All Chapters of Bad Trap กับดักรักร้าย: Chapter 91 - Chapter 100

"อื้ออ"ไออุ่นจากกายแกร่งที่โอบกอดมาค่อนคืนช่วยปลุกให้นางแบบสาวรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาต้อนรับเช้าวันใหม่เธอปรือตาขึ้นมองคนที่ยังคงหลับใหลอยู่ข้างกายแล้วริมฝีปากบางก็คลี่ยิ้มหวาน ใบหน้าคมคายยังเป็นสิ่งแรกที่เธอพบเจอเสมอในยามตื่นนอนหลังได้รับอนุญาตให้ออกมาจากโรงพยาบาลเธอก็ถูกคนเอาแต่ใจพาตัวมายังเพนท์เฮ้าส์ทันที แม้บุญตาจะถูกส่งมาเป็นสาวใช้ส่วนตัว แต่ชายหนุ่มก็ยังตามดูแลไม่ห่าง ทำให้บรรยากาศและความสัมพันธ์ดูจะเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงชายหนุ่มคอยเอาอกเอาใจ หากวันไหนมีงานด่วนก็มักรีบกลับมาบ้านตั้งแต่ห้าโมงเย็นพร้อมกับงานกองโตที่ลูกน้องถึงกับต้องช่วยกันหอบมาส่ง แถมยังจัดการย้ายข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวส่วนหนึ่งของเธอมาจากคอนโดเสร็จสรรพอีกต่างหากครั้นจะบ่นที่เขาทำอะไรโดยพลการก็พูดได้ไม่เต็มปาก เพราะปฏิเสธไม่ได้ว่าต้นเหตุที่ทำให้เกิดเรื่องนั้น ส่วนหนึ่งก็มาจากความประมาทและดื้อรั้นของเธอเองด้วย ฉะนั้นต่อให้อยากจะเถียงแค่ไหนก็เถียงไม่ออกจริง ๆร่างบางค่อย ๆ กระถดกายถอยหนีแล้วตวัดปลายขาลงจากเตียงอย่างไร้ซุ่มเสียง เอื้อมมือไปหยิบเสื้อคลุมตัวบางมาสวมใส่อย่างลวก ๆ ปิดบังเรือนร่างที่เต็มไปด้วย

"มานี่มา พี่สอน"พูดจบอาร์มก็ย้ายไปยืนซ้อนหลัง มือซ้ายช่วยประคองแครอทที่ถูกหั่นเป็นท่อนไว้แล้ว ส่วนมือซ้ายวางทาบทับบนมือเรียวก่อนค่อย ๆ กดน้ำหนักมือ บังคับให้ใบมีดหั่นท่อนแครอทออกเป็นชิ้นเล็กทรงลูกเต๋าอย่างที่ต้องการ"พี่จำได้ว่ากิไม่ชอบทานแครอท เพราะงั้นหั่นเป็นชิ้นประมาณนี้พอนะครับ เวลาทานจะได้ไม่ค่อยได้กลิ่น"เสียงแหบพร่าที่ครางบอกประชิดใบหูบวกกับลมหายใจอุ่นจัดที่เป่ารดลงมาซ้ำ ๆ ทำเอายูกิขนอ่อนลุกชัน ร่างกายร้อนผะผ่าวและเกิดความปั่นป่วนบริเวณท้องน้อยขึ้นมาดื้อ ๆ"พอได้ไหม""ค่ะ"ยูกิขานรับอย่างเลื่อนลอย จิตใจลอยไปไกลไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ปล่อยให้ชายหนุ่มคอยกำกับการเคลื่อนไหวของมือเธอได้อย่างอิสระทำไมเธอถึงรู้สึกว่าเขาหล่อเหลาอย่างที่มิเชลมักพูดกรอกหูอยู่เป็นประจำขึ้นมาแล้วล่ะ ครุ่นคิดพลางเหม่อมองเสี้ยวหน้าคมคายคล้ายคนตกอยู่ในห้วงภวังค์นิ่งนานลมหายใจกระชั้นถี่ขึ้นยามที่อาร์มพยายามข่มอารมณ์ปรารถนา บังคับตัวเองให้เพ่งสมาธิไปที่การประกอบอาหาร ทว่าความร้อนแรงที่สะท้อนออกมาจากสายตาหยาดฉ่ำอย่างไม่รู้ตัวของนางแบบสาว ก็ส่งผลกระทบต่อส่วนสำคัญของกายแกร่งอยู่ดี"ถ้ากิยังมองพี่แบบนี้ เห็นทีว่า

"กิ~"เพียงแค่ได้ยินเสียงผู้จัดการเรียกชื่อของตัวเอง หยาดน้ำตาก็ร่วงเผาะออกมาทันที ร่างบางถลาเข้าไปนั่งบนปลายเตียงก่อนจะอ้าแขนแล้วโอบกอดอีกฝ่ายไหล่มนสั่นไหวตามแรงสะอื้นไห้ที่ไม่ใช่เพราะเสียใจแต่เป็นเพราะดีใจจนกลั้นน้ำตาไม่ไหวต่างหาก"คะ..คิดถึง ฮึก คิดถึงมาก ๆ เลย""พี่ก็คิดถึงกิเหมือนกัน"น้ำเสียงที่เปล่งออกมายังคงแหบแห้งอยู่บ้างเนื่องจากเพิ่งตื่นขึ้นมาได้ไม่นาน เจสยกมือขึ้นลูบศีรษะทุยเล็กแล้วคลี่ยิ้ม น้ำตาคลอด้วยความดีใจไม่ต่างกัน นี่คงเป็นครั้งแรกที่เธอได้เจอเด็กสาวในขณะที่มีสติสัมปชัญญะ​ครบถ้วนทุกอย่างทั้งสองถ่ายทอดความคิดถึงให้กันผ่านอ้อมกอดที่อบอุ่นพักใหญ่นางแบบสาวก็ผละออกห่าง พลันรอยยิ้มก็จางลงเล็กน้อยเมื่อฉุกคิดได้ว่าเหตุผลที่ชายหนุ่มพาเธอมาที่นี่ คือเรื่องต้นเหตุของอุบัติเหตุ"กิอยากฟังใช่ไหมว่าทุกอย่างมันเกิดขึ้นได้ยังไง"หลังเห็นเด็กสาวอ้ำอึ้งอึกอัก ทำสีหน้าสับสนลังเลอยู่นานเจสจึงตัดสินใจเป็นฝ่ายเปิดประเด็นขึ้นมาก่อน รู้ดีอยู่แก่ใจว่าสักวันเธอก็ต้องรับรู้ เพียงแต่ไม่คิดว่าชายหนุ่มจะใจดีถึงขนาดให้เธอเป็นคนเล่ามันด้วยตัวเอง"ได้ไหมคะ"ริมฝีปากแห้งแตกเม้มเข้าหากันแน่น สูดลมหา

ตึก ตึก ตึกอาร์มรีบวางอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ในมือลงข้างกายทันทีหลังได้ยินเสียงย่ำเท้าของนางแบบสาวลอยมาจากที่ไกล ๆ สายตาคมกริบจ้องรอยบวมช้ำของเธอแล้วถอนหายใจเบา ๆ นึกห่วงเธอจับใจทว่ายังไม่ทันจะได้เอ่ยปลอบอะไร ร่างบางก็ทิ้งน้ำหนักตัวลงนั่งบนหน้าตัก ใบหน้าที่ยังหลงเหลือคราบน้ำตาซุกซบลงแผงอกกว้างพลางยกสองขาขึ้นมาพาดบนโซฟา ขดตัวอยู่บนหน้าตักของชายหนุ่มราวกับแมวตัวน้อยที่ต้องการที่พักพิงเธอไม่ได้นึกโทษโกรธเคืองผู้จัดการก็จริง แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าความรู้สึกของเธอในช่วงนี้มันเปราะบางต่อสิ่งเร้ารอบกายเหลือเกิน"กิ~"ปฏิกิริยาที่นางแบบสาวแสดงออกทำเอาอาร์มตกใจพอสมควร ตวัดแขนประคองกอดแล้วยกมือข้างหนึ่งขึ้นลูบศีรษะทุยเล็กอย่างทะนุถนอมแทนการปลอบโยนด้วยคำพูด ด้วยเกรงว่าบางคำจะกระทบกระเทือนจิตใจจนทำให้คนอ่อนไหวร้องไห้ออกมาอีกระลอกยูกินอนหลับตา ซึมซับไออุ่นจากกายแกร่ง ใช้มันเยียวยาบาดแผลในหัวใจที่เพิ่งได้รับมาหมาด ๆ อยู่นานนับนาทีก็ผละออกริมฝีปากบางคลี่ยิ้มบาง ๆ เป็นเชิงว่าเธอยังไหวหลังสบเข้ากับสายตาห่วงใยระคนกังวล ก่อนจะเบนสายตาไปมองการตกแต่งภายใน​ที่หรูหราด้วยความประหลาดใจ​"ว่าแต่...ที่นี่คือบ้า

คิ้วเรียวขมวดมุ่นแน่นแล้วเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้หน้าจอมากกว่าเดิม ดูจากลักษณะแวดล้อมแล้ว มันไม่น่าจะเป็นโรงพยาบาลนี่นาผนังปูนเปลือย ด้านหลังมีกล่องและลังไม้ขนาดใหญ่วางเรียงรายทับซ้อนกันอยู่มากมาย ถึงจะไม่ได้ดูรกรุงรังแต่ก็เหมือนจะเต็มไปด้วยคราบฝุ่น จะเอียงคอมองอีกสักกี่ทีก็คงไม่พ้นเป็นโกดังสินค้า"เกิดอะไรขึ้นคะ ตานั่น...""แค่สาหัสครับ""เพราะ...??""พี่...พี่... โมโหมากไปหน่อย"อาร์มยอมรับอย่างจนใจ ตอนนั้นเขาฟิวส์ขาดจนเกือบลั่นไกไปแล้วด้วยซ้ำ แต่เพราะลีโอห้ามเอาไว้ได้ทัน คำสั่งจึงลดทอนลงมาแค่จัดการสั่งสอนให้คนชั่วหลาบจำว่าผู้หญิงบางคนก็ไม่ใช่ของที่มันจะแตะต้องได้ง่าย ๆไม่รู้ว่าเพราะตาแก่นั่นมันอ่อนแอตามวัย หรือลูกน้องเขาจงรักภักดีมากไปหน่อยจึงไม่ได้ยั้งน้ำหนักเท้าเลยสักรอบ ผลคืออีกฝ่ายเลือดคั่งในสมองแม้ว่าจะผ่าตัดแล้วก็ยังไม่ฟื้นขึ้นมาเลย ครั้นจะให้เอาไปทิ้งในป่าก็รู้สึกว่ามันเป็นวิธีที่สบายไป อาร์มจึงจำใจเก็บตัวไว้แล้วเฝ้ารอเวลาที่จะได้ส่งตัวอีกฝ่ายเข้าไปชดใช้กรรมต่อในคุกด้วยข้อมูลข่าวคาวที่เขาได้จากนีน่า นางแบบสาวซึ่งเป็นทั้งคู่ขาเก่าและแม่เล้าที่คอยจัดการเด็กสาวไปให้คณิน ประกอบ