All Chapters of Bad Trap กับดักรักร้าย: Chapter 61 - Chapter 70

( ยูกิ : กลับมาได้แล้วววว )ทันทีที่เพื่อนสาวส่งข้อความเรียกให้กลับไปหาที่ห้อง มิเชลที่นั่งเล่นรออยู่ที่หน้าล็อบบี้ก็ฝากกระเป๋าเดินทางแล้วรีบแจ้นกลับมายังห้องพักอย่างรวดเร็ว"อ๊ายยยย แมวน้อย ผู้ชายคนนั้นเป็นใครอะ หุ่นแซ่บมาก ชื่ออะไร ไปเจอกันที่ไหนยังไง ไหน ๆ เล่ามาสิ เอาแบบละเอียด ๆ เลยนะ"คนที่ความอยากรู้อยากเห็นอัดแน่นอยู่เต็มอกจนแทบกระอักปาคำถามใส่เพื่อนสาวรัว ๆ เพราะการที่เพื่อนจะยอมมีความสัมพันธ์กับใครสักคนนั้นมีโอกาสน้อยยิ่งกว่าการถูกสลากกินแบ่งในรางวัลที่หนึ่งเสียอีก"อย่าพูดถึงหมอนั่นได้ไหม"ยูกิตัดบทเสียงเขียว ปั้นหน้าบึ้งตึงทว่าสองพวงแก้มกลับแดงก่ำฟ้องถึงความเขินอายอย่างย้อนแย้งกว่าเธอจะไล่ให้เขากลับออกไปได้ก็ใช้เวลาไปเป็นชั่วโมง เพราะพ่อคุณเล่นนอนแช่น้ำอุ่น ทำตัวเหมือนเป็นเจ้าของห้องแล้วอ้อยอิ่งกับทุกสิ่งอย่างจนน่าถีบถ้าไม่ติดว่าเขากุมชะตาชีวิตเธอและพี่เจสไว้ละก็ เธอจะไม่ปล่อยเขาเดินลอยหน้าลอยตา​กลับออกไปโดยไร้รอยขีดข่วน​"จุ๊ ๆ ๆ พบคนเสียอาการหนึ่งอัตรา"มิเชลแซวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ เพราะนาน ๆ ทีจะได้เห็นเพื่อนมีปฏิกิริยากับเรื่องแบบนี้ แววตาวาววับฉายแววเกเรอย่างนึกส

ดวงตากลมโตเหล่มองหน้าจอโทรศัพท์แล้วขมวดคิ้วแน่น หลังจากที่เธอหนีเอาชีวิตรอดออกมาจากโรงแรม ชายหนุ่มที่เคยตามตื๊อก็หายหน้าหายตาไปโดยไม่บอกกล่าว หากนับวันดูแล้วก็ปาไปร่วมอาทิตย์กว่า ๆ"คิดถึงเขาเหรอ"เสียงกระซิบหยอกล้อที่ข้างหูทำเอาคนที่กำลังเหม่อลอยสะดุ้งเฮือก ละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือแล้วยืดตัวขึ้นนั่งหลังตรง ปั้นหน้าเรียบตึงตามเดิมอย่างรวดเร็ว"เปล่า""ก็เห็นมองเป็นรอบที่สิบแล้ว ทำไมอะ เขายังไม่ติดต่อมาอีกเหรอ""ฉันไม่ได้รอสายเขา! ฉันรอแชทจากพี่พยาบาล""อ้อเหรอออ"เพื่อนสาวลากเสียงยาวอย่างยียวนพร้อมกับชะโงกหน้ามามองหน้าจออย่างถือวิสาสะ ทำเอาคนปากแข็งที่เพิ่งปฏิเสธเสียงขุ่นรีบโยนโทรศัพท์เก็บในกระเป๋าคลัชท์ก่อนจะตีหน้าขรึมต่อ"นั่งดี ๆ สิ เดี๋ยวชุดก็ยับหรอก"ยูกิเอ็ดเพื่อนอย่างไม่จริงจังนัก ก่อนแสร้งทำเป็นทอดสายตามองไปยังแสงไฟด้านนอกตัวรถ สีหน้าราบเรียบต่างจากใจดวงน้อยที่มันสั่นไหวแปลก ๆทั้งที่เธอควรจะดีใจว่าเขาเลิกวุ่นวายหลังได้สิ่งที่ต้องการไปแล้ว แต่ทำไม...ใจเธอถึงได้รู้สึกหวิวโหวงแบบนี้นะ ใช้เวลาเดินทางไม่นาน รถลีมูซีนก็แล่นเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าประตูทางเข้าโรงแรมห้าดาวสุดหรู ก

"จะพาคนของผมไปทั้งที บอกกล่าวผมหน่อยก็ดีนะครับ"อาร์มจับจ้องอีกฝ่ายตาเขม็ง ยกยิ้มทว่ากลับเป็นรอยยิ้มที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา มือหนาออกแรงบีบเอวคอดให้นางแบบสาวหยุดนิ่งอยู่กับที่ก่อนขยับกายเข้าไปเบียดเธอมากขึ้น แสดงออกถึงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอย่างเปิดเผยอุตส่าห์ปล่อยให้ไปเที่ยวเล่นตั้งหลายวัน คงถึงเวลาที่เขาจะทวงเอาสิทธิ์ทุกอย่างที่ควรจะเป็นของเขาแค่คนเดียวบ้างเสียแล้วล่ะมั้ง"สวัสดีครับ ไม่นึกเลยว่าพี่ยูกิจะสนิทกับคุณปกรณ์ด้วย"สรรพนามที่เด็กหนุ่มใช้เรียกขานนางแบบสาวทำเอาคิ้วหนาเลิกขึ้น มุมปากกระตุกยิ้มเย้ยหยันอย่างอดไม่อยู่ กล้าดียังไงมาเรียกคนของเขาอย่างสนิทสนมแบบนี้วะ!"นายจ้างน่ะค่ะ"บรรยากาศเปลี่ยนเป็นอึมครึมในเสี้ยววิพร้อมกับแรงบีบที่หนักขึ้นเรื่อย ๆ จนยูกินิ่วหน้าด้วยความเจ็บ ดวงตาแวววับด้วยหยาดน้ำใส ๆ เกลือกกลิ้งไปมาอย่างใช้ความคิด ก่อนจะตัดปัญหาด้วยการปลีกตัวออกจากสถานการณ์ที่น่าอึดอัดนี่"นักธุรกิจเหมือนกันคงจะคุยกันถูกคอกว่า งั้นขอตัวสักครู่นะคะ"ยูกิปัดมือหนาออกจากเอวอย่างสุภาพ แววตาแข็งกร้าวไม่ต่างจากชายหนุ่มตวัดมองเจ้าของการกระทำอย่างไม่ชอบใจนักก่อนหอบเอาความคับแค้นใจ​จ้ำหนี

"ยอมรับเถอะ ว่าเธอก็คิดถึงฉัน""ไม่.. ไม่ใช่""ยัยเด็กปากแข็ง"ยูกิเบือนหน้าหนีสายตาร้อนแรงด้วยท่าทีขัดเขิน ความเจ็บแปลบระคนเสียวซ่านแล่นไปทั่วร่างจนกายสาวสั่นสะท้าน หอบหายใจหนักหน่วงแรงกระตุ้นปลุกเร้าส่งผลให้ร่างกายปลดปล่อยน้ำหวานออกมาจนเปียกชุ่ม ต่อต้านได้ไม่นานก็พ่ายแพ้ให้แก่ความมากประสบการณ์ของคนตรงหน้าอย่างราบคาบในที่สุดอาร์มกระตุกยิ้มมุมปาก แรงขัดขืนแผ่วลงตามลำดับก่อนกลายเป็นเหนี่ยวรั้งร่างของเขาไว้ราวกับต้องการที่พึ่ง สัมผัสรุนแรงจึงลดระดับลง แล้วแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนที่เต็มไปด้วยความโหยหา"ที่รักกก จูบหน่อยย"อาร์มเว้าวอนเสียงพร่า ก่อนจะเปล่งเสียงครางงึมงำในลำคอด้วยความพึงพอใจเมื่อนางแบบสาวตอบรับด้วยการโน้มเข้ามาประกบจูบแม้จะเงอะ ๆ งะ ๆ และเผลอทำฟันกระแทกบ้างในบางจังหวะ แต่เพราะความไร้เดียงสาของเธอเนี้ยแหละที่ทำให้หนุ่มเจนสังเวียนเช่นเขาหลงใหลจนไปไหนไม่รอดกริก!มือปลดเข็มขัดราคาแพงออกจากเอวสอบ ดันร่างบางให้ยืนเข่าขึ้นแล้วเอื้อมมือลงไปจัดการกับท่อนล่างของตัวเอง ไม่กี่วินาทีท่อนลำแข็งขึงก็ดีดผึ่งออกมาพร้อมสู้รบ ฟาดฟันกับเกมรักที่ห่างหายมานานร่วมอาทิตย์"อื้ออ"ยูกิสะดุ้งโ

คิ้วเรียวขมวดแน่นเป็นปมยุ่งเหยิงกว่าเก่าพร้อมกับคำถามมากมายที่ผุดขึ้นในหัวเป็นดอกเห็ด ทว่ายังไม่ทันจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้ เสียงทุ้มก็เงียบหายไปเฉย ๆความอยากรู้อยากเห็นผลักให้ยูกิเอียงกายเข้าหาช่องว่างบริเวณประตูพลางใช้ปลายนิ้วเรียวดันให้มันอ้ากว้างขึ้น แต่ยังไม่ทันจะได้แนบหูลงไป ร่างบางก็แข็งค้างในท่าเดิมเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วพบกับนัยน์ตาสีดำสนิทที่กำลังจ้องมองเธอนิ่ง ๆ"แอบฟังคนอื่นคุยโทรศัพท์ ไม่น่าใช่นิสัยเธอนะ""ฉัน...ฉันเปล่านะ นายเองต่างหากที่พูดเสียงดังจนฉันได้ยินเอง"สีหน้าเหลอหลาเลิ่กลั่ก แววตาตื่นตกใจจนปิดไม่มิดของนางแบบสาวเรียกรอยยิ้มเอ็นดูให้ปรากฏบนดวงตาคมกริบอาร์มเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กแล้วฉุดให้เธอเดินตามออกมายังโซนรับแขกด้านนอก เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง"หิวไหม""ยังไม่หิว"ยูกิตอบเสียงแผ่ว เดินไปหยุดอยู่ตรงเคาน์เตอร์ตามแรงดึงอย่างว่าง่าย เธอหลุบตาลงมองมือที่เกาะกุมแล้วใจดวงน้อยก็เต้นแรงขึ้นอย่างประหลาดดวงตากลมโตชำเลืองมองอุปกรณ์ที่วางอยู่ด้วยความฉงน ก่อนจะสะดุ้งโหยง หันมองชายหนุ่มอย่างหวาดระแวงเมื่อจู่ ๆ เขาขยับกายเข้ามาบดเบียดทั้งยังไม่ยอมคลายมือออก"เธอไม่หิว แต่