Semua Bab สามี... ลืมไปแล้วหรือว่าเราหย่ากันแล้ว: Bab 31 - Bab 40

ต่อจากมะลิก็มีผู้ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเข้ามายืนหน้าร้านของละออง เส้นผมของเขาเริ่มมีสีดอกเลาขึ้นแซม แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าเนื้อดีคล้ายกับคนมีฐานะอยู่หลายส่วน น้ำหอมกลิ่นแรงโชยเข้าจมูกละอองเอ่ยถามเสียงเรียบ “คุณลูกค้ารับอะไรดีคะ”“ซาลาเปาไส้อะไรอร่อยที่สุด” พูดพลางส่งสายตาหวานเยิ้มมองละอองตั้งแต่หัวจรดเท้า“แล้วแต่คนชอบค่ะ ลูกค้ารับเป็นไส้หวานหรือไส้เค็มดีคะ”“ไส้หวาน เพราะผมเป็นคนชอบอะไรหวาน ๆ โดยเฉพาะหน้าแม่ค้า”ใบหน้าละอองยังคงรักษารอยยิ้มเอาไว้ได้เป็นอย่างดี ถามลูกค้าต่อว่า “ครีมหรือฟักทองดีคะ”“อะไรก็ได้ที่แม่ค้าอยากขาย”“งั้นรับเป็นครีมหนึ่งฟักทองหนึ่งดีไหมคะ”“ได้หมด” เขาว่า “แล้วขนมจีบขายยังไง” เขาถามทั้งที่มีป้ายราคาติดอยู่หน้าร้าน“สามลูกห้าบาทค่ะ”“แล้วถ้าอยากจีบแม่ค้าต้องทำยังไง”“พอดีแม่ค้ามีสามีมีลูกแล้วค่ะ จึงไม่สามารถจีบได้” เธอตอบออกไปด้วยน้ำเสียงสุภาพ“แต่ตอนนี้เธอโสดนี่ เธอไม่พูดฉันไม่พูดแล้วใครจะรู้ ขายของเสร็จตอนไหนฉันจะมารับไปกินข้าวด้วยกัน ตกลงไหม”ชะเอมที่ขายของเสร็จแล้วกำลังจะเดินเข้ามาช่วยละออง แต่กลับมีผู้ชายคนหนึ่งเดินผ่านหน้าเธอเข้ามาก่อน“เดี๋ยวฉันขายเอง เธอไปน

เช้าวันต่อมาละอองเข้าไปขายของในตลาดเพียงคนเดียว ส่วนแก่นคูณวันนี้เขาต้องขึ้นเขาไปหาของป่า เขาตื่นขึ้นมายกของช่วยเธอเช่นเคย ละอองยังคงสวมชุดสุภาพตามที่เธอคิด แต่แก่นคูณกลับไม่คิดเช่นนั้น“ฉันไม่เคยเห็นเธอใส่ชุดแบบนี้มาก่อน”“ฉันซื้อไว้แต่ยังไม่เคยใส่สักทีค่ะ”“เธอชอบแต่งตัวแบบนี้เหรอ” ปกติอยู่บ้านละอองก็สวมเพียงผ้าถุงกับเสื้อยืด ส่วนผมก็มวยขึ้นไว้อย่างลวก ๆ แทบจะไม่ได้หวีด้วยซ้ำ จากนั้นก็ไปกับแก๊งขาไพ่ ไม่ได้มาละเมียดละไมกับการแต่งกายเช่นนี้“แต่งกายดี เผื่อจะมีผู้ชายดี ๆ เข้ามาจีบบ้างยังไงละคะ” ว่าจบก็รีบขึ้นเกวียน แก่นคูณมองตามเกวียนที่เคลื่อนออกไปด้วยแววตาขุ่นเคือง ละอองยังส่งยิ้มหวานคล้ายเยาะเย้ยมาให้เขาอีก เขาโกรธเธอแทบตายตอนเป็นภรรยาเขาไม่สนใจไยดีเรื่องเสื้อผ้าหน้าผม ทีเป็นอิสระแล้วกลับแต่งตัวสวยขึ้นเป็นสิบเท่าร้อยเท่า มันน่าโมโหนัก สองวันต่อมาหลังจากช่วยเธอยกของขึ้นเกวียนแล้ว แก่นคูณจึงเดินทางขึ้นเขาแต่เช้า เพื่อไปดูกับดักสัตว์ที่วางเอาไว้เมื่อวาน ไม่เกินเก้าโมงเช้าเขาก็กลับมาพร้อมกับกระต่ายป่าสิบตัว ไก่ป่าแปดตัว “พ่อเก่งจังเลยครับ

ทั้งสี่คนพ่อแม่ลูกนั่งเกวียนจากตลาดล่างขึ้นมาเอาของที่ร้านขายแกงเส้น ละอองยังให้โยแวะซื้อน้ำแข็งเพิ่มให้สองกระสอบใส่ถังแปดสิบลิตรของเธอ เพื่อเอากลับไปเติมใส่ถังร้อยหกสิบลิตรที่บ้านด้วยโยแปลกใจเช่นกันที่วันนี้เห็นพวกเขามาตลาดด้วยกัน ท่าทางที่ละอองแสดงออกกับลูกกับสามี ไม่ได้สอดคล้องกับคำที่เธอบอกเขาวันนั้นเลย หรือเธอจะเปลี่ยนใจแล้วจริง ๆตอนกลับบ้านแก่นคูณก็ไม่คุยกับเธอเลย มีเพียงลูกทั้งสองเท่านั้นที่คอยถามแม่ตลอดทาง เพราะพวกเขาเห็นสิ่งที่ไม่เคยเห็นหลายอย่าง“แม่ครับ เสาต้นสูง ๆ ที่มีสายระโยงระยางมันคือเสาอะไรเหรอครับ”“เสาไฟฟ้าจ้ะ”“ทำไมบ้านเราถึงไม่มีคะแม่”“เพราะบ้านเรายังไม่มีไฟฟ้าใช้ยังไงละคะ”“ถ้ามีไฟฟ้าใช้ เราใช้ทำอะไรได้บ้างครับ”ละอองก็สาธยายให้ลูก ๆ ฟัง จบเรื่องหนึ่งก็ไปต่ออีกเรื่องหนึ่ง ละอองต้องคอยอธิบายลูกไม่ได้หยุดปากกลับมาถึงบ้านละอองก็รีบมาเตรียมอุปกรณ์ทำซาลาเปาไส้ครีมกับไส้ฟักทองทันที รอบนี้เธอจะทำเก็บไว้อย่างละสองร้อยลูกแก่นคูณเดินมาหาเธอในห้องครัวแล้วเอ่ยถาม “ซื้อเสื้อผ้าให้ฉันทำไม”ละอองหันมองตามเสียง “ไม่มีเหตุผลค่ะ อยากซื้อให้ก็ซื้อ”“ทำไม อายที่ต้องเดินกับฉันมา

ทางด้านของละอองเมื่อลูกค้าเริ่มซา ชะเอมจึงเดินมาคุยด้วย “เมื่อวานหลังจากที่เธอกลับไปแล้วป้ามะลิก็มาถามหา บอกว่าเจ้านายติดใจขนมจีบกับซาลาเปาของเธอ อยากจะขอซื้อมากสักหน่อย” “เหรอคะ” ละอองดีใจที่ตนจะมีลูกค้าประจำแล้ว “แล้วเจ้านายของป้ามะลิเป็นใครเหรอคะ” “เป็นเศรษฐีของนาดูนนี่แหละ เขาชื่อคุณธรรศเป็นเจ้าของบ่อกุ้งกว่าห้าร้อยไร่เชียวนะ” “ดูเหมือนป้ามะลิจะสนิทกับท่านเศรษฐีมากเลยนะคะ” “ป้ามะลิเป็นแม่นมของคุณวีลูกชายของคุณธรรศ ก็เหมือนแม่นั่นแหละ เพราะป้ามะลิเลี้ยงคุณวีมาตั้งแต่เด็ก” “อ๋อ” ละอองพยักหน้า “แล้วคุณธรรศมีเมียใหม่ไหมคะ” “จะเหลือรึ รวยออกปานนั้น แต่แม่เลี้ยงก็ใจดีรักคุณวีเหมือนลูกแท้ ๆ เพราะเขาไม่มีลูก ได้ยินว่าช่วยหาภรรยาให้คุณวีด้วยนะ” ชะเอมว่า “อีกสองเดือนข้างหน้าก็เป็นวันเกิดลูกชายเขาแล้วนี่ คุณธรรศจัดงานวันเกิดให้ลูกชายใหญ่โตทุกปีอย่างกับงานวัดแน่ะ ปีนี้เธอน่าจะได้ชม” “เขาจัดที่ไหนเหรอคะ” “โรงเรียนดงเมืองอนุสรณ์ เป็นโรงเรียนของลูกชายเขานั่นแหละ อยู่ห่างจากเราไม่ถึงสามกิโลเมตรเขามีชิง

ภายในเวลากว่าสัปดาห์มะลิก็รู้ความจริงทุกอย่าง แต่ทำไมเธอถึงไม่รู้สึกเบาใจกับข้อมูลที่ได้รับมาเลยสักนิด อย่างไรเธอก็มองว่าละอองกับสามียังไม่จบกันดี แบบนี้ถ้าผู้เป็นนายเข้าไปยุ่งเกี่ยวก็ไม่ใช่เท่ากับว่าไปเป็นมือที่สามของพวกเขาหรอกหรือ แต่เมื่อได้รับข้อมูลมาแล้วก็ต้องรายงานไปตามความจริง ไม่เช่นนั้นถ้าปฐวีสืบรู้ความจริงในภายหลังเธออาจจะเดือดร้อน เธอเองก็รักเขาเหมือนลูกถ้าลูกมีความทุกข์เธอย่อมทุกข์มากกว่า เย็นวันหนึ่งมะลิเดินเข้าไปในห้องทำงานของปฐวี บอกเล่าความจริงทุกอย่างเกี่ยวกับละอองที่ได้รับมาให้เขาฟัง “เดิมทีผู้หญิงคนนี้เป็นคนไม่เอาถ่าน ติดการพนันจนเข้าเส้น มักหนีหายไปจากสามีกับลูกเป็นเวลานาน ๆ ครั้งสุดท้ายนานถึงหนึ่งปี กลับมาสามีจึงขอหย่า…” “เธอหย่าแล้วอย่างนั้นเหรอ” ข้อความทั้งหมดที่มะลิถ่ายทอดออกมาเขาสนใจคำว่าหย่าเพียงคำเดียว มุมปากมีรอยยิ้มผุดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ “ค่ะ หลังจากหย่าแล้วยังขออาศัยอยู่บ้านสามี และคิดทำมาค้าขาย เธอเพิ่งทำตัวดีขึ้นได้ไม่ถึงเดือนเลยค่ะ” แต่เหมือนปฐวีจะไม่สนใจฟังข้อเสียของละอองเลยแม้แต่น้อย ถามมะลิอีกว่า “เ