถาม“อืม”“ผมกับพี่รจได้คนละตะกร้าเอง” เพราะทั้งสองยังเก็บไม่เก่งจึงได้มาแค่นี้ ลำพังเขาไม่เท่าไร แต่พี่สาวของเขานี่สิ ดูไม่ออกด้วยซ้ำว่าเห็ดชนิดไหนกินได้กินไม่ได้ ต้องคอยวิ่งมาถามน้องชายกับแก่นคูณเกือบทุกดอกที่เก็บได้ สกลเกรงใจแก่นคูณจะแย่ กระนั้นแก่นคูณก็ยังเก็บเห็ดได้มากกว่าสกลห