All Chapters of อ้อมกอดแดนดิน: Chapter 11 - Chapter 20

“ขอปะแป้งได้บ่จ้า” “บ่สะดวกครับ” “ซั่นกะขอเบอร์แนได้บ่” “อันนี่กะบ่สะดวกครับ” ตั้งแต่ที่มาถึงบริเวณจัดงานภายในตัวจังหวัด นี่ก็รอบที่สี่แล้วที่มีคนเข้ามาหาแดนดินในลักษณะนี้ ด้วยรูปลักษณ์ที่ร่างสูงใหญ่บึกบึน ใบหน้าคมคายราวกับปั้นแต่ง ผมสีดำขลับที่ถูกเสยขึ้นจากการเปียกน้ำ กลับมีเสน่ห์ชวนให้หลงใหล แม้เจ้าตัวจะปฏิเสธตลอด แต่ก็ยังมีผู้คนที่หลงใหลแวะเวียนเข้ามาเรื่อย ๆ นี่อาจจะเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้คนร่างหนาไม่อยากมาเที่ยวก็ได้ “พี่คนนี้เขาฮอตเนอะ” ธีร์รันที่ยืนมองอยู่หันมากระซิบพร้อมกับใช้มือสะกิดให้สิงหาดู ในขณะที่คนพี่กำลังง่วนอยู่กับการปะแป้งสาว ๆ บรรยากาศวันแรกดูคึกคัก ผู้คนเริ่มทยอยกันมาเรื่อย ๆ เพราะวันนี้มีขบวนแห่ ถนนทั้งสองข้างทางมีรถที่จอดเรียงรายกันอย่างยาวเหยียด เมื่อได้ตำแหน่งจอดรถที่พอใจแล้ว ทั้งสี่จึงได้ปักหลักกันอยู่ตรงบริเวณนั้น ซึ่งก็มีผู้คนที่สัญจรผ่านไปมากันอย่างต่อเนื่อง “เว่าเรื่องหล่อ มันบ่สู้อ้ายดอก” สิงหาเอ่ยพร้อมกับเอามือมาจับที่ปลายคางพร้อมกับยักคิ้วด้วยส

ท้องฟ้ายามเย็นทอประกายสีส้มอมชมพู สายลมเอื่อย ๆ พัดพาเอาความเย็นเข้ามาปะทะกับร่างหนา ที่ตอนนี้เมื่อหายจากอาการป่วยแล้ว ก็กำลังจดจ่ออยู่กับการซ่อมคอกให้เจ้าทุย วันนั้นหลังจากที่คนน้องตื่นก็ได้ลุกพรวดพราดกลับบ้านในทันที ตนจึงยังไม่ทันที่จะได้กล่าวขอบคุณคนน้องที่มาคอยดูแลตนเช่นนี้ ประจวบเหมาะกับอำเภอมีการจัดงานวัดในวันนี้พอดี ตนจึงอยากจะพาคนน้องไปเที่ยวแก้มือสักหน่อย หลังจากที่พาไปครั้งก่อนก็เจอกับเรื่องที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ พอจัดการเก็บอุปกรณ์เสร็จ แดนดินจึงตัดสินใจขับรถมอเตอร์ไซค์ไปหาคนน้อง เพราะไม่มีช่องทางติดต่อทางอื่น ครั้นมาถึงก็เจอกับบรรยากาศที่เงียบสงบราวกับไม่มีใครอยู่ที่บ้าน “น้าสาย...อยู่บ้านบ่ครับ” “อ้าวแดน เป็นจั่งได๋มาจั่งได๋ล่ะลูก” (อ้าวแดน เป็นยังไงมายังไงล่ะลูก) เป็นน้าสายที่ขานรับ ก่อนจะเดินออกมาจากครัวในระหว่างที่กำลังจะเตรียมอาหารเย็น “น้องบ่อยู่บ้านเบาะครับ” (น้องไม่อยู่บ้านเหรอครับ) หลังจากกวาดสายตามองหาสักพักก็ไร้วี่แววของคนน้อง แดนดินจึงได้เอ่ยถามขึ้น “น้องไปร้านค้า มีหยังล่ะลูก” “ว่าส

         “แดน พระมาแล้วลูก”         วันนี้แดนดินถูกปลุกให้ตื่นตั้งแต่เช้าเพื่อมาใส่บาตร นาน ๆ ที่แม่ของเขาจะมาหาที่บ้านเพื่อจัดเตรียมข้าวของหรือดูแลบ้านให้ แต่วันนี้จะพิเศษหน่อยเพราะเป็นวันเกิดของลูกชายเพียงคนเดียวนั่นเอง         “อายุ วัณโณ สุขัง พลัง”         แม่เดือนกับผู้ใหญ่คำเมืองมีลูกชายด้วยกันหนึ่งคน ตั้งแต่ที่ลูกตัดสินใจออกมาอยู่บ้านคนเดียว นาน ๆ ทีถึงจะไปหาสักครั้ง เพราะมัวแต่ยุ่งอยู่กับการดูแลสวนและไร่นา ซึ่งผู้เป็นแม่ก็แอบห่วงเพราะจนป่านนี้ก็ยังไม่มีวี่แววว่าลูกชายจะแต่งงานสักที จนอายุจะปาเข้าไปเลขสามแล้ว         “มื้อนี่ไปกินข้าวแลงนำแม่เด้อลูก ซวนน้องซวนหมู่มานำเด้อ” (วันนี้ไปกินข้าวเย็นกับแม่นะลูก ชวนน้องชวนเพื่อนมาด้วย)         “ครับ”       

         “รัน...รัน”         เสียงเรียกกลางดึกปลุกให้คนตัวเล็กที่กำลังหลับใหลตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย ก่อนจะเดินมาเปิดประตูด้วยตาที่ยังตื่นไม่เต็มที่นัก         “มีอะไรเหรอครับป้าสาย”         “ป้าต้องกลับบ้านลุง ย่าบ่ค่อยสำบาย”         สิ้นเสียงตอบกลับธีร์รันถึงกับตื่นขึ้นเต็มตาด้วยความตกใจ พื้นเพของลุงบุญเป็นคนต่างจังหวัดแต่ต้องจากบ้านเพื่อมาอยู่กับป้าสาย คนตัวเล็กเมื่อได้ยินดังนั้นถึงกับนิ่งไปพักหนึ่ง มองดูผู้เป็นป้าที่ตอนนี้สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล         “รัน...อยู่เฮียนคนเดียวได้บ่ลูก”         “คุณป้าไม่ต้องห่วงรันนะครับ รันอยู่ได้”         ธีร์รั

         เช้านี้อากาศสดชื่นแจ่มใสหลังพายุได้ผ่านพ้นไป แสงแดดอ่อน ๆ ที่ส่องผ่านใบไม้ลงมา ช่วยสร้างลวดลายที่งดงามลงบนพื้นได้เป็นอย่างดี         วันนี้แดนดินได้ตื่นขึ้นมาแต่เช้า หลังจากที่สะบัดความเมื่อยล้าออกไป ก็ได้ลงไปสำรวจไร่นาว่ามีความเสียหายจากการที่ฝนตกเมื่อคืนหรือไม่ ก่อนจะกลับมาเพื่อเตรียมอาบน้ำอาบท่าให้สดชื่น         หลังจากที่ทำอะไรเสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว ก็ยังไม่เห็นคนน้องลุกออกมาจากห้องเลยจนตะวันสายโด่ง ถึงแม้ว่าธีร์รันจะไม่ได้ตื่นเช้าเท่ากับตน แต่น้องก็ไม่น่าจะตื่นสายขนาดนี้ แดนดินจึงได้ตัดสินใจที่จะขึ้นไปปลุกคนน้อง         “ก๊อก...ก๊อก!”         “รัน...ตื่นล่ะยัง”         “…”         “รัน...”         “อ้