บททั้งหมดของ Bad Trap กับดักรักร้าย: บทที่ 81 - บทที่ 90

ไม่นานรถยนต์คันหรูก็แล่นเข้ามาจอดในลานจอดรถของห้างสรรพสินค้าตามนัดหมาย ริมฝีปากคลี่ยิ้มหวานเมื่อมองเห็นโซนสีชมพูยังมีที่ว่างอีกหลายที่ทว่ายังไม่ทันจะได้เลี้ยวเข้าไป ชายในชุดยูนิฟอร์มของตึกก็โผล่มาดักหน้าเสียก่อน"อะไรเนี้ย" ยูกิพึมพำบ่นด้วยความไม่เข้าใจเมื่อถูกโบกไล่แล้วกดลดกระจกลงเพื่อถามไถ่ถึงสาเหตุ"ทำไมเข้าไม่ได้ละคะ""โซนนี้ปิดปรับปรุงครับ"เหตุผลที่ได้รับทำเอายูกินิ่งอึ้ง หันไปมองโซนที่อยากจอดแล้วกะพริบตาปริบ ๆ ปรับปรุงบ้าอะไรในเมื่อคันอื่นยังเข้าไปจอดด้านในอยู่เลยคิ้วเรียวขมวดมุ่นด้วยความแปลกใจระคนสงสัย อยากจะร้องทักท้วงแต่เพราะสายเรียกเข้าของคนนัดที่กรีดร้องขึ้นมาเป็นรอบที่สอง เธอจึงจำใจขับเลยไปอีกสองล็อกแล้วจอดที่โซนในสุดตามที่ชายคนดังกล่าวชี้บอกถึงมันจะไม่ไกลจากประตูเข้าออกของห้างมากนัก แต่ถ้าเลือกได้ ใคร ๆ มันก็อยากจะจอดใกล้ที่สุดถูกไหมคนขี้เกียจได้แต่บ่นในใจ เอี้ยวหลังกลับไปมองโซนสีชมพูอีกครั้งด้วยสายตาคลางแคลงก่อนตัดใจเดินเข้าห้างไป"กว่าจะมาได้ รอนานมากกกก ไหน ๆ ใครมันบอกว่าสิบนาที"คำต่อมาลอยมากระแทกหน้าทันทีที่หย่อนสะโพกลงนั่งฝั่งตรงข้าม ยูกิส่งค้อนไปให้วงใหญ่ก่อน

"ไม่เจอกันนานเลยนะครับ""แก!!"ยูกิแผดเสียงใส่อย่างเกรี้ยวกราดพลางเอื้อมมือไปหมายจะกดแตรรถยนต์เพื่อดึงดูดความสนใจจากผู้คนที่เดินอยู่ในลานจอดทันใดนั้นมือหนาก็ย้ายลงมาที่รอบคอก่อนเพิ่มน้ำหนักบีบในเสี้ยววิจนเธอหายใจไม่ออก ส่งผลให้มือเรียวรีบวกกลับมาดึงท่อนแขนล่ำนั้นตามสัญชาตญาณโดยอัตโนมัติ"เรียกแบบนี้ แสดงว่าเราสนิทกันแล้วนะครับ หึหึ""บะ..บ้านแกสิ อึก อื้ออ""จุ๊ ๆ ๆ ผมชอบผู้หญิงพูดเพราะนะครับ เผื่อคุณยูกิจะยังไม่รู้"นางแบบสาวดิ้นพล่าน อ้าปากหอบรัวเร็วเมื่อสัมผัสได้ถึงอากาศในปอดที่เริ่มน้อยลงทุกขณะ ต่างจากเจ้าของคำสั่งที่นั่งยกยิ้มราวกับถูกอกถูกใจนักหนา"พอก่อน"ริมฝีปากหนาหยักแสยะยิ้ม ก่อนสั่งให้ลูกน้องลดน้ำหนักการกดลงหลังเห็นว่านางแบบสาวหน้าซีดเผือด ดวงตาปรือลอยคล้ายคนใกล้หมดสติเต็มทน"เฮือก!"ทันทีที่แรงกดคลายลง ปากเล็กก็รีบอ้าเผยอหอบเอาอากาศเข้าร่างกายเฮือกใหญ่ สลับกับไอโขลก ๆ อย่างน่าเวทนา เธอนั่งประคองสติจนกระทั่งความรู้สึกหน้ามืดเมื่อครู่หายไปแล้วจึงตวัดสายตาไปมองคนด้านหลังด้วยความขุ่นเคือง"เราไม่เคยสนิทกันค่ะ คุณคณิน!"ยูกิกดเสียงต่ำ ความโกรธแค้นระคนเกลียดชังฉายชัดออกมาจากดวง

ในที่สุดการประชุมที่ตึงเครียดมาตลอดช่วงเช้าก็จบลง ประตูห้องประชุมถูกเปิดออกอย่างแรงจนกระแทกเข้ากับผนังห้อง ก่อนที่ซีอีโอหนุ่มจะก้าวฉับ ๆ ออกมาเป็นคนแรกมือหนาล้วงเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาปลดล็อกทันทีที่ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้นวมตัวโตในห้องทำงานส่วนตัว คิ้วขมวดมุ่นแน่นเมื่อพบว่าตัวเองเผลอไปกดปิดเสียงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้5 Missed Call : Leoจำนวนสายที่ไม่ได้รับเยอะจนผิดสังเกต ทว่าอาร์มกลับเลือกที่จะต่อสายหานางแบบสาวก่อนเป็นอันดับแรก หากแต่รอแล้วรอเล่าก็ไร้การตอบรับกระทั่งสายตัดไปเอง"คุยเพลินจนลืมผัวเลยหรือไงวะ"อาร์มพึมพำบ่นอย่างไม่สบอารมณ์นักที่อีกฝ่ายไม่มีใจแม้แต่จะทิ้งข้อความไว้ให้ ถึงจะรู้อยู่เต็มว่าเธอไปไหนก็ตามเขาพ่นหายใจหนักหน่วงปรับอารมณ์อยู่ชั่วครู่ก่อนใช้ปลายนิ้วกดเปิดข้อความของลูกน้องคนสนิท พลันคิ้วก็ยิ่งขมวดเข้าหากันแน่นขึ้นกว่าเดิมเท่าตัว( ลีโอ : สินค้าล็อตล่าสุดเกิดปัญหา ผมเลยให้คาร์สันไปรับคุณยูกิแทนนะครับ )อ่านจบอาร์มก็กดต่อสายกลับไปหาลูกน้องคนสนิทเพื่อถามถึงเรื่องราวความเป็นมา ความหวาดหวั่นก่อเกิดขึ้นในส่วนลึกของจิตใจเมื่อลางสังหรณ์บางอย่างร้องเตือนว่าอาจมีเรื่องไม่

แต่ละวินาทีที่หมุนผ่านมันช่างยาวนานเหลือเกินในความรู้สึกของคนรอ มือหนากำหมัดแน่นจนสั่นเทา หัวไหล่สั่นไหวตามแรงสะอื้นเบา ๆ ทั้งที่พร่ำบอกตัวเองทุกวันว่าจะดูแล จะปกป้องเธอให้ถึงที่สุด แต่เพียงไม่กี่ชั่วโมงที่เขาละสายตา เธอก็ถูกทำร้ายจนบาดเจ็บหนักถึงขั้นนี้"มึง!!"อาร์มปาดหยาดน้ำออกจากหางตาอย่างลวก ๆ ก่อนเงยขึ้นมามองสีหน้าเคร่งเครียดของคนที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาพร้อมกับแฟนสาว"พี่อาร์มไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ"น้ำค้างพุ่งเข้ามากอดคนที่เธอรักดุจพี่ชายแท้ ๆ แววตาตื่นตกใจกวาดมองไปตามรอยเลือดที่เปรอะเปื้อนด้วยใจสั่นไหว"พี่ไม่เป็นไร ขอบใจนะ"อาร์มตอบหลังเด็กสาวคลายกอด มือหนาลูบศีรษะทุยเล็กแล้วยกยิ้มบาง ๆ ก่อนหันมาพยักหน้าแทนคำทักทายกับเพื่อนสนิท"กูเพิ่งได้ข่าวจากไอ้นัท เป็นยังไงบ้างมีใครออกมาหรือยัง" เกมส์เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงพลางชะเง้อมองไปยังบานประตูเบื้องหน้าอาร์มส่ายหน้าอย่างจนปัญญาจะตอบ เพราะนับตั้งแต่นั่งรออยู่ตรงนี้ร่วมครึ่งชั่วโมงก็ยังไม่มีใครเดินออกมาแจ้งข่าวใด ๆ ครั้นจะใช้อำนาจเข้าไปยืนเฝ้าก็โดนเพื่อนไล่ตะเพิดออกมาด้วยถ้อยคำเจ็บแสบว่า'มึงจะเข้ามาเกะกะทำไม ถ้าช่วยไม่ได้ก็อย่

เฮือก!!ร่างบางสะดุ้งเฮือกรู้สึกราวกับตัวเองเพิ่งหล่นลงมาจากที่สูง ส่วนแสงสว่างพวกนั้น ...หายไปแล้วยูกิทำหน้านิ่วคิ้วขมวด ค่อย ๆ ปรือตาขึ้นเมื่อความเจ็บปวดตรงเข้าโจมตีศีรษะเป็นอย่างแรกหลังรู้สึกตัว ก่อนจะตามมาด้วยความหนักอึ้งบริเวณหลังมือข้างซ้าย"อึก"แรงขยับเพียงเล็กน้อยทำให้ชายหนุ่มที่หลับ ๆ ตื่น ๆ มาค่อนคืนพลอยรู้สึกตัวตื่นตามไปด้วย ใบหน้าหมองคล้ำเงยขึ้นมองคนป่วยเพื่อเช็กอาการอย่างที่ทำทุกชั่วโมงแม้จะรู้ดีว่าอีกฝ่ายยังคงหลับใหลเพราะฤทธิ์ยาพลันกายแกร่งก็ชาวาบเมื่อสบเข้ากับแววตาวาววับที่เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา"กิ!! "อาร์มผุดลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้เก้าอี้ที่นั่งถูกดันจนหงายล้มไปด้านหลัง ทว่าในเวลานี้เขาไม่นึกสนใจอะไรทั้งนั้น"กิ...ได้ยินพี่ไหมครับ"ภาพที่เธอมองเขาอย่างเลื่อนลอยเมื่อเย็นทำให้อาร์มไม่กล้าตั้งความหวังมาก แต่ในวินาทีที่มุมปากของนางแบบสาวยกยิ้ม ความตึงเครียดที่แบกมานานกว่าหกชั่วโมงก็สลายหายไปในทันทีดวงตาแดงก่ำจ้องมองคนเจ็บอย่างไม่ละสายตา ขณะใช้ปลายนิ้วแตะลงบนพวงแก้มขาวซีดแล้วปาดน้ำตาให้เธออย่างเบามือ ความรู้สึกผิดอัดแน่นอยู่ในอกจนแทบระเบิด"ขะ..ขอโทษ ขอโทษนะที่