Semua Bab สามี... ลืมไปแล้วหรือว่าเราหย่ากันแล้ว: Bab 41 - Bab 50

เย็นวันนั้นละอองจึงพูดเรื่องนี้ให้แก่นคูณกับน้อยฟัง น้อยได้ฟังแล้วถึงกับพูดขึ้นเสียงดังด้วยความตื่นเต้น “ทำไมถึงจ้างแพงขนาดนั้นเล่า แสดงว่าต้องงานใหญ่มากแน่ ๆ เลย” “งานใหญ่มากค่ะแม่ พี่เอมบอกว่าเขาจัดใหญ่ทุกปี” “แล้วเอ็งรับปากเขาไปหรือยัง” “ยังค่ะ ฉันอยากมาปรึกษาแม่กับพี่คูณดูก่อน เพราะมันต้องเลิกดึกค่ะ” เธอรู้มาว่างานนี้จริง ๆ แล้วเลิกเที่ยงคืน แต่ปฐวีอนุญาตให้เธอกลับก่อนเวลาได้ “แล้วเอ็งจะทำยังไงล่ะ แค่งานนี้งานเดียวเอ็งก็รวยแล้วนะ” น้อยรู้สึกเสียดายเป็นอย่างมาก หากละอองไม่รับงานนี้ “เธอนัดให้คำตอบเขากี่วัน” แก่นคูณถาม “สองวันค่ะ” “ต้องเตรียมของเยอะไหม” “ก็เยอะค่ะ แต่ก็น่าจะทัน” เพราะมีเวลาอีกประมาณเกือบสองเดือน เธอสามารถทำเก็บไว้แล้วแช่แข็งไว้ได้ “เดี๋ยวฉันช่วยทำก็ได้” แก่นคูณว่า “พี่คูณให้ฉันรับงานนี้เหรอคะ” “ไม่ดีหรือไง ฉันทำงานทั้งปียังไม่ได้มากขนาดนั้น” แก่นคูณกล่าว “ส่วนตอนเลิกงานฉันเช่ารถสามล้อของผู้ใหญ่หวันก็ได้” ผู้ใหญ่หวัน

แก่นคูณตัดฟืนต่ออีกไม่ถึงยี่สิบนาที พวกเขาจึงเดินออกไปปากทางที่แก่นคูณได้นัดรจนาเอาไว้ “พี่รจคุยกับพี่คูณว่ายังไงบ้าง เขาตกลงแต่งงานกับพี่ยัง” สกลถามพี่สาวเมื่ออยู่ด้วยกันตามลำพัง “แต่งเติ่งอะไรล่ะ ยังไม่เคยเปิดใจคุยกันสักครั้ง จะคุยทีไรก็มีแต่เรื่อง” รจนาพูดอย่างไม่สบอารมณ์ หากวันนี้เธอไม่คุยเรื่องของละอองก่อน เธอก็คงได้เปิดใจกับเขาแล้ว “อ้าว แล้วอย่างนี้จะได้แต่งเมื่อไรล่ะ” “ภายในปีนี้แหละ เดี๋ยวยัยอองนั่นก็ไม่อยู่แล้ว เอ็งไม่เห็นเมื่อหลายวันก่อนที่มีคนมาถามหามันเหรอ” “เห็น ถามแล้วยังไง” “พี่คูณบอกว่าน่าจะเป็นคนที่มาจีบยัยอองนั่น” “แก่ขนาดนั้นนะ พี่อองสวยจะตายจะไปชอบคนอย่างนั้นได้ยังไง” “คนมีเงินยัยอองก็ชอบหมดนั่นแหละ” “ก็จริง” เพราะที่ผ่านมาละอองชอบหลอกใช้เงินผู้ชาย สกลเหลือบมองไปเห็นละอองเดินมากับแก่นคูณจึงกระซิบเตือนพี่สาว “พี่คูณกับพี่อองเดินมานู่นแล้ว” รจนาจึงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไม่ได้หันไปมองสองคนนั้นด้วยซ้ำ แก่นคูณเดินมาถึงก็บอกทั้งสองท

เช้าวันรุ่งขึ้นก็เป็นไปตามที่แก่นคูณคาดเอาไว้ ละอองไปทำงานไม่ไหวจริง ๆ ถึงข้อเท้าจะไม่บวมมากแต่ถ้าต้องไปนั่งหรือยืนทำงานนาน ๆ ก็จะทำให้ข้อเท้าอักเสบขึ้นมาอีก เช่นนั้นเธอจึงหยุดงานหนึ่งวัน แก่นคูณเอาเห็ดโคนไปขายที่ตลาดตั้งแต่เช้าแล้ว ส่วนละอองนั่งเหยียดขาอยู่บนพื้นเรือนกำลังนวดแป้งทำซาลาเปา ขณะนั้นก็ได้ยินเสียงวานมาถามหา น้อยจึงบอกว่าเธออยู่บนบ้าน “เวียนเล่นอยู่กับน้องก่อนนะลูก” วานบอกลูกสาววัยแปดขวบ “ค่ะ” ลูกสาวเดินไปเล่นกับภาคภูมิและพอใจแล้วจึงเดินขึ้นไปหาละอองบนบ้าน พอละอองเห็นหน้าวานก็ส่งยิ้มให้ “พี่วานไม่ได้ไปไร่เหรอคะ” “ไปจ้ะ แต่คงออกไปหลังเที่ยง” ตอนนี้เพิ่งจะเก้าโมงเช้า “นวดแป้งทำซาลาเปาเหรอ” “ค่ะ พี่วานมีธุระกับฉันหรือเปล่าคะ” เพราะปกติวานไม่เคยมาหาเธอที่บ้าน “ก็ไม่เชิงหรอก พอดีว่าฉันอยากกินขนมจีบกับซาลาเปา จึงอยากให้เธอนึ่งให้หน่อยได้ไหม” เมื่อเช้าแม่ของเธอมาขอใบย่านางกับน้อยไปแกงหน่อไม้ เมี้ยนจึงบอกว่าละอองไม่ได้ไปขายของ เธอจึงอยากมาหา “ได้สิคะ เดี๋ยวฉันก่อไฟนึ่งให้แป๊

ส่วนปฐวีก็มาหาละอองที่ร้านอีกครั้ง และก็พบว่าเธอมาทำงานแล้วจริง ๆ ส่งยิ้มให้ชะเอมที่อยู่หน้าร้าน ก่อนสั่งแกงเส้นหนึ่งถ้วยแล้วเดินไปนั่งโต๊ะเดิมที่เคยนั่งเป็นประจำ “ขนมจีบยี่สิบครับ” เขาพูดขึ้นขณะที่ละอองกำลังเติมขนมจีบลงในลังถึง ละอองหันมองเขาแล้วส่งยิ้มให้ “ขนมจีบอย่างเดียวเหรอคะ” “จีบอย่างเดียวครับ อย่างอื่นเอาไว้ก่อน” คำพูดของเขาแฝงนัยบางอย่าง แต่ละอองกลับฟังไม่เข้าใจ “รอสักครู่นะคะ ฉันเพิ่งจะเอาขึ้นอุ่นเมื่อครู่” “นานแค่ไหนฉันก็รอได้” พูดพลางจ้องเข้าไปในดวงตากลมโตของอีกฝ่าย ละอองได้สติจึงดึงตัวเองกลับมาตอบค่ะคำเดียวแล้วก้มหยิบซาลาเปาจากถังแช่ขึ้นมาอุ่นต่อ ถึงจะรู้สึกแปลกใจแต่กลับไม่ได้เก็บมาคิดอีก พูดกับตัวเองว่า ‘มันก็ไม่ได้นานปานนั้นนะ พูดเหมือนเธอจะให้รอทั้งชีวิตอย่างนั้นแหละ’ ห้านาทีผ่านไปละอองจึงยกขนมจีบแยกน้ำจิ้มมาให้เขา แต่การเดินไม่ปกติของเธอทำให้ปฐวีสงสัย “ขาไปโดนอะไรมา” วันนี้เธอสวมรองเท้าแตะไม่ได้สวมรองเท้าหุ้มส้นเหมือนทุกวัน “ข้อเท้าแพลงน่ะค่ะ เมื่อวานก็เลยต้องหยุดงาน”

เมื่อแก่นคูณกับละอองได้ช่วยกันทำงานทุกคืน พวกเขาจึงได้พูดคุยกันมากขึ้น ละอองจึงรู้สึกไว้ใจแก่นคูณมากขึ้นด้วย เพราะตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมาเขาไม่เคยล่วงเกินเธอเลย อาจจะมีกลั่นแกล้งเธอบ้างแต่ก็ไม่ถือว่าน่าเกลียดทุกวันเธอจะกลับมาเล่าให้แก่นคูณฟังเสมอว่าที่ร้านมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นบ้าง ยกเว้นเรื่องที่ปฐวีชอบส่งดอกไม้มาให้เธอ และไม่บอกด้วยว่าส่งมาให้เพราะเหตุใด แต่เธอก็ไม่สนใจเช่นกัน แต่สิ่งที่เธอกลัวคือกลัวแก่นคูณจะรู้ ไม่รู้ว่าเมื่อไรที่เธอแอบเป็นห่วงความรู้สึกของเขาเช่นนี้ หรือเพราะหลายคืนมานี้เธอฝันว่าได้จูบกับเขามันจึงทำให้เธอเกิดความรู้สึกชอบเขาขึ้นมาจริง ๆ แต่จูบของเขาในความฝันมันช่างเหมือนจริงเหลือเกิน เหมือนมากจนเธอแอบเคลิ้มและจูบตอบเขาในบางครั้ง พอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็พบว่าเขานอนหันหลังให้ตลอดหลังจากทำขนมจีบกับซาลาเปาเสร็จเธอจะนำไปแช่แข็งในตู้แช่แข็งที่ปฐวีเตรียมไว้ให้ ในวันงานเขาจะนำมาให้เธอเองทางด้านของแก่นคูณยิ่งภรรยานอนหลับลึกมากเท่าใดเขาก็ยิ่งย่ามใจ ทุกสองวันเขาจะต้องตื่นขึ้นมาจูบอดีตภรรยากลางดึก พอตัวตนแข็งขึงจนทนไม่ไหวก็ต้องลงไปจัดการกับตัวเองในห้องน้ำ ทำอย่างนี้จนกระ