All Chapters of อ้อมกอดแดนดิน: Chapter 21 - Chapter 30

          แดนดินที่อุ้มคนน้องขึ้นมานอนพักบนบ้าน ค่อย ๆ วางคนตัวเล็กลงบนเตียงอย่างเบามือ จากการเล่าขานของเพื่อน ตนก็ไม่คิดว่าคนน้องคออ่อนขนาดนี้          “รู้ว่ากินบ่ได้กะยังสิไปกินอีก”          แดนดินที่นั่งจ้องมองคนน้องก็ได้บ่นพึมพำออกมาเบา ๆ ก่อนจะดีดหน้าผากคนน้องไปหนึ่งที ทำให้คนที่เมาแอ๋ถึงกับสะดุ้งตื่นขึ้นมา          “คุณเป็นใครเนี่ย”          ธีร์รันที่ตื่นยังไม่เต็มตาบวกกับอาการมึนเมา ที่ทำให้ตอนนี้ภาพเบื้องหน้ากลับเบลอไม่หมด          “หือ...หน้าตาเหมือนกับพี่คนนั้นเลย”          ว่าพลางธีร์รันก็ได้ยื่นมือทั้งสองไปลูบไล้ทั่วใบหน้าของแดนดิน ทำเอาเจ้าตัวถึงกับต้องจับมือคู่เล็กคู่นั้นไว้ พลางเอามาแนบที่แก้มของตนด้วยท่าทางที

        บรรยากาศเช้านี้สดชื่นแจ่มใส ท้องฟ้าสีอ่อนถูกประดับด้วยเมฆก้อนเล็ก ๆ สีขาวนวล หมู่นกที่พากันบินเรียงแถวเป็นรูปตัววี ต่างพากันออกไปหาอาหารกันตามปกติ        หลังจากที่นั่งคิดทบทวนกับเหตุการณ์เมื่อวานจนแทบจะไม่ได้นอน ธีร์รันรู้สึกเหมือนกับมีพายุถาโถมเข้ามาภายในจิตใจของตน ความสับสนหวาดกลัวในอนาคตกำลังกัดกินจิตใจของเขา ราวกับกำลังยืนอยู่บนหน้าผาสูงชัน ที่ไม่แม้แต่จะมีทางเลือกให้เดินต่อไป        ตะวันเริ่มขึ้นสายโด่งแล้ว ธีร์รันจึงตัดสินใจลุกจากเตียงเนื่องจากถ้าหายนานกลัวคนพี่จะขึ้นมาตาม สภาพตอนนี้แม้ภายนอกจะดูปกติ แต่ว่าข้างในของเขาบอบช้ำเหลือเกิน หลังจากที่อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ธีร์รันก็ได้มานั่งซ้อมที่หน้ากระจกก่อนที่จะลงไปด้านล่าง        “ยิ้มสิรัน สดใสร่าเริงเข้าไว้นะ”        ครั้นลงมาถึงด้านล่างหลังจากที่กวาดสายตามองหาคนพี่อยู่สักพักก็เจอแต่ความว่างเปล่า เมื่อเข้าไปในครัวก็พบเพียงกับข้าวที่คนพี่ก็คงจะเตรียมไว้ให้ตนอีกเช่นเคย  &nbs

         “เป็นแฟนกับอ้ายเด้อ”         “…”         “อยู่กับอ้าย”         “ในฐานะ...คนฮักของอ้าย”         คนตัวเล็กถึงกับอ้าปากค้าง แทบจะไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตนเพิ่งจะได้ยินมา ในหัวมันขาวโพลนไปหมดจนทำอะไรไม่ถูก         “นี่ไม่ใช่เวลามาล้อเล่นนะ”         “เรื่องแบบนี่อ้ายบ่เคยเว่าเล่น” (เรื่องแบบนี้พี่ไม่เคยพูดเล่น)         “บ่เซือกะลองฟังเบิ่ง” (ไม่เชื่อก็ลองฟังดู)         กายสูงที่ยังไม่คลายอ้อมกอดออกจากคนตัวเล็ก ก็ได้เอื้อมมืออีกข้างไปคว้าข้อมือบางมาทาบไว้ที่แ

         ยามที่ทินกรค่อย ๆ โผล่พ้นจากขอบฟ้า แสงสีทองถูกสาดส่องไปทั่วพื้นที่ สายลมพัดผ่านทุ่งนาเขียวขจีที่ทอดยาวสุดสายตา ใบข้าวที่พลิ้วไหวไปตามสายลม เป็นจังหวะเดียวกับเสียงนกกระจิบที่กำลังส่งเสียงขับขาน         เช้านี้แดนดินออกไปสำรวจแปลงนาเช่นเดิมอย่างที่เคยทำทุกวัน หากแต่ที่ต่างออกไปก็อาจจะเป็นวันนี้กลับมีร่างบางคอยเดินตามมาด้วย         “คือบ่ถ่าอ้ายอยู่บ้าน” (ทำไมไม่รอพี่ที่บ้าน)         กายสูงหันกลับมามองก่อนที่จะเอ่ยถามออกไป เมื่อเห็นว่าที่ใบหน้าขาวและตรงไรผมเริ่มที่จะมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมา บวกกับแก้มนวลใสที่เริ่มจะมีสีแดงระเรื่อฉายออกมาให้เห็น พลางเอื้อมมือไปซับออกให้อย่างทะนุถนอม         “รันไม่อยากอยู่บ้านคนเดียว”         “อยากอยู่กับพี่”  

         เมื่อใกล้ถึงฤดูเก็บเกี่ยว ท้องทุ่งนาถูกย้อมด้วยสีทองอร่ามของรวงข้าวที่โอนอ่อนลู่ลม เสียงรวงข้าวที่เสียดสีกันดังแผ่วเบายามเมื่อสายลมพัดผ่าน แสงแดดยามสายส่องกระทบไปทั่วผืนนาจนเกิดเป็นประกายระยิบระยับ         “พี่จะเก็บเกี่ยวข้าวยังไงเหรอ”         คำถามที่เอื้อนเอ่ยออกมา ในขณะที่กำลังเดินลัดเลาะอยู่บนคันนา ร่างสูงเดินนำและมีคนตัวเล็กเดินตาม การเดินสำรวจแปลงนาในทุก ๆ เช้า น่าจะเป็นกิจวัตรประจำวันของคนทั้งคู่ไปแล้ว         “อ้ายวาสิเอารถเกี่ยวเอา”         “แต่กะสิจ้างชาวบ้านเกี่ยวบางส่วน พอให้เพินมีรายได้”         “แฟนใครใจดีจัง”         แดนดินหันมายิ้มให้กับคนตัวเล็ก พร้อมกับแก้มบางที่ถูกเรียวนิ้วยาวหยิกให้เบ