Semua Bab สามี... ลืมไปแล้วหรือว่าเราหย่ากันแล้ว: Bab 51 - Bab 60

บุญเทืองเค้นเสียงหึในลำคอมุมปากยกเฉียงขึ้น “ถ้าอยากเกี่ยวก็จ่ายมาห้าหมื่น” น้อย รจนา และแก่นคูณต่างตกใจกับจำนวนเงินที่บุญเทืองเอ่ยขึ้นมา แก่นคูณพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ก้าวเท้าจากไปอย่างหงุดหงิด เพื่อไปตามละอองมาเจรจากับชายผู้นี้ เขาสงสัยว่าเธอเอาเงินไปทำอะไรตั้งห้าหมื่น ละอองหน้าถอดสีเมื่อเห็นหน้าของผู้ชายคนนี้ชัด ๆ ความทรงจำอันรางเลือนค่อย ๆ ผุดขึ้นมาชัดขึ้นทีละน้อย เธอลืมไปได้อย่างไรว่าหลายเดือนก่อน ก่อนเธอจะกลับมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ เจ้าของร่างนี้หนีไอ้เทืองมาเพราะหาทางออกไม่ได้ และไม่มีเงินใช้หนี้มัน น้อยเดินไปหาหลานทั้งสองอย่างรู้มารยาท รจนาก็เดินตามไปเช่นกันในใจยังลอบยิ้มด้วยความสะใจ ส่วนแก่นคูณยังยืนอยู่ตรงนั้น “ฉันอยากคุยกับเอ็งตามลำพัง” บุญเทืองกล่าวกับเพื่อนรุ่นเดียวกัน เห็นรูปร่างของแก่นคูณที่ใหญ่กว่าตน เขาก็ไม่อยากให้แก่นคูณรู้เรื่องนี้ ละอองพยักหน้าให้แก่นคูณพร้อมเอ่ย “พี่คูณไปอาบน้ำเถอะ เดี๋ยวจะไม่สบาย เรื่องนี้ฉันจัดการเอง” แก่นคูณจึงยอมเดินจากไป ละอองพูดต่อ “มีอะไรก็ว่ามา”

ละอองเปิดประตูก้าวขาลงจากรถมองลูกกับอดีตสามีด้วยความตกใจ ทางด้านของปฐวีเมื่อเห็นแก่นคูณมองมาที่ตนจึงลดกระจกและยักคิ้วให้เขาหนึ่งที ถึงไม่ได้ครอบครองเธอแต่ขอให้ได้เยาะเย้ยอดีตสามีเธอสักครั้งก็ชื่นใจแล้ว ส่วนใครจะทะเลาะกับใครนั้นเขาไม่สนใจ ถ้ารักกันจริงก็ต้องมีวิธีง้อกันสิ ช่วยไม่ได้ก็เธอไม่อยากรับไมตรีจากเขาเอง “พ่อคะ ทำไมแม่มากับผู้ชายคนนั้นละคะ” พอใจถามพ่อ “แม่คงไปคุยธุระมั้งลูก กลับบ้านไปค่อยถามแม่นะ” “ค่ะ” แก่นคูณกับละอองจ้องตากันนิ่งงันเมื่อปฐวีขับรถออกไป ทั้งคู่ยังไม่ได้คุยกันสักคำเกวียนของโยก็มาจอดเทียบหน้าร้านแล้ว แก่นคูณจึงยกของขึ้นเกวียนโดยไม่พูดไม่จา วางใบหน้าเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในความเรียบเฉยละอองรู้ว่าเขากำลังโกรธ พอทุกคนขึ้นไปยืนบนเกวียนโยก็ควบเกวียนออกทันที ไม่แม้แต่จะมองหน้าละออง และยังทำเหมือนคนไม่เคยรู้จักกัน และละอองก็ชอบแบบนี้มากกว่าให้เขามาชวนคุย โยไม่แปลกใจที่เห็นพวกเขาอยู่กันพร้อมหน้า เพราะสิ่งที่เขาคิดว่าทั้งสองยังรักกันอยู่มันก็เป็นความจริงโยขับเกวียนไปรับผู้โดยสารที่ตลาดล่างอีกครั้ง จ

“มีหลายอย่างเลยครับแม่มีทั้งของสดของแห้งครับ” แก่นคูณว่า“หนูมีไก่ป่ามาฝากตากับยายด้วยค่ะ” พอใจ“ผมก็มีกระต่ายป่ามาฝากตากับยายเหมือนกันครับ” ภาคภูมิหลานทั้งสองต่างพูดเอาใจตากับยาย ท่านทั้งสองยิ้มจนแก้มปริ“พี่ไปทำกับข้าวก่อนนะ” แก่นคูณหิ้วของไปเก็บทางครัวที่อยู่ถัดจากแคร่ไปไม่มาก“แต่ข้าวเราคงไม่พอกิน เดี๋ยวแม่ไปขอที่บ้านเพลินก่อนนะ” เพราะไม่คิดว่าจะมีคนมาหาอำภาจึงนึ่งข้าวเพียงกระติบเดียว“ไม่เป็นไรค่ะแม่ ฉันซื้อข้าวสารจ้าวมาด้วย เดี๋ยวนึ่งแป๊บเดียวก็สุกพร้อมกันกับอาหารค่ะ” ละอองว่า “พี่คูณก่อไฟสองเตานะคะ”“ได้” เตาอั้งโล่มีอยู่อันเดียว แต่แก่นคูณสามารถใช้หินก้อนใหญ่ทำเป็นเตาเพิ่มได้“แม่ครับผมอยากช่วยพ่อกับแม่ทำอาหารครับ” ภาคภูมิ“หนูก็อยากช่วยค่ะ” พอใจ“ไม่ได้หรอกลูก เกะกะพ่อกับแม่เปล่า ๆ ไปเล่นกับตาก่อนนะคะ”“มาทำอาหารตรงนี้ก็ได้ ตามีครกสวย ๆ ให้ด้วยนะ” ด้วงบอกหลานพร้อมยกกระบอกไม้ไผ่ที่ตนตัดปล้องมันออกให้หลานดู ทำให้มีลักษณะคล้ายครกเล็ก ๆ และดูสวยงาม เหมาะที่จะนำมาเล่นขายของภาคภูมิกับพอใจวิ่งมาหาตามองดูครกด้วยดวงตาเป็นประกาย“หนูเอาครกสองอันค่ะ”“ผมก็เอาครกสองอัน”“เอาเยอะ ๆ เลย

ละอองเริ่มจ้างช่างให้มาต่อเติมบ้านแล้ว ซึ่งน้อยกับแก่นคูณยกเรื่องนี้ให้ละอองเป็นคนจัดการทั้งหมด เธอต่อเติมเพิ่มอีกสามห้องใหญ่ เป็นห้องสำหรับลูกชายลูกสาว และห้องสำหรับแก่นคูณ ส่วนห้องของน้อยเธอบอกว่าขอใช้ห้องเดิม จากนั้นต่อเติมห้องครัวให้กว้างขึ้นอีก ชานบ้านและห้องอเนกประสงค์จึงต้องกว้างขึ้นตามไปด้วย วัสดุในการทำบ้านยังคงเป็นไม้เหมือนเดิม ละอองเน้นความเรียบง่ายแต่น่าอยู่ ห้องของแก่นคูณและลูกที่ต่อเติมใหม่ยังต่อระเบียงออกไปอีก สามารถนั่งชมวิวหลังบ้านได้อย่างสวยงาม อีกไม่ถึงสองเดือนก็จะเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว คงได้ชมทะเลหมอกหลังบ้านอย่างเต็มตา แต่จะว่าไปช่วงหน้าฝนที่ผ่านมาก็มีทะเลหมอกให้ชมเป็นประจำ เพียงแต่ที่นั่งชมยังไม่เพียบพร้อมเท่าครั้งนี้ ช่างใช้เวลาต่อเติมบ้านและแก้ไขตามแบบที่ละอองต้องการอยู่ประมาณหนึ่งเดือนก็เสร็จเรียบร้อยทุกอย่าง เช้าวันหนึ่งทุกคนยืนชมบ้านหลังใหม่ด้วยกันอย่างพร้อมหน้า น้อยไม่เคยคิดฝันว่าจะได้อยู่บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ ถึงคนอื่นจะมองว่าไม่ใหญ่มากแต่สำหรับเธอนี่คือที่สุดในชีวิตแล้ว “แม่คะบ้านเราสวยจังเลยค่ะ” พอใจว่าขึ้นอย่างตื่นเต้น

ทุกคนจึงหัวเราะชอบใจ บรรยากาศเช่นนี้พลอยทำให้กลีบบัวคลายความทุกข์ใจไปได้บ้าง มองหน้าพอใจแล้วก็คิดถึงปานตาผู้เป็นลูกสาว ปานตาอายุเพียงเจ็ดขวบก็ต้องมาป่วยหนักเสียแล้ว แต่ยังโชคดีที่ยังมีทางรักษา เพียงแต่เธอติดอยู่เรื่องเดียวเท่านั้นคือ ค่ารักษาแพงมาก หลังจากกินอาหารเสร็จ ละอองจึงพาลูกไปเตรียมที่นอนให้กลีบบัว ซึ่งเธอใช้ห้องเก่าของเธอกับแก่นคูณเป็นห้องรับรองแขก ส่วนกลีบบัวคุยกับแม่และพี่ชายอยู่ลานบ้านด้านนอก “พี่สะใภ้ดูเปลี่ยนไปนะ” กลีบบัวเอ่ยขึ้น “พี่คูณก็ดูเปลี่ยนไปด้วย” “เปลี่ยนยังไง ฉันก็เป็นของฉันอย่างนี้” แก่นคูณไม่ยอมรับ เพราะเขาคิดว่าตัวเองไม่มีส่วนไหนที่เปลี่ยน “เปลี่ยนก็แล้วกัน แต่พี่สะใภ้เปลี่ยนมากกว่า” กลีบบัวแย้ง “อืม กลับมาคราวนี้อองมันเปลี่ยนไปจริง ๆ รู้จักทำมาหากิน รู้จักดูแลรับผิดชอบครอบครัวมากขึ้น” น้อยกล่าว “เอ็งมีธุระอะไรก็พูดมาเถอะ” “คือฉัน… ฉันอยากจะมาขอยืมเงินแม่กับพี่คูณหน่อยจ้ะ” “เอาไปรักษาลูกเหรอ” น้อยถาม เพราะลูกสาวได้เกริ่นเรื่องนี้ไว้ก่อนกินข้าวแล้ว “ค่ะ