All Chapters of Bad Trap กับดักรักร้าย: Chapter 71 - Chapter 80

@โรงพยาบาลดวงตากลมโตกลอกกลิ้ง​มองไปรอบ ๆ ตัวขณะเดินตามหลังชายหนุ่ม ถึงจะมีแมสปิดปากช่วยอำพรางใบหน้ากว่าครึ่งและช่วงนี้สื่อเลิกจับจ้องเธอไปแล้ว แต่ก็ไม่อาจไว้วางใจได้เธอจึงจงใจเว้นระยะห่างให้เสมือนไม่ได้มาด้วยกันมือหนากดพิมพ์ข้อความส่งไปให้ลูกน้องคนสนิทเพื่อแจ้งการมาถึง ก่อนเหล่ตามองคนด้านหลังแล้วส่ายหน้ายิ้ม ๆ เข้าใจว่าไม่อยากโดนสื่อนำข่าวไปเล่น แต่เจ้าหล่อนจะรู้ตัวไหมว่าไอ้อาการลุกลี้ลุกลนที่เป็นอยู่ แม้แต่คนทั่วไปยังอดเหลียวหลังมองด้วยความสงสัยไม่ได้"กลัวขนาดนั้นเชียว""ฉันไม่ได้กลัว ฉันแค่ระมัดระวังไว้ก่อนค่ะ"ยูกิเถียงเสียงห้วน เสียงหัวเราะขบขันทำให้เธอเผลอทำเสียงฮึดฮัดแล้วค้อนใส่วงใหญ่ ใช่สิ! เขาจะนึกกลัวอะไรในเมื่อตัวเองไม่เคยออกสื่อ แถมยังมีอำนาจมีเงินมากพอที่จะปิดปาก แต่เธอไม่มีอะไรเลยไง!"เดี๋ยว ละ...เลี้ยว อ่า..."ปากเล็กอ้าขึ้นหมายจะตะโกนบอกทางแต่ในวินาทีต่อมาเสียงหวานก็หลุบหายลงไปในลำคอ เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มนั้นเดินเลี้ยวตรงทางแยกได้ถูกต้องทั้งที่เธอยังไม่ทันจะได้บอกเส้นทาง แถมจังหวะการก้าวเดินยังเต็มไปด้วยความมั่นใจ คล้ายกับว่า...นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มาคิ้วเรียวขมวดมุ่นแ

"ฉันเดินเองได้น่า"ยูกิทำหน้ามุ่ยพลางเบี่ยงตัวหลบมือหนาที่อ้อมหลังมาแตะลงบนหัวไหล่คล้ายต้องการจะประคองกอด เธอถลึงตาดุใส่คนรุ่มร่ามเป็นการปรามก่อนก้าวฉับ ๆ ตรงไปยังโถงลิฟต์โดยทิ้งระยะห่างจากคนด้านหลังหลายเมตรไม่เข้าใจว่าจะหนีบเธอมาที่นี่ทำไมในเมื่อตัวเขาต้องเคลียร์งาน การมีอยู่ของเธอนอกจากจะไม่ช่วยให้งานเขาเสร็จไวขึ้นแล้ว ยังยิ่งทำให้ตกเป็นเป้าสายตาของคนอยากรู้อยากเห็นอีกหลายสิบคู่อีกด้วย เพราะที่นี่คือโรงแรมไอซีที่ใคร ๆ ก็รู้จักเขายังไงล่ะ"ทางนี้"อาร์มร้องเรียกเสียงอ่อน เร่งฝีเท้าให้ทันนางแบบสาวแล้วคว้าแขนฉุดให้เธอเดินเลี้ยวตามมายังลิฟต์ผู้บริหารได้ทันก่อนที่เจ้าหล่อนจะกระโดดหนีเข้าไปพร้อมกับพนักงานและลูกค้าคนอื่น ๆยูกิกลอกตามองบน ลอบจิ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์ที่เขารู้ทัน เธอก็อุตส่าห์ตั้งใจว่าจะแกล้งขึ้นลิฟต์ของลูกค้าแล้วอาศัยจังหวะที่คลาดกันแอบแวบหนีกลับก่อนก็ตอนนี้เธอยังง่วงทั้งหิว ที่สำคัญคือสองขาปวดร้าวจนแทบจะก้าวไม่ไหวอยู่แล้วอยากกลับห้อง อยากกลับห้องโว้ยยยยใบหน้าหงิกงอหันเข้าหาผนังตลอดเวลาแสดงออกถึงความขุ่นเคืองของนางแบบสาว เรียกรอยยิ้มเอ็นดูให้ผุดขึ้นบนใบหน้าคมคาย มือหนายกขึ

โครม!"ว๊ายยย"ทว่ายังไม่ทันจะได้เอ่ยถามถึงเหตุผลของการกระทำ เธอก็หวีดร้องเสียงหลง มือเรียวคว้าหมับเข้าที่บ่ากว้างแล้วบีบแน่น อารามความตกใจที่ถูกยกร่างให้ลอยขึ้นนั่งบนโต๊ะอย่างไม่ทันตั้งตัวจึงเผลอจิกเล็บบนเนื้อตัวเขาเต็มแรงความเจ็บแปลบแล่นพล่านหากแต่ยิ่งกระตุ้นปลุกเร้าอารมณ์ อาร์มกระตุกยิ้มมุมปากขณะผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาดันขาเรียวให้แยกออกกว้างจนกระโปรงเดรสร่นขึ้นสูงเผยให้เห็นชั้นตัวสีดำตัวจิ๋วก่อนจะแทรกกายเข้ามายืนคั่นกลางระหว่างเรียวขาขาวผุด"อยากลองเปลี่ยน ข่าวลือ ให้เป็น ข่าวจริง ดูบ้างไหมล่ะ"ยูกิทำตาโต สบสายตาชายหนุ่มแล้วก็ออกอาการเลิ่กลั่กจนปิดไม่มิด เพราะแววตามันสื่อว่าเขาเอาจริง! มือเรียวยกขึ้นดันคางสากไว้ไม่ยอมให้ยื่นเข้ามาใกล้แล้วแยกเขี้ยวข่มขู่"อย่าแม้แต่จะคิดนะ!"ถึงตรงนี้จะเป็นสถานที่ที่ถือว่าค่อนข้างส่วนตัวเพราะต้องได้รับอนุญาตก่อน แต่ถึงอย่างไรก็เสี่ยงที่พนักงานจะโผล่พรวดเข้ามาหากมีเรื่องเร่งด่วนอยู่ดี"ก็ไม่ได้แค่คิดอยู่แล้ว หึหึ"อาร์มกระซิบบอกเสียงพร่า มุมปากยกยิ้มยั่วแล้วใช้ปลายจมูกคลอเคลียไปตามพวงแก้มอุ่นจัดอย่างหยอกเย้า มือก็ลูบไล้หน้าขาขาวนวลเล่นไปด้วยยิ

การเคลื่อนไหวค่อย ๆ แผ่วลงจนหยุดนิ่ง หลงเหลือไว้เพียงเสียงหอบหายใจกระเส่า อาร์มรอกระทั่งการปลดปล่อยเบาบางลงแล้วจึงค่อยใช้ศอกยันกายขึ้นมาสบประสานสายตากับนางแบบสาวที่นอนระทวยหน้าแดงริมฝีปากหนายกยิ้มเมื่อเห็นคนเขินบิดม้วน พยายามจะพลิกตัวหนีแต่ติดที่ท่อนล่างยังสอดประสาน แรงเสียดสีจากการขยับจึงกลายเป็นการกระตุ้นให้ท่อนลำที่เพิ่งคายพิษไปเมื่อครู่พองขยายขึ้นมาคับร่องอีกครั้งอย่างไม่ได้ตั้งใจ"นะ...นี่ พอใจแล้วก็ลุกออกไปซะทีสิ""ก็ร่อนใส่แบบนี้ นึกว่าอยากต่ออีกสักรอบ"ยูกิอ้าปากเหวอ หมั่นไส้คนหื่นที่ลอยหน้าลอยตาใส่จนอดฟาดมือเข้าที่บ่ากว้างแรง ๆ สักสองสามทีไม่ได้ ใครจะอยากต่อ ตอนนี้เธอเพลียจนตาจะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่อยู่แล้ว"ได้คืบแล้วจะเอาศอกเหรอ เดี๋ยวจะโดนนะ""อยากเอาอย่างอื่นมากกว่า"ไม่พูดเปล่า อาร์มกระตุกยิ้มมุมปากแล้วกระทุ้งสะโพกสอบเข้าใส่เป็นการสื่อให้รู้ว่าอยากเอาอะไร ก่อนจะเปล่งเสียงหัวเราะร่า ขบขันอีกคนที่โมโหจนหัวหูแดงก่ำ"เก็บสมองไว้คิดเรื่องงานบ้างเถอะ"แววตาขุ่นขวางตวัดมองพร้อมผลักกายแกร่งให้ถอยออกห่างหวังให้ส่วนสำคัญหลุดออกจากกัน เตรียมจะคลานหนีแต่ก็ถูกคนมือไวรวบตัวเอาไปกกกอดทั้งย

ใช้เวลาทานอาหารมื้อเช้าสุดพิเศษเพียงครึ่งชั่วโมง เสียงหวีดร้องด้วยความสุขสมก็ดังก้องไปทั่วห้องพักสุดหรู"อ๊ายยย""อาาาาาส์"ยูกิหอบหายใจกระเส่า กัดริมฝีปากเบา ๆ กลั้นเสียงร้องครางหวานเมื่อร่างสูงถอดตัวตนออกจากกลางกายทันทีที่เสร็จกิจ ส่งผลให้สะโพกอวบยกลอยแล้วเผลอมองตามตาปรอยด้วยความเสียดาย เพราะทุกครั้งเกมรักมักกินเวลานานและไม่เคยจบลงที่รอบเดียวแววตาแปลกใจระคนสงสัยของคนใต้ร่างที่มองมาทำเอาอาร์มหลุดยิ้มขำ ประทับจูบหนัก ๆ ลงริมฝีปากอ้าเผยอแล้วให้เหตุผลที่จำต้องเร่งรีบจนตาเหลือกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน"วันนี้มีประชุมเช้า อยู่คนเดียวได้ใช่ไหม""งั้น ... วันนี้ฉันไปหาพี่เจสนะ""เดี๋ยวให้ลีโอไปส่ง""ไม่เป็นไรเดี๋ยวขับรถไปเอง""ให้ลีโอไปส่ง"ยูกิทำหน้าดื้อดึง จริงอยู่ที่ชายหนุ่มตามใจและให้อิสระในการไปไหนมาไหนได้อย่างเต็มที่ แต่การที่มีอีกหนึ่งชีวิตคอยตามติดไปด้วยทุกที่ทั้งที่อีกฝ่ายก็มีงานกองโตให้ต้องเคลียร์ มันก็สร้างความลำบากใจให้เธอไม่น้อยเลย"คุณปกรณ์ค่ะ ฉันไม่ใช่เด็กสิบขวบนะ ฉันมีใบขับขี่ที่สอบผ่านมาได้ด้วยตัวเอง แล้วก็มีประสบการณ์การขับรถมาตั้งสามปีนะคะ""อย่าดื้อ"น้ำเสียงกดต่ำและแววตาวาวโ